Η συστημική κρίση από τη χρηματοπιστωτική σφαίρα πέρασε στην “πραγματική οικονομία”, έγινε κρίση δημοσίου χρέους και σήμερα προσλαμβάνει χαρακτηριστικά γενικευμένης πολιτικής-πολιτειακής κρίσης. Η αμφισβήτηση του συνόλου της πολιτικής των πολιτικών υπαλλήλων των εγχώριων και (κυρίως) διεθνών τοκογλύφων, μετατρέπεται σε ολοένα ογκούμενο και πιο συγκροτημένο (από την άποψη των σκοπών) λαϊκό κίνημα.
Ένα κίνημα, που συγκλόνισε τις πόλεις της χώρας και εξώθησε στο παίγνιο της ιλαροτραγωδίας της “παραίτησης χάριν συναίνεσης” στη σφαγή του λαού, που μετεξελίχθηκε σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης για τη διασκέδαση των εντυπώσεων.
Σε αυτή τη συγκυρία, βρίσκονται πάλι πρόθυμοι, εσμός “σοφολογιότατων” πανεπιστημιακών, ανθρώπων “των γραμμάτων και των τεχνών”, έτοιμων να βγάλουν λάδι την κάθε άνωθεν ατιμία, έτοιμων να καλέσουν το λαό σε συστράτευση και αυτοθυσία για την “εθνική υπόθεση” της υπονόμευσης του μέλλοντός του, χάριν του κορεσμού της ληστρικής βουλιμίας των “αγορών”, των πιστωτών… Έτοιμοι να πλαισιώσουν το ιστό των χουντικών λύσεων που εξυφαίνονται με πρωταγωνιστές “προσωπικότητες” αυτού του φυράματος, και λόρδους γόνους δικτατορίσκων…
Μήπως τεκμηριώνουν επιστημονικά την προθυμία τους; Όχι βέβαια. Στα αγοραία προπαγανδιστικά τους κείμενα το μόνο που απουσιάζει είναι η επιστημονική προσέγγιση. Τουναντίον, επιστρατεύουν το σύνολο των γελοίων, επικίνδυνων και επιστημονικά ανυπόστατων αγοραίων ιδεολογημάτων του συρμού, των “νεοσυντηρητικών-νεοφιλελεύθερων” δογμάτων της δικτατορίας της αγοράς, τα οποία -αυτοί οι δήθεν πνευματικοί ταγοί- όχι μόνο καταπίνουν αμάσητα, αλλά τα ξανασερβίρουν, δίκην χρησμών του παραληρήματος μιας Πυθίας της πιάτσας…
