Δεκατέσσερις μήνες κρίσης συμπληρώνονται στη σφαίρα της οικονομίας και το γεγονός αυτό έχει πυροδοτήσει ουκ ολίγα σενάρια για την αντιμετώπισή της. Συγκρούονται δύο πολιτικές, αυτή της αντιμετώπισης του φαινομένου μέσα στο πλαίσιο εξυπηρέτησης του κεφαλαίου και αυτή που θέλει να στηρίξει την εξυπηρέτηση της εργασίας.
Καταδείχθηκε ότι στη σφαίρα του κοινωνικού γίγνεσθαι τελικά η οικονομία και οι λειτουργίες της υποτάσσονται στις πολιτικές του κράτους. Για να το πούμε και αλλιώς, απεδείχθη περίτρανα ότι το κράτος όχι μόνο δεν έχει απολέσει το ρόλο του, αλλά χρησιμοποιείται για λήψη αποφάσεων και λειτουργεί πάνω από την οικονομία.
Οι όποιες πολιτικές είναι αποφάσεις που θα ληφθούν σε κρατικό επίπεδο ή τουλάχιστον θα εφαρμοστούν αφού θεσπιστούν από την κυβέρνηση με ψήφισή τους διά του μοχλού υποταγής της κοινωνίας από το κράτος. Ήδη έχουν αρχίσει να μεταφέρουν οι θεραπαινίδες της στήριξης του εκμεταλλευτικού καθεστώτος ότι όποια λαθεμένη πορεία είναι λόγω ανεπάρκειας του λεγόμενου ηγετικού «πολιτικού προσωπικού», ενώ στην ουσία είναι κρίση του συστήματος και απόφαση κατάργησης εργασιακών - συνταξιοδοτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.
