του Γιάννη Βαρουφάκη
Aπό την ίδρυση της ευρωζώνης μέχρι τον Δεκέμβρη του 2009, σύμφωνα με τη Διεθνή των Κεντρικών Τραπεζών (BIS), οι γερμανικές τράπεζες δάνεισαν τις χώρες του Νότου (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και Ελλάδα) ποσά που ανέρχονται στα 570 δις.
Χρήματα που οι γερμανικές τράπεζες δεν είχαν και τα οποία, σε μεγάλο βαθμό, τα είχαν δανειστεί με τη σειρά από τους άλλους.
Άνευ ευρωζώνης, η Βundesbank (η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας) θα τους είχε «βάλει χέρι», καθώς μια τέτοια φυγή κεφαλαίων θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στο μάρκο και, μια αδυναμία των δανειζομένων να επιστρέψουν τα δανεικά, θα σήμαινε πως η ίδια η Βundesbank θα έπρεπε να σηκώσει αυτό το δυσβάστακτο βάρος. Όμως, ελέω ευρωζώνης, μάρκο δεν υπήρχε πλέον και η Βundesbank εποίησε τη νήσσαν για τον απλούστατο λόγο ότι το βάρος μιας πιθανής αποτυχίας των γερμανικών τραπεζικών κινήσεων θα το σήκωνε ολόκληρη ευρωζώνη. Όπερ και εγένετο.
Εάν λ.χ. η Ελλάδα χρεοκοπούσε πλήρως απέναντι στη Γερμανία (δηλαδή δημόσιο, ελληνικές τράπεζες, ιδιωτικές εταιρίες,Έλληνες πολίτες αρνούνταν να επιστρέφουν δανεικά που είχαν πάρει από γερμανικές τράπεζες και οργανισμούς), οι γερμανικές αυτές ζημίες θα μοιράζονταν μεταξύ των κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης, ανάλογα με το ποσοστό ιδιοκτησίας τους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με την Βundesbank να επωμίζεται μόνο το 28%. Εν συντομία, από τότε που ξέσπασε η κρίση, το ρίσκο που είχαν πάρει οι ανόητες γερμανικές τράπεζες στα χρόνια των παχιών αγελάδων (δανειοδοτώντας τους φίλους τους στις χώρες του Νότου) το μοιράστηκαν με την υπόλοιπη ευρωζώνη.
Aπό την ίδρυση της ευρωζώνης μέχρι τον Δεκέμβρη του 2009, σύμφωνα με τη Διεθνή των Κεντρικών Τραπεζών (BIS), οι γερμανικές τράπεζες δάνεισαν τις χώρες του Νότου (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και Ελλάδα) ποσά που ανέρχονται στα 570 δις.
Χρήματα που οι γερμανικές τράπεζες δεν είχαν και τα οποία, σε μεγάλο βαθμό, τα είχαν δανειστεί με τη σειρά από τους άλλους.
Άνευ ευρωζώνης, η Βundesbank (η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας) θα τους είχε «βάλει χέρι», καθώς μια τέτοια φυγή κεφαλαίων θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στο μάρκο και, μια αδυναμία των δανειζομένων να επιστρέψουν τα δανεικά, θα σήμαινε πως η ίδια η Βundesbank θα έπρεπε να σηκώσει αυτό το δυσβάστακτο βάρος. Όμως, ελέω ευρωζώνης, μάρκο δεν υπήρχε πλέον και η Βundesbank εποίησε τη νήσσαν για τον απλούστατο λόγο ότι το βάρος μιας πιθανής αποτυχίας των γερμανικών τραπεζικών κινήσεων θα το σήκωνε ολόκληρη ευρωζώνη. Όπερ και εγένετο.
Εάν λ.χ. η Ελλάδα χρεοκοπούσε πλήρως απέναντι στη Γερμανία (δηλαδή δημόσιο, ελληνικές τράπεζες, ιδιωτικές εταιρίες,Έλληνες πολίτες αρνούνταν να επιστρέφουν δανεικά που είχαν πάρει από γερμανικές τράπεζες και οργανισμούς), οι γερμανικές αυτές ζημίες θα μοιράζονταν μεταξύ των κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης, ανάλογα με το ποσοστό ιδιοκτησίας τους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με την Βundesbank να επωμίζεται μόνο το 28%. Εν συντομία, από τότε που ξέσπασε η κρίση, το ρίσκο που είχαν πάρει οι ανόητες γερμανικές τράπεζες στα χρόνια των παχιών αγελάδων (δανειοδοτώντας τους φίλους τους στις χώρες του Νότου) το μοιράστηκαν με την υπόλοιπη ευρωζώνη.
