Oι γειτονιές της Θεσσαλονίκης οργανώνονται ενάντια στους πλειστηριασμούς

Oι γειτονιές της Θεσσαλονίκης οργανώνονται ενάντια στους πλειστηριασμούς

Να αντισταθούν με κάθε δυνατό τρόπο στους πλειστηριασμούς σπιτιών πρώτης κατοικίας και να σταθούν στο πλευρό κάθε πολίτη προκειμένου κανείς να μην μείνει χωρίς νερό ρεύμα και στέγη αποφάσισαν χθες συνελεύσεις και πρωτοβουλίες γειτονιών στην συνάντηση που πραγματοποίησαν χθες το απόγευμα στην ΕΔΟΘ.

Στην συνέλευση συμμετείχαν κάτοικοι από τις συνελεύσεις γειτονιάς στην Τούμπα, Καλαμαριά, το Κέντρο, στους Αμπελόκηπους, το Ωραιόκαστρο, την Μαρτίου- Καλλιδοπούλου, την περιοχή της Ευζώνων-Σχολής Τυφλών και την Θέρμη βάζοντας τα θεμέλια μιας μεγάλης καμπάνιας συσπείρωσης των πολιτών σε κάθε γειτονιά που δεν θα επιτρέψει να πραγματοποιηθεί κανένας πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας.  

Όπως αναφέρθηκε χθες το 84% των δανειοληπτών δυσκολεύονται να αποπληρώσουν τα δάνειά τους ενώ σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις 150.000 ακίνητα αναμένεται να βγουν «στο σφυρί» με βάσει τις νέες ρυθμίσεις που σχεδιάζει η κυβέρνηση. Από αυτά τα 27.000 πρόκειται να κατασχεθούν ή να βγουν σε πλειστηριασμό το 2014.  

Η σύγχρονη αδυναμία μας. Το ελληνικό σύμπτωμα: χρέος, κρίση και η κρίση της Αριστεράς

Η σύγχρονη αδυναμία μας. Το ελληνικό σύμπτωμα: χρέος, κρίση και η κρίση της Αριστεράς

του Αλέν Μπαντιού

Αποσπάσματα από άρθρο που έχει δημοσιευτεί στο Radical Philosophy (Σεπτέμβριος / Οκτώβριος 2013).

Το κοινό στοιχείο των διαδηλώσεων από την Ελλάδα ως τη Γαλλία είναι η έλλειψη μιας σαφούς στρατηγικής. Πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά τη γλώσσα του κομμουνισμού.

Ξεκινώ με μια αίσθηση, μια πρόσληψη, που πιθανώς είναι προσωπική, πιθανώς αδικαιολόγητη, την οποία ωστόσο διαμορφώνω με βάση τις πληροφορίες που έχω στη διάθεσή μου: μια αίσθηση γενικής πολιτικής αδυναμίας. Αυτό που σήμερα συμβαίνει στην Ελλάδα μοιάζει με συμπύκνωμα αυτής της αίσθησης.

Βεβαίως, το κουράγιο και η επινοητικότητα του προοδευτικού και αντιφασιστικού κινήματος όσον αφορά την τακτική προκαλεί ενθουσιασμό. Επιπλέον, τέτοιες αντιδράσεις είναι εξαιρετικά αναγκαίες. 

Είναι όμως κάτι καινούργιο; 

Καθόλου. Αποτελούν τα ίδια και απαράλλακτα στοιχεία κάθε πραγματικά μαζικού κινήματος: εξισωτισμός, δημοκρατία των πολλών, επινόηση συνθημάτων, γενναιότητα, ταχύτητα αντιδράσεων.

Προσπάθεια πρότασης-θέσης από τα κινήματα στην Κρήτη

Θα πιάσουμε το μίτο της Αριάδνης;

Από το Λασίθι στην Κρήτη

του Μπάμπη Σαρίδη

Η Κύπρος ήταν το φύλλο συκής το οποίο έπεσε και άφησε ολόγυμνους την τρόικα τόσο του εξωτερικού όσο και του εσωτερικού.
Στόχος η δημιουργία γενικευμένης αστάθειας-ανασφάλειας.  Χτυπάμε όπως θέλουμε, όπου θέλουμε, όποτε θέλουμε. Σήμερα η  Κύπρος αύριο εσύ. Αυτό είναι το μήνυμα από τον κύριο Σόιμπλε και τα τσιράκια του και ως γνωστόν ο λύκος στην αντάρα χαίρεται.

Η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου –Κουβέλη έχει μετατραπεί σε φοροεισπράκτορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Δ.Ν.Τ. Καθημερινά γίνεται πιο μισητή από το λαό.
 

Το 2012 και στην αρχή του 2013 αναπτύχθηκαν στο Λασίθι μια σειρά από αγώνες, κινητοποιήσεις, καταλήψεις. Οι κινητοποιήσεις αυτές είχαν σαν περιεχόμενο την υγεία και την παιδεία αλλά και τις υπηρεσίες π.χ. εφορίες. Μικρότερης κλίμακας και έντασης ήταν οι κινητοποιήσεις των αγροτών.

Πυλώνες αυτών των κινητοποιήσεων ήταν οι τρεις πόλεις του Λασιθίου: Άγιος Νικόλαος – Ιεράπετρα-Σητεία, καθεμιά με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, με όμοια στην ουσία προβλήματα, με την Ιεράπετρα να αποτελεί την εμπροσθοφυλακή των κινητοποιήσεων. Θα μπορούσαμε λοιπόν να μιλήσουμε για κινήματα ή για κίνημα με την ευρύτερη έννοια του όρου στο Λασίθι στην προαναφερόμενη περίοδο 2012-2013.

Καταλήψεις Στέγης Παντού!

Με την ανεργία να αγγίζει το 30 % μέσα στο 2013 σύμφωνα με τις πιο έγκυρες προβλέψεις, με τους πολίτες ν’ αδυνατούν όλο και πιο συχνά να καλύψουν τις βασικότερες ανάγκες (στέγη, διατροφή, ένδυση κλπ. – ενδεικτικά αναφέρουμε την κατακόρυφη αύξηση των εξώσεων σε μισθώσεις κατοικίας αλλά και σε επαγγελματικές), αλλά και τους ιδιοκτήτες ακινήτων να μην μπορούν πια να αποπληρώσουν τους κάθε λογής φόρους που επιβάλλονται επί της ακίνητης περιουσίας, ενώ, την ίδια στιγμή, το 25% των στεγαστικών δανείων βρίσκονται στο κόκκινο, οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας είναι δύο: είτε θα βρεθούμε στα πεζοδρόμια, τις πλατείες και τις στοές των μεγαλουπόλεων μένοντας σε χαρτοσπιτόκουτα, αντιμέτωποι με την πιο μεγάλη ανθρωπιστική κρίση που έχει αντικρίσει η χώρα μετά την κατοχή, συνηθίζοντας στο θέαμα του θανάτου ανθρώπων σε δρόμους ή αίθουσες αναμονής των (διαλυμένων πια) νοσοκομείων και αρκούμενοι στον κυνισμό των πολιτικών που με βαρύγδουπες δηλώσεις λένε «όσοι κοιμούνται στο δρόμο να κάνουν υπομονή να έρθει η άνοιξη», είτε θα ακολουθήσουμε τον άλλο δρόμο, αυτόν της πολυεπίπεδης αντίστασης και του σφετερισμού, στην πράξη, της εξουσίας: μαζικές και συλλογικές καταλήψεις κτιρίων που δεν αξιοποιούνται και μέσα από αυτές, οργάνωση της καθημερινότητας και της ζωής μας σε πρότυπα αυτο-οργάνωσης, αυτοδιαχείρισης και αλληλεγγύης.

Πολλοί βέβαια θα πουν πως «μα το κτίριο αυτό, ίσως να το έχει εγκαταλείψει ο ιδιοκτήτης του εδώ και χρόνια, όμως του ανήκει».

H στρατηγική της έντασης, τότε και τώρα

του Στάθη Κουβελάκη

Ιδιαίτερα πυκνή έγινε το τελευταίο διάστημα στο δημόσιο λόγο η αναφορά στη «στρατηγική της έντασης», ειδικότερα μετά τις επιθέσεις στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας και στο Mall. Ας θυμίσουμε εδώ ότι ο όρος παραπέμπει στην Ιταλία της δεκαετίας του 1970, όταν ακροδεξιές ομάδες, με τη συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών και του «βαθέος κράτους», διέπραξαν μεγάλης έκτασης τρομοκρατικά χτυπήματα και τα απέδωσαν στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Η ατμόσφαιρα ήταν τότε εκρηκτική: ένα εξεγερσιακό κύμα, με επίκεντρο τα εργοστάσια και τα πανεπιστήμια, σάρωνε την ιταλική κοινωνία. 

Η Αριστερά, με πυλώνα το ΚΚ Ιταλίας, το πιο ισχυρό όλου του δυτικού κόσμου, απειλούσε την αδιατάρακτη μεταπολεμικά εξουσία της Χριστιανοδημοκρατίας και των συμμάχων της. Η στρατηγική της έντασης στόχευε λοιπόν πολλαπλά: κατ’ αρχήν να σπείρει φόβο και να αναζωπυρώσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά που σε καιρούς κρίσης στρέφονται σε λύσεις νόμου και τάξης. Θα προετοιμαζόταν έτσι το έδαφος για την αυταρχική σκλήρυνση και τη νομιμοποίηση της καταστολής των κοινωνικών κινητοποιήσεων. 

Δημόσια υγεία: Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

του Λεωνίδα Παπαδόπουλου

Ο δήμιος της δημόσιας υγείας Λυκουρέντζος θερίζει ότι είχε σπείρει ο μακελάρης και πρωτοπαλίκαρο της τρόικα, Λοβέρδος, μαζί με τα τσιράκια του.

Καταδικάζουν ένα εκατομμύριο κατοίκους στο κέντρο της Αθήνας και τις γύρω περιοχές, υποβαθμίζοντας και κλείνοντας τις εφημερίες από τα νοσοκομεία της περιοχής των Πατησίων.
Εδώ και αρκετούς μήνες (σ.σ από τον περασμένο Απρίλιο) έκλεισαν τη μεγάλη εφημερία του Γ.Ν. Πατησίων και μέσα στον Σεπτέμβρη με ένα φιρμάνι βάλανε λουκέτο στο 7ο θεραπευτήριο του ΙΚΑ στα Πατήσια.

Ως αποτέλεσμα, η εφημεριακή κάλυψη μιας περιοχής 1 εκατομμυρίου κατοίκων της Αθήνας και πολλών γειτονικών δήμων, μειώνεται χρονικά από 75% που ήταν πριν 1 χρόνο, στο 25% αφού θα εφημερεύει στην ευρύτερη περιοχή μόνο κάθε 4 ημέρες το ΓΝΝΙ Κωνσταντοπούλειο («Αγία Όλγα») μαζί με την Παμμακάριστο!
Επίσης, επισημαίναμε επανειλημμένως τις τραγικές ελλείψεις σε γιατρούς και τις απαράδεκτες καθυστερήσεις εξόφλησης δεδουλευμένων που έχουν οδηγήσει τα νοσοκομεία σε πραγματικά οριακό σημείο.

Όλα ήταν δρόμος….

Εδώ και δυόμισι χρόνια η Ελληνική κοινωνία στενάζει κάτω από την βάρβαρη πολιτική της εξαθλίωσης που εξαπέλυσε το καθεστώς της αστικής κυριαρχίας για να ξεπεράσει την αδυσώπητη και αδιέξοδη κρίση του σε βάρος της μισθωτής εργασίας και της εκμεταλλευόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας γενικότερα.

Το κατασκεύασμα της ζώνης του Ευρώ καθώς και η συνεχιζόμενη- σύμφωνα με τα σχεδία τους –διατήρηση της Ε,Ε περνά μέσα από την όξυνση του ταξικού πολέμου και την περιθωριοποίηση του συνόλου των εργαζομένων στις ίδιες τις δυτικές κοινωνίες. Οι πολιτικές αυτές δημιουργούν και τις συνθήκες των εκρήξεων που αναπόφευκτα θα ξεσπάσουν το επόμενο διάστημα, στις χώρες κύρια του ευρωπαϊκού νότου που στο όνομα της «Κρίσης χρέους» γίνονται τα πειραματόζωα του σύγχρονου- δουλοκτητικού καπιταλιστικού.

Προχθές η Πορτογαλία, Χθες, η Ισπανία σήμερα οι εργαζόμενοι της Ελλάδας- που γέμισαν τους δρόμους των πόλεων- όπως κάνουν εδώ και δυο χρόνια τώρα παρά την τρομοκρατία και την κατασυκοφάντηση που δέχονται από τις δυνάμεις του καθεστώτος.

Ψηφιακός πολιτισμός και Βιωσιμότητα – Ένας νέος πολιτισμός του μοιράσματος και της συνεργασίας γεννιέται

του Michel Bauwens*

Η εντολή της διάσκεψης Ρίο+20 αναγνωρίζει τρεις πυλώνες της βιώσιμης ανάπτυξης - οικονομικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό. Ωστόσο, η διαδικασία δεν αμφισβητεί τη θεμελιώδη τοξικότητα του σημερινού λειτουργικού συστήματος, και αγνοεί το γεγονός ότι ένα τέτοιο “ελαττωματικό” DNA έχει ισχυρές πολιτισμικές ρίζες.

Τι εννοούμε; Τα ακόλουθα δεν βασίζονται στα δηλωμένα ιδανικά του Ρίο+20 αλλά στην πραγματική πρακτική του υπαρκτού οικονομικού συστήματος.

Το σημερινό παγκόσμιο σύστημα βασίζεται σε τρεις λανθασμένες παραδοχές:

1. Η πρώτη παραδοχή είναι ότι η φύση είναι μία ανεξάντλητη πηγή ενέργειας που μπορεί να αξιοποιηθεί χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αναγεννητική ικανότητά της.

Τα αποτελέσματα αυτού του πολιτισμού εκμετάλλευσης της φύσης είναι καταστροφικά. 

John Holloway: Η επαναστατική πρόκληση είναι να προωθήσουμε τη σύγκλιση των εξεγέρσεων που υπάρχουν μέσα σε όλους μας

Μια επίκαιρη συνέντευξη του John Holloway στην εφημερίδα La Jornada (10/6/2012)

Ο μόνος τρόπος για να συλλάβει κάποιος μια “αντικαπιταλιστική επανάσταση” είναι με όρους δημιουργίας, επέκτασης, πολλαπλασιασμού “ρωγμών ή διαρρήξεων” στον ιστό της κυριαρχίας του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή είναι μία από τις κεντρικές προσεγγίσεις του βιβλίου του John Holloway Ρωγμές στον Καπιταλισμό.

"Καπιταλισμός και ανθρωπισμός είναι ασύμβατες έννοιες ως ασυμβίβαστες. Ο ανθρωπισμός είναι ένας αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό", λέει ο καθηγητής κοινωνιολογίας και συγγραφέας πολλών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου του Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία.

Ερωτηθείς σχετικά με τη “θεωρία της κοινωνικής αλλαγής”, δήλωσε σε μια συνέντευξη:

Έκκληση της Vandana Shiva εν όψει της Διάσκεψης Ρίο+20: Επείγουσα ανάγκη η αλλαγή παραδείγματος

της Vandana Shiva

Τον Ιούνιο του 2012, κινήματα και ηγέτες θα συναντηθούν στο Ρίο για τη διάσκεψη Ρίο+20, δύο δεκαετίες μετά τη Σύνοδο Κορυφής για τη Γη που οργανώθηκε το 1992 για την αντιμετώπιση επειγουσών οικολογικών προκλήσεων, όπως η εξαφάνιση ειδών, η διάβρωση της βιοποικιλότητας και η κλιματική αλλαγή. 

Η Διάσκεψη για τη Γη μάς έδωσε δύο πολύ σημαντικούς διεθνείς περιβαλλοντικούς νόμους: τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τη Βιολογική Ποικιλότητα και τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή. Επίσης, μας έδωσε τις αρχές του Ρίο, συμπεριλαμβανομένων της Αρχής της Πρόληψης και της Αρχής ο Ρυπαίνων Πληρώνει.

Ο κόσμος έχει αλλάξει ριζικά από το 1992, και δυστυχώς, όχι προς το καλύτερο. Η οικολογική βιωσιμότητα έχει συστηματικά θυσιαστεί για ένα συγκεκριμένο μοντέλο οικονομίας, το οποίο είναι σε κρίση.

Να μείνουν ανοιχτά τα νοσοκομεία!

Να μείνουν ανοιχτά τα νοσοκομεία των Πατησίων!

Διαδήλωση στα Νοσοκομεία των Πατησίων (Γ.Ν.Πατησίων, 7ο ΙΚΑ, Παμμακάριστο)

του Λεωνίδα Παπαδόπουλου, μέλους του ΔΣ του σωματείου του Γενικού Νοσοκομείου Πατησίων, μέλους του Κινήματος Δεν Πληρώνω

Ο μακελάρης της υγείας και πρωτοπαλίκαρο της τρόικα, Λοβέρδος, μαζί με τα τσιράκια του, επιδόθηκαν σε αγώνα δρόμου προκειμένου να διαλύσουν τη δημόσια υγεία.
Καταδικάζουν ένα εκατομμύριο κατοίκους στο κέντρο της Αθήνας και τις γύρω περιοχές, υποβαθμίζοντας και κλείνοντας τις εφημερίες από τα νοσοκομεία της περιοχής των Πατησίων.

Ήδη εδώ και καιρό έχουν κλείσει την εφημερία στο 7ο θεραπευτήριο του ΙΚΑ και πρόσφατα έκλεισαν και τη μεγάλη εφημερία του Γενικού Νοσοκομείου Πατησίων. Ως αποτέλεσμα, η εφημεριακή κάλυψη μιας περιοχής 1 εκατομμυρίου κατοίκων της Αθήνας και πολλών γειτονικών δήμων, μειώνεται χρονικά από 75% που ήταν πριν 1 χρόνο, στο 25% αφού θα εφημερεύει στην ευρύτερη περιοχή μόνο κάθε 4 ημέρες το ΓΝΝΙ Κωνσταντοπούλειο («Αγία Όλγα») μαζί με την Παμμακάριστο και ότι έχει απομείνει από το 7ο ΙΚΑ! Επίσης, επισημαίναμε επανειλημμένως τις τραγικές ελλείψεις σε γιατρούς και τις απαράδεκτες καθυστερήσεις εξόφλησης δεδουλευμένων που έχουν οδηγήσει το νοσοκομείο σε πραγματικά οριακό σημείο.

Εκλογές: Ας τους γυρίσουμε την πλάτη με ενεργητική αποχή

Το κοινοβούλιο, τα κόμματα και οι εκλογές εμφανίστηκαν μαζί με τον κυρίαρχο ρόλο της αστικής τάξης στην κοινωνία. Σε όλη την ιστορική πορεία μέχρι σήμερα, μπορεί να άλλαξαν οι τρόποι αντιπροσώπευσης, αλλά παρέμεινε σταθερό το νόημα του κοινοβουλίου και το περιεχόμενο των εκλογών. Αποτελούν τα κυριότερα μέσα νομιμοποίησης της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. 

Η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα ενδιάμεσα στρώματα συμμετέχουν στο κοινοβούλιο με τα δικά τους κόμματα, αλλά λειτουργούν σαν ομάδες πίεσης για παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων, χωρίς να τους επιτρέπεται η ουσιαστική αμφισβήτηση αυτής της κυριαρχίας. 

Όσες φορές αμφισβητήθηκε, είτε απέτυχε γιατί την έπνιξαν στο αίμα, είτε, ελάχιστες φορές, πέτυχε και δημιούργησε στην πορεία πάλι ένα καθεστώς κυριαρχίας μιας μικρής μειοψηφίας, μιας νέας άρχουσας τάξης, που όπως η παλιά είχε στα χέρια της τον τρόπο και τα μέσα οργάνωσης της κοινωνίας προς όφελός της.

Τα κόμματα κουβαλάνε το ίδιο προπατορικό αμάρτημα του εμπνευστή τους, δηλαδή της αστικής τάξης. Είναι σχηματισμοί ιεραρχικοί όπου αποφασίζουν οι λίγοι ‘’εκλεκτοί’’ για τους πολλούς.

Μήνυμα από το Νοσοκομείο Κιλκίς: Ανυπακοή και εξέγερση για να σταματήσουμε την καταστροφή

της Λέτας Ζωτάκη*

Το "κίνημα" της κατάληψης του Κιλκίς έδωσε ένα πρώτο ηχηρό μήνυμα, ότι όταν οι πολίτες από υπήκοοι γίνονται συνειδητοποιημένοι και ενεργοί, μπορούν να πετύχουν πολλά. 

Εκτός από το γεγονός ότι το σύστημα τρέμει τις κινητοποιήσεις που έχουν διάρκεια και κινηματικό χαρακτήρα, βοήθησε και εμάς τους ίδιους να αναμετρηθούμε με τους δικούς μας δισταγμούς και φοβίες, να γίνουμε ανυπάκουοι και τολμηροί και να κατανικήσουμε τους ενδοιασμούς μας, να πάμε κόντρα στην πεπατημένη, και να αμφισβητήσουμε τις παράνομες και αντικοινωνικές αποφάσεις της άρχουσας τάξης, δημιουργώντας εστίες εξέγερσης, ως συλλογικότητες με όραμα και προοπτική ανατροπής του καπιταλισμού.

Η ιδέα του Σπύρου Ραυτόπουλου που την υλοποιήσαμε εμείς στο Κιλκίς, είχε τα χαρακτηριστικά πραγματικά μιας πρωτότυπης ειρηνικής εξέγερσης και γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο το ότι βρήκε τόσο μεγάλη απήχηση σε όλο τον πλανήτη. Εκτός όμως από το γεγονός ότι μας αφύπνισε και μας έκανε δυναμικότερους στο να διεκδικούμε τη ζωή μας και το μέλλον μας πίσω, είχε και μερικά στοιχεία που φρενάρουν αρκετά την αισιοδοξία που γέμισε τις καρδιές όλου του ανήσυχου κόσμου.

Εκλογές, κόμματα, και κινήματα: Προβληματισμοί από το παράδειγμα της Αργεντινής

"Η πραγματική δημοκρατία βρίσκεται στους δρόμους", "Να φύγουν όλοι"

Τραβώντας το φρένο κινδύνου

της Marina Sitrin*

"Ο Μαρξ είπε ότι οι επαναστάσεις είναι η ατμομηχανή της παγκόσμιας ιστορίας. Ίσως, όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Μπορεί οι επαναστάσεις να είναι η πράξη με την οποία η ανθρωπότητα που ταξιδεύει μέσα στο τρένο τραβάει το φρένο κινδύνου". Τα λόγια του Walter Benjamin ταιριάζουν απόλυτα με ό,τι συνέβη σε όλο τον κόσμο το 2011 και σε πολλά μέρη πριν από αυτό, και πολύ νοτιότερα, από την Τσιάπας και την Οαχάκα του Μεξικού έως την Αργεντινή. Τα κινήματά μας είναι η κραυγή του "Όχι!". Το "Φτάνει πια!". Το "Να φύγουν όλοι!". Είναι η συλλογική άρνησή μας να παραμείνουμε παθητικοί σε μια αφόρητη κατάσταση. Και έτσι εμείς τραβάμε το φρένο κινδύνου, παγώνουμε το χρόνο, και αρχίζουμε να δημιουργούμε κάτι καινούργιο. Δεν είμαστε καν σίγουροι τι είναι αυτό. Ξέρουμε ότι θέλουμε να δημιουργήσουμε ανοιχτό χώρο. Το με τι μοιάζει το ανακαλύπτουμε μαζί, καθώς δημιουργούμε, και από το πώς δημιουργούμε: μαζί, οριζόντια και με επίδραση. Τι κάνουμε και πώς το κάνουμε είναι άρρηκτα συνδεδεμένα, και τα δύο είναι μέρος αυτού του προεικονιστικού κινήματος.

Η Ευρώπη στο καλάθι των αχρήστων

Η ενωμένη Ευρώπη παραδίδεται στο κα­λάθι των αχρήστων της Ιστορίας. 

Ο με­γαλύτερος φόβος του Γιούργκεν Χάμπερμας συναντά την ελπίδα του Έρικ Χομπσμπάουμ.

Δύο από τις εμβληματικές μορφές της ευρω­παϊκής διανόησης του 20ού αι. θυμήθηκαν το 1848 λίγο πριν μας αφήσει το 2011. 

Ο διάσημος Βρετανός ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ παρα­κολούθησε με ενθουσιασμό τον χρόνο που μας άφησε.

Ήταν μια χρονιά που τη σημάδεψαν οι εξεγέρ­σεις του αραβικού κόσμου και τα κινήματα των λεγόμενων «Αγανακτισμένων» και «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» (Occupy) στον δυτικό κόσμο.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Άντριου Γουάιτχεντ και προβλήθηκε από την τηλεόραση του BBC την προπαραμονή των Χριστουγέννων, ο Χομπσμπάουμ συγκρίνει το 2011 με το 1848.

Δεν αρκεί να ρίξεις τον «καβαλιέρε» — πρέπει να πέσει και το άλογο!

των Pietro Castelli και η Caterina Froio, της Collettivo Prezzemolo.

«Αλληλούια!» ήταν η λέξη που ψιθύρισαν χιλιάδες άνθρωποι το προηγούμενο Σάββατο στις 21.45, όταν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι παραιτήθηκε από τη θέση του πρωθυπουργού της Ιταλίας. Η εικόνα της μαύρης λιμουζίνας που τρυπώνει στο Προεδρικό Μέγαρο προκειμένου να αποφύγει τα συνθήματα των διαδηλωτών και τα κέρματα του ενός ευρώ που ρίχνονταν εναντίον της, θα εγγραφεί αναπόφευκτα στη συλλογική μνήμη των Ιταλών για τη δεκαετία που έρχεται.

Η εκπαραθύρωση του Μπερλουσκόνι

Για ένα μεγάλο μέρος των πολιτών αυτής της χώρας, η παραπάνω στιγμή ήταν η εκπλήρωση μιας βαθιάς επιθυμίας, η έκρηξη μιας καταπιεσμένης εδώ και πολύ καιρό χαράς, η στιγμή απελευθέρωσης απ’ την «dicta-blanda»[1] που κυβέρνησε την Ιταλία για περισσότερα από 17 χρόνια.

Δημοκρατία και χειραφέτηση

του Ρούντι Ρινάλντι.
 

Το νέο κίνημα που ξέσπασε στη χώρα μας, καθώς και τα κινήματα που ξέσπασαν πριν από λίγο καιρό στην Β. Αφρική και την Ισπανία, έθεσαν με εμφαντικό τρόπο το ζήτημα της δημοκρατίας ως κεντρικό και φλέγον ζήτημα-απαίτηση των λαϊκών μαζών.

Η απαίτηση αυτή δεν είναι διόλου ένα βήμα προς τα πίσω, όσον αφορά προγραμματικά και οραματικά στοιχεία που θα πρέπει να έχει ένα κίνημα το οποίο θέλει να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων. Ένα τέτοιο κίνημα πρέπει να έχει ένα τεράστιο απόθεμα ριζοσπαστικής και επαναστατικής ουσίας που πρέπει να κατανοηθεί σωστά από όσους αναφέρονται στην κοινωνική απελευθέρωση. 

Δεν είναι ένα αστικό αίτημα που προσπαθεί η αριστερή πολιτική να ενσωματώσει δυσκολοχώνευτα στη φυσιογνωμία της. Η δημοκρατία θα έπρεπε να είναι στοιχείο της αριστερής πολιτικής, τόσο ως ουσία όσο και ως διαδικασία. Θα έπρεπε να αποτελεί κριτήριο αποτίμησής της.

Οι πλατείες γράφουν ιστορία!

του Παναγιώτη Σωτήρη

Οι κινητοποιήσεις στις πλατείες των περισσότερων ελληνικών πόλεων την Τετάρτη 25/05, με κορυφαία και εμβληματική την τεράστια συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Πλατεία Συντάγματος, έχουν τη δυνατότητα να αποτελέσουν την αφετηρία ενός μεγάλου κινήματος ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής.

Έδειξαν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο ότι η συνθήκη κοινωνικής καταστροφής που κυβέρνηση και Τρόικα προσπαθούν να επιβάλουν, αυτό το τεράστιο πείραμα νεοφιλελεύθερης κοινωνικής μηχανικής, συναντά πραγματικές αντιστάσεις, διαμορφώνει συνθήκη κοινωνικής έκρηξης, επιταχύνει διαδικασίες ανασύνθεσης του λαού ως συλλογικού υποκειμένου, ως κοινωνικής συμμαχίας, ως συνάντησης και ενοποίησης όλων των κοινωνικών τάξεων και μερίδων που σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο της κυρίαρχης πολιτικής.

Ευρωπαϊκός μηχανισμός διασφάλισης των τραπεζών και της γερμανικής κυριαρχίας

συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα στην Αριάδνη Αλαβάνου

Ο νέος μηχανισμός, που πρόκειται να υιοθετήσει η Ε.Ε., στοχεύει στην αναδιάρθρωση του χρέους με τρόπο που θα διασφαλίζει τις τράπεζες και τη γερμανική κυριαρχία, υποστηρίζει τεκμηριωμένα ο καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου Κώστας Λαπαβίτσας.
 

Όπως τονίζει, θα επιφέρει μόνιμα υψηλά επιτόκια και συνεχή λιτότητα στις χώρες της περιφέρειας. Θα λειτουργήσει ως προθάλαμος εξόδου από το ευρώ ή ενός ευρώ δύο ταχυτήτων. Μια ελληνική κυβέρνηση που θα σεβόταν τη βούληση του λαού θα όφειλε να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους με στόχο την ουσιαστική διαγραφή του.

Ντάριο Φο: Να ξαναχτίσουμε τη συλλογικότητα

συνέντευξη από Δ. Στούμπο

Αστείρευτης ζωντάνιας, δημιουργικής εγρήγορσης και πολιτικής διαύγειας, όπως πάντα, άλλωστε, ο μαέστρος και συγγραφέας Ντάριο Φο μάς μίλησε για τη διαχρονική σημασία του έργου του "Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω", για τη σημασία των αγώνων για πολιτισμό και γνώση, για την ανάγκη να ξαναδούμε την αριστερά, για τους μετανάστες. 

"Να ξαναχτίσουμε τη συλλογικότητα" επιμένει ως αντίδοτο στο τέλμα της εποχής, ενώ υπογραμμίζει την αναντικατάστατη, διαχρονική σημασία της συμμετοχής των μαζών στο κοινωνικό, πολιτικό γίγνεσθαι..