Στη σφαίρα της πτώχευσης

του Δημήτρη Καζάκη, οικονομολόγου-αναλυτή

Σε πρωτοφανή ιστορικά επί­πεδα ανέβηκαν τα ασφά­λιστρα κινδύνου για τα ελ­ληνικά κρατικά ομόλογα τη Δευτέρα. Το κόστος ασφάλισης για τα ελληνικά κρατικά ομόλογα έναντι αθέτησης πληρωμών (CDS) ξεπέρα­σαν τις 3.000 μονάδες βάσης. Ποτέ άλλοτε, από την εποχή που τα συγκε­κριμένα ασφάλιστρα κινδύνου επινο­ήθηκαν στη χρηματαγορά στις αρχές της δεκαετίας του '90, δεν έφτασαν σε τέτοιο επίπεδο για ομόλογα κρά­τους που επίσημα δεν έχει κηρύξει πτώχευση. Ακόμη.

Με λίγα λόγια, οι περίφημες «αγο­ρές», τις οποίες τόσο επίμονα προ­σπαθούν να εντυπωσιάσουν η κυ­βέρνηση και η τρόικα, έχουν βαθμο­λογήσει την κατάσταση της Ελλάδας πολύ χειρότερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα έχει πτωχεύσει επίσημα τις προηγούμενες δύο δεκαετίες. Και εις ανώτερα!

Την ίδια ημέρα η απόδοση (επιτόκιο) του διετούς ελληνικού ομολόγου χτύπησε νέα επίπεδα ρεκόρ. Έφτα­σε το 49,47%! Η Ανταρκτική σαν οι­κονομία θα είχε πετύχει καλύτερα επίπεδα. Βέβαια, η εκτίναξη των με­σοπρόθεσμων ομολόγων του ελλη­νικού Δημοσίου δεν οφείλεται μόνο στις τραγικές προοπτικές της ελληνι­κής οικονομίας, αλλά και στο άγριο «σορτάρισμα» που κάνουν κυρίως οι τράπεζες. Κάτι που πυροδότησε η απόφαση της 21ης Ιουλίου και η εθε­λοντική ανταλλαγή ομολόγων. 

Όσες τράπεζες έχουν συμφωνήσει σ' αυ­τήν την εθελοντική ανταλλαγή ομο­λόγων, έχουν επιδοθεί σε ένα άγριο παιχνίδι «σορταρίσματος» προκειμένου να κερδίσουν όσο περισσότερα μπορούν πριν γίνει αυτή η ανταλλα­γή.

Υπέρβαση συλλογικοτήτων, εμπιστοσύνη στις μάζες

του Γιώργου Τρικαλινού

Δεκατέσσερις μήνες κρίσης συμπληρώνονται στη σφαίρα της οικονομίας και το γεγονός αυτό έχει πυροδοτήσει ουκ ολίγα σενάρια για την αντιμετώπισή της. Συγκρούονται δύο πολιτικές, αυτή της αντιμετώπισης του φαινομένου μέσα στο πλαίσιο εξυπηρέτησης του κεφαλαίου και αυτή που θέλει να στηρίξει την εξυπηρέτηση της εργασίας.

Καταδείχθηκε ότι στη σφαίρα του κοινωνικού γίγνεσθαι τελικά η οικονομία και οι λειτουργίες της υποτάσσονται στις πολιτικές του κράτους. Για να το πούμε και αλλιώς, απεδείχθη περίτρανα ότι το κράτος όχι μόνο δεν έχει απολέσει το ρόλο του, αλλά χρησιμοποιείται για λήψη αποφάσεων και λειτουργεί πάνω από την οικονομία.

Οι όποιες πολιτικές είναι αποφάσεις που θα ληφθούν σε κρατικό επίπεδο ή τουλάχιστον θα εφαρμοστούν αφού θεσπιστούν από την κυβέρνηση με ψήφισή τους διά του μοχλού υποταγής της κοινωνίας από το κράτος. Ήδη έχουν αρχίσει να μεταφέρουν οι θεραπαινίδες της στήριξης του εκμεταλλευτικού καθεστώτος ότι όποια λαθεμένη πορεία είναι λόγω ανεπάρκειας του λεγόμενου ηγετικού «πολιτικού προσωπικού», ενώ στην ουσία είναι κρίση του συστήματος και απόφαση κατάργησης εργασιακών - συνταξιοδοτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.