Το νερό και το #saveskouries

Το νερό και το #saveskouries
 

του Γιάννη Ζαμπετάκη

Με αφορμή τη διεθνή ημέρα για τις Σκουριές (9.11.2013), μια συνοπτική παρουσίαση του προβλήματος, που έχει κάνει την περιοχή σύμβολο των περιβαλλοντικών αγώνων.

Ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος τον περνά μέσα σε αμφιθέατρα και βιβλιοθήκες. Σε αμφιθέατρα για να κάνει μάθημα στα νέα παιδιά της Ελλάδας και να μεταδώσει (όσο και όπως τον αφήνει η Ελληνική Πολιτεία… βλ. ΕΚΠΑ κλειστό εδώ και 9 εβδομάδες λόγω μιας λάθος ΚΥΑ!) την επιστημονική γνώση. Και σε βιβλιοθήκες για να ενημερώνεται για τη νέα γνώση που παράγεται στον «εργαστηριακό πάγκο» (όπως λέμε εμείς οι χημικοί) κάθε μέρα στα εργαστήρια όλης της υφηλίου. 

Παντρεύοντας τη γνώση με τη διδασκαλία, τότε μπορούμε να κάνουμε και καλύτερο μάθημα αλλά και να διδάσκουμε πράγματα που έχουν άμεση σχέση με την κοινωνία και την επιστήμη!

Γιατί την έγραψα όλη αυτή την εισαγωγή, ίσως να αναρωτηθείτε. 

Χαλκιδική 2050 μ.Χ.

του Γιάννη Ζαμπετάκη, Επίκουρου Καθηγητή Χημείας Τροφίμων ΕΚΠΑ

Το μάθημα στο αμφιθέατρο του Χημικού Τμήματος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών που υπηρετώ είχε ως θέμα την επιμόλυνση της διατροφικής αλυσίδας. Με τα (πνευματικά) παιδιά μου (4ετείς φοιτητές Χημείας) αναλύαμε τους ανερχόμενους κινδύνους στα τρόφιμα και η κουβέντα ήταν για τα μεταλλεία.

Τους θύμισα αυτό που ανέφερα στο προηγούμενο σημείωμά μου σε αυτή τη στήλη, ότι «για κάθε ουγγιά χρυσού που παράγεται, παράγονται συνάμα και 30 τόνοι τοξικών αποβλήτων. Αυτά τα απόβλητα συνήθως περιέχουν κυανιούχα, ιόντα εξαιρετικά τοξικά για το περιβάλλον και τον άνθρωπο, και είναι ο ‘‘πονοκέφαλος’’ όλων των εξορυκτικών εταιρειών».

Και τους ρώτησα το εξής υποθετικό σενάριο: