Η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα ενδιάμεσα στρώματα συμμετέχουν
στο κοινοβούλιο με τα δικά τους κόμματα, αλλά λειτουργούν σαν ομάδες πίεσης για
παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων, χωρίς να τους επιτρέπεται η ουσιαστική
αμφισβήτηση αυτής της κυριαρχίας.
Όσες φορές αμφισβητήθηκε, είτε απέτυχε γιατί
την έπνιξαν στο αίμα, είτε, ελάχιστες φορές, πέτυχε και δημιούργησε στην πορεία
πάλι ένα καθεστώς κυριαρχίας μιας μικρής μειοψηφίας, μιας νέας άρχουσας τάξης,
που όπως η παλιά είχε στα χέρια της τον τρόπο και τα μέσα οργάνωσης της
κοινωνίας προς όφελός της.
Τα κόμματα
κουβαλάνε το ίδιο προπατορικό αμάρτημα του εμπνευστή τους, δηλαδή της αστικής
τάξης. Είναι σχηματισμοί ιεραρχικοί όπου αποφασίζουν οι λίγοι ‘’εκλεκτοί’’ για
τους πολλούς.
