Τα νομικά της διαγραφής του χρέους

Τα νομικά της διαγραφής του χρέους.

 

του Γιώργου Κατρούγκαλου

 

«Οι αλλοδαποί που δανείζουν χρήματα σε κάποιο κράτος δεν μπορούν (...) να περιμένουν από αυτό να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια, να διαλύσει την αστυνομία, να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και να εκθέσει το λαό του σε συνθήκες χάους και αναρχίας μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους δανειστές του». Δήλωση της Νότιας Αφρικής στην Επιτροπή της Συνθήκης της Χάγης για την Κωδικοποίηση του Διεθνούς Δικαίου (1930).

 

Θεσμοί υπεράνω κάθε αντιμνημονιακής υποψίας, όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, αλλά και το καθ' ημάς Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή βεβαιώνουν το αυτονόητο: ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, χωρίς γενναίο κούρεμα, δηλαδή διαγραφή του μεγαλύτερου τμήματός του. Προφανώς ο προτιμότερος τρόπος για κάτι τέτοιο είναι, όπως σε όλα τα πράγματα, ο συναινετικός: να αποφασιστεί από μια Διεθνή Διάσκεψη με συμμετοχή της Ελλάδας και των δανειστών, όμοια με αυτή του Λονδίνου που απομείωσε το 1953 το χρέος της Γερμανίας. 

H ΕΛΕ απαντά για το απεχθές χρέος

«Αβιώτη ζωή-βιώσιμο χρέος; Όχι ευχαριστώ!» λέει η πρωτοβουλία για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου

Η παταγώδης αποτυχία των πολιτικών διαχείρισης του δημόσιου χρέους σε συνεννόηση με τους δανειστές, από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου μέχρι την σημερινή του Α. Σαμαρά, ανοίγει εκ νέου τη συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι για αυτό το ζήτημα υπό πολύ πιο δραματικούς όρους. Το βεβαιώνουν η εκτίναξη του δημόσιου χρέους και ως ποσοστό (από 129% στο 175% του ΑΕΠ) και ως απόλυτο μέγεθος (από 299 σε 321 δισ. ευρώ) από το 2009 που ξεκίνησε η “διάσωσή” μας μέχρι σήμερα. Επίσης, το αποδεικνύουν και οι διαστάσεις παροξυσμού που έχει λάβει το κοινωνικό ζήτημα με την έκρηξη της ανεργίας, της φτώχειας, της μετανάστευσης, της καταστολής κ.λπ.

Σε αυτό το πλαίσιο προβάλει ως επιτακτική ανάγκη για τη διάσωση του λαού και της χώρας η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους -ακόμη και όλου- του δημόσιου χρέους. Είναι στόχος που τέθηκε και αγκαλιάστηκε από το κίνημα ενάντια στα Μνημόνια και τη λιτότητα. Επίσης αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ όρο για να μην ζήσουμε σαν δούλοι.

Το μεγάλο φαγοπότι

Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών: το μεγάλο φαγοπότι
του Γιώργου Παυλόπουλου
Η ανακεφαλαιοποίηση του Τραπεζικού συστήματος έχει καταλάβει σημαντικό μέρος της συζήτησης το τελευταίο διάστημα, γιατί ουσιαστικά αναφέρεται στην προσπάθεια χειρισμού της χρεοκοπίας της κορωνίδας του Ελληνικού καπιταλισμού, που με την σειρά του διαδραματίζει  ειδικό ρόλο για ολόκληρο το Ελληνικό Κεφάλαιο.  Η ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος μέσω της ανακεφαλαιοποίησης μεταφράζεται σε μεταβίβαση «ζεστού χρήματος» 40 έως 45 δις ευρώ, τα οποία θα προστεθούν στα 5,5 δις ευρώ που είχαν πάρει οι τράπεζες το 2008 επί  Αλογοσκούφη. Αυτά τα ποσά βαρύνουν άμεσα το Δημόσιο Χρέος (δηλαδή κατ’  ουσία τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους), χωρίς να λάβουμε υπόψη τα 145 δις που εδόθησαν έμμεσα με την μορφή «κρατικών εγγυήσεων» για να υποστηρίξουν την ρευστότητα των τραπεζών. Η διαδικασία αυτή προχωράει παράλληλα με την συγκεντροποίηση του τραπεζικού συστήματος, καθώς προβλέπει την δημιουργία 3 «συστημικών» τραπεζών (όμιλος Εθνικής, Alpha, Πειραιώς) που θα καταλαμβάνει το 85-90% του τραπεζικού συστήματος.

Θα πιάσουμε το μίτο της Αριάδνης;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Αυτή καθ’ αυτή η θεωρία περί ‘’μονόδρομου’’ της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι απολύτως αντιδραστική.
Είναι αστεία η θεώρηση ότι ‘’ο κόσμος μας όλος είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ και έξω από αυτά υπάρχουν ‘’λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί’’.
Είναι πολύ ευρεία η ανθρωπότητα, με τα 181 κράτη της, τους λαούς της, τους πολιτισμούς της, για να χωρέσει στο στενό κορσέ των μόλις 27 χωρών της ΕΕ, των μόλις 17 στην ευρωζώνη, των 6 βασιλιάδων και των 25 εκατομμυρίων ανέργων.

Η θέση η δική μας και τη θέτουμε για νηφάλια συζήτηση είναι ακριβώς αντίθετη: Δεν υπάρχει λόγος να ανέβουμε στον Γολγοθά της ευρωζώνης και της ΕΕ μέχρι τέλους και να φτάσουμε στη σταύρωση.
Η μόνη λύση που ωφελεί το λαό είναι η διπλή έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ, ενταγμένη σε μια νέα πορεία, με γνώμονα τα συμφέροντα της κοινωνικής εργαζόμενης πλειονότητας, πριν από όλα στην απασχόληση, την αξιοπρεπή ζωή, αλλά και τη δημοκρατία και την ελευθερία.
Αυτός είναι ο άλλος δρόμος, ο αντικαπιταλιστικός δρόμος, ενταγμένος σε μια σύγχρονη σοσιαλιστική κομμουνιστική στόχευση.

Η Ε.Ε. περιπαίζει την κυβέρνηση Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ

του Γ. Δελαστίκ

Ψυχρολουσία σε επίπεδο εντυπώσεων για τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη αποτέλεσε η προσωρινή αδυναμία του Eurogroup τη νύχτα της Τρίτης προς Τετάρτη να αποφασίσει για την εκταμίευση της διαβόητης δόσης του δανείου προς την Ελλάδα. 

Οι ηγέτες της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ έπεσαν θύματα της υπερβολικής αισιοδοξίας που οι ίδιοι καλλιέργησαν. Κακώς όμως εμφανίζουν σημάδια πανικού. 

Σήμερα, Δευτέρα, πιθανότατα θα αποφασίσουν να δώσουν τα 31,5 δισεκατομμύρια ευρώ και μάλιστα μέσα στον Δεκέμβριο. Δεν τα έχουν ήδη καθυστερήσει άλλωστε περίπου έξι μήνες!  
Αρκετό χρονικό διάστημα δηλαδή για να διαμορφώσουν έτσι το πλαίσιο ώστε και να μην πάει ούτε ένα ευρώ στην πραγματική ελληνική οικονομία και να προωθηθεί μέσω των όρων της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών ο σταδιακός αφελληνισμός του τραπεζικού συστήματος της χώρας μας. 
Δεν έχουν επομένως κανέναν λόγο να μη δώσουν τα λεφτά. 
Απλώς περιπαίζουν την (δοσίλογη) ελληνική κυβέρνηση.

Ελλάδα: Μόνο η διαγραφή του χρέους μπορεί να επιφέρει μία αρχή λύσης.

του Jacques Sapir**

Η Ελλάδα είναι, ξανά, στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Το πρόβλημα το οποίο φαίνεται να τίθεται είναι να μάθουμε αν οι ευρωπαίοι πιστωτές θα αποδεχτούν να πληρώσουν, ακόμη επιπλέον*, το ποσό των 44 δις για αυτή την χώρα.
Ας διαλύσουμε αμέσως αυτό το ψεύτικο σασπένς, η απάντηση είναι « ναι ».
Αλλά αυτό θα είναι αποτελεσματικό; Η απάντηση είναι καθαρά « όχι ».

Προσθέτοντας στο χρέος και άλλο χρέος δεν εξυπηρετείται αυστηρώς τίποτα αλλά θα συμβάλει στο να επιβαρύνει το λογαριασμό των ευρωπαίων φορολογουμένων μέσα σε μία περίοδο γενικής ύφεσης.
Μετά την αναδιάρθρωση των 107 δις των ιδιωτικών χρεών αυτής της άνοιξης, το ελληνικό δημόσιο χρέος φτάνει σήμερα τα 287 δις ευρώ. Είναι σημαντικό ποσό, συγκρινόμενο με το ΑΕΠ της χώρας. Εάν της χορηγηθούν τα απαιτητά 44 δις, από τα οποία ένα μέρος έπρεπε ήδη στην πραγματικότητα να έχει καταβληθεί από τον Ιούνιο του 2012, φτάνουμε τα 331 δις. Αυτά αντιπροσωπεύουν 168% του ΑΕΠ (197,1 δις ευρώ) στο τέλος του 2012.

Η κ. Μέρκελ ξεκαθάρισε τα πράγματα...

του Κώστα Λαπαβίτσα
Καθηγητή Οικονομικών στη σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. 

H επίσκεψη της κ. Μέρκελ στην Αθήνα αποσαφήνισε τρία πράγματα:

Πρώτον, ότι το κέντρο της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να αποπέμψει την Ελλάδα όσο αυτή θα συμμορφώνεται με τα Μνημόνια, έστω και με καθυστερήσεις, ή με μικρούς συμβιβασμούς.

Δεύτερον, ότι οι ελληνικοί ιθύνοντες κύκλοι δεν έχουν άλλη στρατηγική εκτός από την παραμονή στην Ευρωζώνη, όποιο κι αν είναι το κόστος.

Τρίτον, ότι η διαδικασία κοινωνικής αποσάθρωσης λόγω των Μνημονίων είναι πολύ προχωρημένη, με έντονα φαινόμενα δυσπιστίας, θυμού και απόγνωσης.  

Η κύρια αιτία αποσάθρωσης είναι η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, η οποία μεταβαίνει ταχέως σε νέο επίπεδο χαμηλής ισορροπίας.

Διαγραφή του χρέους: Επιλογή επιβίωσης και διεξόδου!

Αξιωματούχοι ΕΕ στο Reuters: αναγκαία μια νέα διαγραφή του ελληνικού χρέους!

Ακόμα και αξιωματούχοι της ΕΕ λένε, έστω ανώνυμα, ότι δεν τολμά να πει η κυρίαρχη πολιτική τάξη!

Κάποτε όποιοι μίλαγαν για αναδιάρθρωση του χρέους και ειδικότερα τη διαγραφή του ή τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, αντιμετωπίζονταν, περίπου, ως άνθρωποι των σπηλαίων.

Ώσπου έφθασε η στιγμή που η ίδια η επίσημη τάξη προέβη σε διαγραφή μέρους του χρέους.

Μόνο που αυτή η διαγραφή δεν ήταν μόνο ανεπαρκής, αλλά κυριολεκτικά απατηλή, ενώ εξυπηρέτησε αποκλειστικά και μόνο ιδιωτικά τραπεζικά συμφέροντα, τα οποία είδαν να διασώζονται από την πανωλεθρία της έκθεσης τους σε ελληνικά ομόλογα "σκουπίδια".

Αυτήν την ώρα φτάσανε στο σημείο ακόμα και οι ίδιοι οι αξιωματούχοι της ΕΕ να προτείνουν ή να θεωρούν αναγκαία μια "νέα" αναδιάρθρωση-διαγραφή του ελληνικού χρέους, διότι όπως ισχυρίζονται στο Reuters (βλ. ρεπορτάζ παρακάτω) η Ελλάδα βαδίζει από το κακό στο χειρότερο με το χρέος της να ανεβαίνει και να μην είναι βιώσιμο.

Λογιστικός έλεγχος του χρέους: υπό ποιούς όρους και με ποιό στόχο

(Επίκαιρα, 10 Μαΐου 2012)

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στην επικαιρότητα επανήλθε το αίτημα συγκρότησης επιτροπής λογιστικού ελέγχου που θα ανοίξει τα βιβλία του δημόσιου χρέους με αφορμή τις πέντε προτάσεις που κατέθεσε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, παραλαμβάνοντας την διερευνητική εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Πρόκειται για ένα αίτημα που μέχρι στιγμής έχει συναντήσει την θερμή ανταπόκριση της ελληνικής κοινωνίας. Ήδη, η Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2011, με ακριβώς αυτό το στόχο, έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 60.000 υπογραφές σε ψήφισμα με το οποίο ζητά τον σχηματισμό μιας τέτοιας επιτροπής, που θα είναι ανεξάρτητη, διεθνής και θα λογοδοτεί στην κοινωνία.

Η εκδίκηση της κοινωνίας

του Παναγιώτη Σωτήρη

Η εκδίκηση της κοινωνίας δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο εκκωφαντική. Δύο χρόνια συσσωρευμένης οργής και αγανάκτησης, πλειοψηφικών κινητοποιήσεων και συλλογικής πάλης βρήκαν την αντανάκλασή τους στην κάλπη της 6^ης Μαΐου.

Η καταβαράθρωση του δικομματισμού σε ένα άθροισμα που στο παρελθόν αποτελούσε από μόνο του ποσοστό συντριβής ενός κόμματος, η μειοψηφική καταγραφή των μνημονιακών δυνάμεων, το τεράστιο ποσοστό των ψηφοφόρων που προτίμησαν κόμματα που δεν πέρασαν το φράγμα του 3%, η απουσία προφανούς κυβερνητικής λύσης, όλα αυτά δείχνουν το βάθος της πολιτικής κρίσης και την τεράστια απόσταση που χωρίζει την ελληνική κοινωνία από την επίσημη πολιτική σκηνή, το ρήγμα ανάμεσα στο τι όντως συμβαίνει στην κοινωνία και την αντίληψη των πραγμάτων που έχουν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, οι καθεστωτικές δυνάμεις και ο μηχανισμός της επιτροπείας από την Τρόικα.

Εξέγερση, δηλαδή επιβίωση, δημοκρατία, ελπίδα

του Παναγιώτη  Μαυροειδή
 

Ήταν η βδομάδα που όλα τέθηκαν καθαρά. Στο στόχαστρο είναι ακριβώς η εργαζόμενη πλειοψηφία. Η χρεωκοπία αφορά ακριβώς αυτούς.
Μιλάμε για τον ορισμό της ταξικότητας της επίθεσης. Όσο φτωχότερος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο πρέπει να χτυπηθεί. Τη μεγαλύτερη μείωση αποδοχών θα την έχουν αυτοί που παίρνουν απλά τον βασικό μισθό. Αυτοί που έχουν ανάγκη την Εργατική Εστία ακόμη και για ένα εισιτήριο στο θέατρο ή για μια βόλτα στα λουτρά της Αιδηψού. Όσοι έχουν ανάγκη ένα χαμηλότοκο δάνειο από τον ΟΕΚ. Αυτοί οι δύο οργανισμοί καταργούνται…
Αλλά και η εκδικητικότητα ενός γερασμένου συστήματος σε όλο της το μεγαλείο. Όσο πιο νέος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο πρέπει να τιμωρηθεί. 22% η γενική μείωση στον βασικό μισθό, αλλά 32% στους νεοπροσλαμβανόμενους…
Ό,τι πρέπει να μας στοιχειώνει…

Τα υπέρ ΕΕ και μνημονίων ψεύδη και η στρατηγική του φόβου

Έχουμε σχολιάσει και πάλι, πώς όταν ο εκπρόσωπος των δανειστών δοτός πρωθυπουργός Παπαδήμος, διατύπωνε στη βουλή το  δίλημμα ‘’ανοιχτές επιχειρήσεις με χαμηλούς μισθούς ή κλειστές επιχειρήσεις;’’, δεν αυτοσχεδίαζε.
 

Δεν ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία περίπτωση  ψευδολογίας και εκφοβισμού από μεριάς του πολιτικού συστήματος που μας κυβερνά. 

Ο αντιδραστικός συνασπισμός εξουσίας, υπηρέτης αλλά και εκπρόσωπος της ΕΕ και του ΔΝΤ, λειτουργεί ως κοινός εκβιαστής της νύχτας. 

Σαν τη συμμορία της Θεσσαλονίκης που πιάστηκε στα πράσα πρόσφατα. Έχει τη σημασία του να παρατηρήσει κανείς, ότι και εκείνη η συμμορία είχε εκπροσώπους και από τα τρία κόμματα, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, που συγκυβερνούν με διαρκή συζυγικά καβγαδάκια, καθώς και της ‘’τέταρτης  εξουσίας’’ των ΜΜΕ.
Ποιος θυμάται τη σωτηρία από τη χρεοκοπία;
Δύο χρόνια πριν, τρομοκρατούσαν τον κόσμο, πως αν δεν υπογραφόταν το πρώτο  μνημόνιο, θα χρεοκοπούσε η Ελλάδα.

Έλεγαν ψέματα και το γνώριζαν.  
Στόχος ήταν -και αυτό συμβαίνει- η λαϊκή χρεοκοπία.

Κάτω η πιο επικίνδυνη κυβέρνηση της ντόπιας και της υπερεθνικής χούντας

Έντρομες, μετά τα γεγονότα της 19, 20 και κυρίως 28 Οκτώβρη, οι δύο Χούντες που μας κυβερνούν, η υπερεθνική ελίτ/Χούντα, που στη χώρα μας εκπροσωπεί η Τρόικα, και η ντόπια Χούντα που τώρα έχει τη στήριξη και σύσσωμης της ελίτ και των προνομιούχων στρωμάτων της αστικής τάξης, τα οποία  εκπροσωπούν τα κόμματά εξουσίας, παίζουν τώρα το τελευταίο τους χαρτί: τη δήθεν κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», που στην πραγματικότητα είναι κυβέρνηση εθνικής καταστροφής, ΑΝ ΔΕΝ ΤΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΣΠΑΡΓΑΝΑ ΤΗΣ, ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ Ν’ ΑΡΧΙΣΕΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ.

Η κυβέρνηση αυτή προεδρεύεται όχι πια από έναν απλό καρπαζοεισπράκτορα της υπερεθνικής ελίτ, όπως ο Γιωργάκης, αλλά από ένα σημαίνον στέλεχος της ίδιας της ελίτ αυτής. Δηλαδή της ελίτ που αποτελείται όχι μόνο από αυτούς που διαχειρίζονται την οικονομική και πολιτική παγκοσμιοποίηση και τους θεσμούς της  (G7-ΔΝΤ, ΕΕ-ΕΚΤ, ΝΑΤΟ κ.λπ.), αλλά και από τα διεθνούς κύρους «think tanks», Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, ΜΜΕ κ.λπ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο νέος Πρωθυπουργός είναι και μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) που «φτιάχνει» παγκόσμιους ηγέτες, με στόχο την προστασία των συμφερόντων της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε σίγουροι ότι η νέα Χούντα, που θα στηρίζεται μάλιστα από τη συντριπτική πλειοψηφία των βολεψάκηδων επαγγελματιών πολιτικών της Βουλής, θα είναι η πιο αδίστακτη και επικίνδυνη κυβέρνηση που έχει δει ποτέ ο τόπος, ώστε να περάσουν τα πιο καταστροφικά μέτρα ενάντια στα λαϊκά στρώματα, να ελαχιστοποιηθούν οι ζημιές των δανειστών μας και, το κυριότερο, να ξεπουληθεί κάθε κοινωνικό αγαθό αυτού του τόπου, σε εξευτελιστικές τιμές, στις πολυεθνικές και τους ντόπιους κλεπτοκράτες.

Η Αριστερά και η καθοριστική στιγμή

της Νάντιας Βαλαβάνη
 
Με αρχιτραπεζίτη πρωθυπουργό, η «κανονικότητα» αποκαθίσταται στη χώρα; Δεν αρκεί η (επανα)υπογραφή «δηλώσεων νομιμοφροσύνης» των κομμάτων των μνημονίων, όταν π.χ. το Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας έχει ήδη καταπιεί («ανεπιστρεπτί», σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο) ολόκληρο το Ελληνικό και «πακέτα» αεροδρομίων, λιμανιών, ακινήτων, ΟΤΕ, ΔΕΗ κ.λπ., χωρίς αυτό να έχει ακόμα «αποδώσει».

Ένα μεταμοντέρνο προτεκτοράτο, με «γκαουλάιτερ» σε κάθε υπουργείο να μετρούν στην πηγή την υστέρηση των «πρωτογενών πλεονασμάτων», ώστε να ετοιμάζεται κατευθείαν κάθε «νέο» κύμα απολύσεων και περικοπών μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών που θα φέρει «ίσα βάρκα» τα ταμεία του κράτους, απαιτεί κοντινότερο συντονισμό. Χρειάζεται ν' ανέβει η αποτελεσματικότητα του μηχανισμού λεηλασίας των ζωών των ανθρώπων όσο και η θωράκιση του απέναντι στην εικονοκλαστική «μανία» που γεννά η απελπισία και η οργή.

Γιατί πρέπει να βγούμε από την ευρωζώνη!

Έξι  παρατηρήσεις για μια προοδευτική έξοδο!

Τι σημαίνει «εθνικό νόμισμα» και γιατί έχει κρίσιμη σημασία μια νέα εθνική προοδευτική νομισματική πολιτική;

Το νόμισμα και η νομισματική πολιτική για κάθε χώρα δεν είναι ένα ουδέτερο πράγμα ή μια ουδέτερη, άνευ σημασίας, λειτουργία, όπως, ίσως, νομίζουν οι περισσότεροι.

Αντίθετα, το είδος του νομίσματος και κυρίως η νομισματική πολιτική και όσα τη συνοδεύουν παίζουν κρίσιμο, αν όχι και καθοριστικό, ρόλο για τις οικονομικές εξελίξεις σε μια οποιαδήποτε χώρα.

Στο κείμενο αυτό, θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε σε γενικές και αδρές γραμμές, το τι σημαίνει και γιατί είναι απόλυτα αναγκαίο για τη χώρα μας και για την έξοδο από την κρίση ένα νέο εθνικό νόμισμα και η εφαρμογή μιας νέας εθνικής προοδευτικής νομισματικής πολιτικής στο πλαίσιο μιας συνολικότερης προοδευτικής ανασυγκρότησης μιας χώρας.

Συμπυκνώνουμε αυτή την αδήριτη ανάγκη στις εξής παρατηρήσεις:

Θέατρο παραλόγου και σχεδιασμοί κυβερνήσεων εθνικής ενότητας

της Κατερίνας Θανοπούλου

Εάν η πρώτη σκέψη είναι ότι ζούμε ένα θέατρο παραλόγου, όπου όλοι «ψάχνουν τον Γκοντό -ευρω ή εθνοσωτήρα» μέσα από δημοψηφίσματα ή συγκυβερνήσεις παντός τύπου και διαφοροποιούμενου χρονικού ορίζοντα ή που με σχεδιασμούς παιχνιδιού πόκερ εκτιμούν πως ο κόσμος θα μετατραπεί μέσα από φόβους και διλλήματα στους «ρινόκερους- απάνθρωπους» του Ιονέσκο, η δεύτερη σκέψη είναι πως οι παράλογες, σπασμωδικές και χαοτικές κινήσεις της κυβέρνησης αλλά και των λοιπών αστικών κομμάτων, είναι απόρροιες των αντιδράσεων του λαού και της εξ αρχής αδιέξοδης ασκούμενης πολιτικής στη διαχείριση του χρέους .

Δεν είναι ανεξάρτητες οι σπασμωδικές αυτές αντιδράσεις από το προηγούμενο πολιτικό σκηνικό. Ας σκεφτούμε -πέραν όλων των άλλων - ότι η συμφωνία στις 26 Οκτωβρίου όχι απλά δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα εφησυχασμού του κόσμου, αλλά ακολουθήθηκε στις 28 Οκτώβριου από μαζικές αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα, που ένωσαν στους δρόμους ανθρώπους ποικίλων πολιτικών αποχρώσεων με ένα αίτημα «ανατροπή αυτής της κυβέρνησης - αυτής της πολιτικής».

Προσπαθούν να βρουν λύση σε μια αδιέξοδη πολιτική

Αίσχος νέων μέτρων 2 δις ανακοίνωσαν Γαπ-Ε. Βενιζέλος!

Νέα ληστρική εισφορά (τέλος) σε όλα τα ακίνητα μέσω λογαριασμών ΔΕΗ!

…στο όνομα αποφυγής της χρεοκοπίας και παραμονής στο ευρώ!

Εξέγερση τώρα για ανατροπή κυβέρνησης-αστικού κατεστημένου, στάση πληρωμών, διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ, νέα προοδευτική πορεία!

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη λήψη νέων μέτρων ύψους 2 δισ. ευρώ για το 2011 με επίκεντρο την επιβολή νέου διετούς ληστρικού τέλους σε όλα ανεξαιρέτως τα ακίνητα, το οποίο θα ανέλθει μεσοσταθμικά περίπου στα 4 ευρώ ανά τ.μ. (από 0,5 έως 10 ευρώ ανά τ.μ.) και θα εισπραχθεί μέσω των λογαριασμών ΔΕΗ.

Τα νέα μέτρα αίσχος της κυβέρνησης επιβεβαιώνουν, χωρίς να μπορεί κανένας  να φέρει, πλέον, αντίρρηση,  την παταγώδη αποτυχία του μνημονίου.

Επιτακτικό καθήκον η αποτροπή μιας ιστορικής καταστροφής

του Τάκη Φωτόπουλου 

Στο προηγούμενο άρθρο έγραφα για το δίλημμα που αντιμετωπίζαμε μεταξύ μιας ελεγχόμενης από τις ελίτ χρεοκοπίας και μιας εναλλακτικής «λαϊκής χρεοκοπίας» που θα οδηγούσε «στην άμεση απόσυρση όλων των ληστρικών μέτρων που μας επέβαλαν οι ελίτ από την άνοιξη του 2010 και μετά, καθώς και στην ακύρωση του ξεπουλήματος του κοινωνικού πλούτου». Στις δυο εβδομάδες που πέρασαν από τότε, οι ξένες και ντόπιες ελίτ, σε αγαστή σύμπνοια και με πανηγυρισμούς από την αδίστακτη Χούντα των δωσίλογων, για την επ’ αόριστο (στην ουσία) παράδοση της χώρας στους τοκογλύφους «εταίρους» μας στην ΕΕ, προχώρησε σε μια ελεγχόμενη χρεοκοπία, πολύ χειρότερη μάλιστα από αυτή που προβλεπόταν. Έτσι,

• Όσον αφορά στα επιτόκια, είχε υπολογιστεί από διεθνείς ειδικούς,[1] ότι ακόμη και μια σημαντική επιμήκυνση της αποπληρωμής, εάν δεν συνοδευόταν από επιτόκια εφάμιλλα αυτών που πληρώνουν οι χώρες του Βορρά (3,5%), το Χρέος δεν θα γινόταν βιώσιμο. Όμως, η συμφωνία των Βρυξελλών προβλέπει παρόμοια επιτόκια μόνο για τα δάνεια από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Διάσωσης (EFSF), ενώ για τα νέα «επιμηκυμένα» (ή ακόμη και «κουρεμένα») ομόλογα, με τα οποία θα ανταλλάσσουν οι ιδιωτικοί ομολογιούχοι τα παλιά ομόλογα τους, θα πληρώνουμε όχι μόνο ληστρικά επιτόκια (4,5% μέχρι 6,4%) αλλά και εγγυημένα με μηδέν πιστωτικό κίνδυνο!
• Όσον αφορά στο «κούρεμα», οι διεθνείς ειδικοί[2] τόνιζαν ότι μόνο ένα δραστικό κούρεμα της τάξης τoυ 50%-70% τoυ συνολικού Χρέους θα μπορούσε να το κάνει βιώσιμο. Όμως, οι ληστές «εταίροι» μας στην ΕΕ μεγαλόψυχα μας ενέκριναν κούρεμα 21% !

Γερμανία: την Πέμπτη στη σύνοδο κορυφής... τετραγωνίζουμε τον κύκλο!

Γερμανικές δηλώσεις που ικανοποιούν τους πάντες, χωρίς καμιά συγκεκριμένη πρόταση και προπάντων χωρίς καμία προοπτική!

Αμερικανός υπουργός οικονομικών: Πάρτε μέτρα πριν μας "κλείσετε το σπίτι"!

Προσπάθειες να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, -μετά τις δηλώσεις της Α. Μέρκελ, πως δεν πρόκειται να συμμετάσχει στη Σύνοδο Κορυφής της Πέμπτης, εφόσον δεν βρεθεί κοινή κατάληξη, σχετικά με το ελληνικό χρέος,- κατέβαλαν κατά τη διάρκεια της Δευτέρας (18.7), εκπρόσωποι της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας.

Στις σχετικές δηλώσεις, δεν γίνεται καμία αναφορά, στο πώς θα επιλυθούν οι υπαρκτές χαοτικές διαφωνίες μεταξύ της ΕΚΤ, της Κομισιόν και των ισχυρών κρατών της ΕΕ, σχετικά με το ποιοί και πώς θα πληρώσουν το μάρμαρο των όποιων ημιμέτρων αποφασιστούν!

Η ώρα της κρίσης - έξι θέσεις για την εξέγερση

του Στάθη Κουβελάκη

1. Είναι πλέον σαφές ότι αυτό που άρχισε στις πλατείες στις 25 Μάη είναι μια ποιοτικά καινούργια φάση στον «παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο» που άρχισε με την ψήφιση του Μνημονίου. Μια φάση εξεγερσιακή, χαμηλής έντασης προς το παρόν, που μπορεί όμως να αποκτήσει διαφορετικά χαρακτηριστικά όσο πλησιάζει η στιγμή της προβλεπόμενης (με βάση τα ως τώρα δεδομένα) στιγμής της κρίσιμης αναμέτρησης, δηλαδή της ψήφισης του νέου Μεσοπρόθεσμου μνημονίου της κυβέρνησης με την τρόϊκα.

Ηδη μπορούμε να πούμε ότι η ορμητική και παρατεταμένη, αλλά ταυτόχρονα και αδιαμόρφωτη, ή μάλλον «υπό διαμόρφωση», είσοδος του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο αλλάζει συνολικά τα ως τώρα δεδομένα. Οποια κι αν είναι η έκβαση αυτού του συγκρουσιακού κύκλου, δεν θα υπάρξει επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση, το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί. Όποια δύναμη δεν είναι σε θέση να το κατανοήσει και να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα θα σαρωθεί από τις εξελίξεις. Και πρωτ' απ΄ όλες η αριστερά.