Συγχαρητήρια στους «γερμανοτσολιάδες»

Συγχαρητήρια στους «γερμανοτσολιάδες»

 

του Γιώργου Δελαστίκ

Τρελοί από τη χαρά τους είναι ο πρωθυπουργός –ιδίως αυτός!– και οι υπουργοί της πολιτικά δωσίλογης κυβέρνησης των συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων. Βοηθούσης και της πολιτικής κρίσης στην Πορτογαλία –όπου με το ζόρι αποφεύχθηκε η κατάρρευση των Κουίσλινγκ της Λισαβόνας, καθώς απειλούσε να αποχωρήσει το κόμμα των νοσταλγών και συνεχιστών της …χούντας του Σαλαζάρ που ακόμη κι αυτό θεωρεί «εθνοπροδοτική» τη μνημονιακή πολιτική της πορτογαλικής Δεξιάς– το Βερολίνο προχώρησε σε κινήσεις στήριξης των εγχώριων «γερμανοτσολιάδων» του Σαμαρά. Μόνο σε φραστικό επίπεδο, φυσικά.

Εκείνο το νεύμα της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ προς τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να έρθει πιο κοντά της για να φωτογραφηθούν μαζί κοντεύει πια να γίνει τόσο διάσημο όπως το …άνοιγμα των ποδιών της Σάρον Στόουν για να δουν όλοι ότι δεν φορούσε σλιπ πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια!  Από κοντά και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε: «Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά έχει σημειώσει σημαντικές προόδους ως προς τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις» δήλωσε, προσθέτοντας ότι είναι βέβαιος πως η αξιολόγηση της τρόικας για την ελληνική οικονομία που θα ανακοινωθεί στο Γιούρογκρουπ αύριο, θα είναι οπωσδήποτε θετική!

Πρόθυμοι και δωσίλογοι…

του Δημήτρη Πατέλη*

Η συστημική κρίση από τη χρηματοπιστωτική σφαίρα πέρασε στην “πραγματική οικονομία”, έγινε κρίση δημοσίου χρέους και σήμερα προσλαμβάνει χαρακτηριστικά γενικευμένης πολιτικής-πολιτειακής κρίσης. Η αμφισβήτηση του συνόλου της πολιτικής των πολιτικών υπαλλήλων των εγχώριων και (κυρίως) διεθνών τοκογλύφων, μετατρέπεται σε ολοένα ογκούμενο και πιο συγκροτημένο (από την άποψη των σκοπών) λαϊκό κίνημα.

Ένα κίνημα, που συγκλόνισε τις πόλεις της χώρας και εξώθησε στο παίγνιο της ιλαροτραγωδίας της “παραίτησης χάριν συναίνεσης” στη σφαγή του λαού, που μετεξελίχθηκε σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης για τη διασκέδαση των εντυπώσεων.
 

Σε αυτή τη συγκυρία, βρίσκονται πάλι πρόθυμοι, εσμός “σοφολογιότατων” πανεπιστημιακών, ανθρώπων “των γραμμάτων και των τεχνών”, έτοιμων να βγάλουν λάδι την κάθε άνωθεν ατιμία, έτοιμων να καλέσουν το λαό σε συστράτευση και αυτοθυσία για την “εθνική υπόθεση” της υπονόμευσης του μέλλοντός του, χάριν του κορεσμού της ληστρικής βουλιμίας των “αγορών”, των πιστωτών… Έτοιμοι να πλαισιώσουν το ιστό των χουντικών λύσεων που εξυφαίνονται με πρωταγωνιστές “προσωπικότητες” αυτού του φυράματος, και λόρδους γόνους δικτατορίσκων…

Μήπως τεκμηριώνουν επιστημονικά την προθυμία τους; Όχι βέβαια. Στα αγοραία προπαγανδιστικά τους κείμενα το μόνο που απουσιάζει είναι η επιστημονική προσέγγιση. Τουναντίον, επιστρατεύουν το σύνολο των γελοίων, επικίνδυνων  και επιστημονικά ανυπόστατων αγοραίων ιδεολογημάτων του συρμού, των “νεοσυντηρητικών-νεοφιλελεύθερων” δογμάτων της δικτατορίας της αγοράς, τα οποία -αυτοί οι δήθεν πνευματικοί ταγοί- όχι μόνο καταπίνουν αμάσητα, αλλά τα ξανασερβίρουν, δίκην χρησμών του παραληρήματος μιας Πυθίας της πιάτσας…

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι και η Ελλάδα του Μνημονίου

“Νιώθω συμπόνια για τους νεαρούς φασίστες,
Και στους γέρους, που τους θεωρώ σχήματα
Του πιο τρομερού κακού, αντιστέκομαι
Μόνο με τη βία της λογικής”.

Πιερ Πάολο Παζολίνι, "Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου"

της Χριστιάννας Λούπα

Ένα είναι βέβαιο: Αν ζούσε σήμερα ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, σίγουρα θα είχε γυρίσει ταινία για την Ελλάδα επί εποχής Μνημονίου. Ήδη, παρακολουθώντας κανείς ταινίες του μεγάλου σκηνοθέτη, όπως τις «120 μέρες στα Σόδομα», στην οποία τα βασανιστήρια και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης συνθέτουν ένα χωρίς προηγούμενο πορτραίτο της φασιστικής Ιταλίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτόματα γίνονται κάποιοι συνειρμοί με την Ελλάδα του 2011. 

Υπερβολή; Μπορεί. Όμως, μη μου πείτε, ότι ζώντας την σημερινή ελληνική πραγματικότητα, δεν αισθάνεστε πολύ συχνά να σας έρχεται η ίδια αναγούλα, που νοιώθετε βλέποντας τις διάφορες αηδιαστικές – πλην ρεαλιστικότατες - σκηνές του έργου;

Γιατί τα κόμματα δεν σαλπίζουν λαϊκό προσκλητήριο ανατροπής της κυβέρνησης;

Η κυβέρνηση των δωσίλογων ανδρεικέλων εκτελεί με την ψυχρότητα του πωρωμένου δολοφόνου την Ελλάδα και τον λαό της και τα κόμματα απλώς ψελλίζουν ηχηρές, αλλά ξύλινες δημαγωγικές καταγγελίες. Ούτε καν το σύνθημα «Κάτω η κυβέρνηση» δεν θέτουν. 

Αυτό το σύνθημα είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ αυτή τη στιγμή. Σύνθημα όχι για εμπορική πολιτική κατανάλωση, αλλά ως προσκλητήριο να κατεβεί ο λαός της Ελλάδας στο δρόμο..... Αν η Αντιπολίτευση καλούσε το λαό στο δρόμο με το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση» των ανδρεικέλων και του ξεπουλήματος της Ελλάδας, η κυβέρνηση αυτή θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος.