Σύμβασή τους η εξαθλίωση

Κακώς τα βάλανε όλοι με τον Μέργο του υπουργείου Οικονομίας. Ο πλουσιοπάροχα αμειβόμενος, λαλίστατος καθηγητής της συγκυβέρνησης απλώς φανέρωσε χωρίς περιστροφές τις πραγματικές επιδιώξεις του εγχώριου κεφαλαίου και του πολιτικού προσωπικού της, αλλά και τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί με τους «προϊστάμενους» του ΔΝΤ και της ΕΕ.

του Δημήτρη Σταμούλη

Οι εγχώριοι βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές και μεγαλέμποροι εκτιμούν ότι ακόμα και τα ψίχουλα των 580 ευρώ μεικτά είναι …πολλά για τη σημερινή Ελλάδα και με ταξικό μίσος έχουν βαλθεί να ρίξουν την ελληνική εργατική τάξη στα τάρταρα της ανείπωτης φτώχειας, της απόλυτης εξαθλίωσης, της ληστρικής υποδούλωσης για μια ζωή. Δεν φτάνει που οι άνεργοι επισήμως έχουν υπερβεί τα 1,35 εκατομμύρια, πλέον και οι εργαζόμενοι θέλουν να είναι πεινασμένοι, άρα και πιο υποτακτικοί και υπάκουοι.

Η Βιομηχανική Μεταλλευτική μπορεί να επαναλειτουργήσει υπό τον έλεγχο των εργατών της!

Τον δικό τους σκληρό και ηρωικό αγώνα για να κρατήσουν το εργοστάσιο ανοιχτό και την ελπίδα ζωντανή κάνουν οι εβδομήντα περίπου εργάτες που έχουν καταλάβει τη Βιομηχανική Μεταλλευτική, θυγατρική της Φίλκεραμ Τζόνσον, στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης.

του Δημήτρη Σταμούλη

Η διοίκηση της εταιρείας έχει αφήσει στο έλεος της τύχης του το εργοστάσιο και τους εργάτες απλήρωτους από πέρσι τον Μάιο! «Βρισκόμαστε σε πλήρη εξαθλίωση και απόγνωση», δήλωσε στο Πριν ο Ιωακείμ Αναγνώστου, πρόεδρος του επιχειρησιακού σωματείου που εδώ και έναν χρόνο παλεύει για να ανοίξει το εργοστάσιο, να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας και βέβαια, να πληρωθούν οι εργαζόμενοι τα δεδουλευμένα τους. «Πηγαίνουμε καθημερινά με βάρδιες και φυλάμε το εργοστάσιο για να μην κλαπεί τίποτα. Από τον Σεπτέμβριο είμαστε σε επίσχεση εργασίας. Κάνω δραματική έκκληση για κάθε ανθρωπιστική βοήθεια, τρόφιμα ή άλλη υλική βοήθεια, γιατί μεγάλος αριθμός συναδέλφων αντιμετωπίζει βιοποριστικό πρόβλημα», τόνισε ο πρόεδρος, υπογραμμίζοντας το μέγεθος του προβλήματος.

Σε ανεξάρτητη Πρωτομαγιά ανατροπής καλεί ο Συντονισμός Σωματείων

του Δημήτρη Σταμούλη

Στην πρώτη κρίσιμη πανεργατική αναμέτρηση μετά την εξαγγελία του νέου αντεργατικού πακέτου της κυβέρνησης Παπανδρέου, στο πλαίσιο της «Συμφωνίας για το ευρώ» εξελίσσεται η Εργατική Πρωτομαγιά την ερχόμενη Κυριακή, με τον κόσμο της εργασίας να ξεχειλίζει από θυμό και αγανάκτηση για την ανελέητη επίθεση που δέχεται η ζωή του και με διάθεση αυτά τα συναισθήματα να μεταφραστούν σε μια μεγάλη εργατική απάντηση, που θα ταράξει τα φαινομενικά «γαλήνια νερά» του καθεστωτικού συστήματος. 

Όλες οι μεγάλες πόλεις της χώρας, αναμένεται να ξεχειλίσουν από οργισμένα ποτάμια εργαζομένων, νεολαίας, άνεργων, απολυμένων, συνταξιούχων, στέλνοντας μήνυμα ανυπακοής και αποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης και της πιο αντιδραστικής κυβέρνησης των τελευταίων δεκαετιών.

Σκληρή απεργιακή απάντηση στο πογκρόμ απολύσεων, περικοπών των... Γκοτζαμάνηδων μιντιαρχόντων

του Δημήτρη Σταμούλη

Σε μια κρίσιμη καμπή εισέρχεται η αντιπαράθεση των εργαζόμενων στο χώρο των μέσων ενημέρωσης με τους εκδότες και καναλάρχες. 

Η εργοδοσία με ένα πρωτοφανές μπαράζ, χτυπά απροκάλυπτα κάθε μαχόμενο και ανυπότακτο εργαζόμενο, ξεφορτώνεται φωνές που δεν στοιχίζονται με την κυρίαρχη πολιτική «γραμμή» των μίντια, επιστρατεύει αστυνομία, δικαστήρια και μπράβους, καταφεύγει ακόμα και σε  δολοφονικές πρακτικές ...γκοτζαμανισμού!

15η Δεκέμβρη: Με αισιοδοξία για τη νίκη

Με μια τεράστια, συγκλονιστική και αποφασιστική απεργία και διαδήλωση, συγκρίσιμη μόνο με την απεργία-σεισμό της 5ης Μάη, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι βγήκαν ξανά στο προσκήνιο σπάζοντας την κοινοβουλευτική χούντα που ψηφίζει ...νύχτα την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Η Αθήνα βούλιαξε από εκατό και πλέον χιλιάδες απεργούς, όπως και όλες σχεδόν οι πόλεις της περιφέρειας, ενώ σε πολλές περιπτώσεις καταγράφηκαν και μεγαλύτερες συγκεντρώσεις από την 5η Μάη.

του Δημήτρη Σταμούλη

Κατά γενική ομολογία, το «μπλοκ» του μουσείο-Πολυτεχνείου που συσπείρωσε δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, νέους και φοιτητές, ήταν ίσως το πιο «ανεβασμένο» κομμάτι της απεργίας τόσο αριθμητικά όσο και πολιτικά. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι μπορεί να γίνει πλειοψηφική η τάση εκείνη στο εργατικό κίνημα που πρεσβεύει την ανεξαρτησία από τον καθεστωτικό κι εργοδοτικό συνδικαλισμό και από τα αστικά ιδεολογήματα μέσα στο εργατικό κίνημα, που μάχεται για ένα άλλο, ταξικά αναγεννημένο εργατικό κίνημα των συνελεύσεων, των επιτροπών αγώνα, του συντονισμού των σωματείων, της πολιτικής γραμμής ρήξης κι ανατροπής της επίθεσης και της κυβέρνησης του κεφαλαίου. Η διάθεση χιλιάδων αγωνιζόμενων κάθε ηλικίας να συγκρουστεί με την τρομοκρατία και τα ΜΑΤ, να μη λυγίσει, να ανασυγκροτηθεί παρά τα χιλιάδες χημικά και το όργιο αστυνομικής βίας δείχνει την αποφασιστικότητα αλλά και την πίστη ότι απαιτείται αγώνας διαρκείας. Η πάλη δε σταματά στην ψήφιση των νόμων στο κοινοβούλιο, αλλά κλιμακώνεται στους δρόμους του αγώνα και της ανατροπής.