της Κατερίνας Θανοπούλου
Εάν η πρώτη σκέψη είναι ότι ζούμε ένα θέατρο παραλόγου, όπου όλοι «ψάχνουν τον Γκοντό -ευρω ή εθνοσωτήρα» μέσα από δημοψηφίσματα ή συγκυβερνήσεις παντός τύπου και διαφοροποιούμενου χρονικού ορίζοντα ή που με σχεδιασμούς παιχνιδιού πόκερ εκτιμούν πως ο κόσμος θα μετατραπεί μέσα από φόβους και διλλήματα στους «ρινόκερους- απάνθρωπους» του Ιονέσκο, η δεύτερη σκέψη είναι πως οι παράλογες, σπασμωδικές και χαοτικές κινήσεις της κυβέρνησης αλλά και των λοιπών αστικών κομμάτων, είναι απόρροιες των αντιδράσεων του λαού και της εξ αρχής αδιέξοδης ασκούμενης πολιτικής στη διαχείριση του χρέους .
Δεν είναι ανεξάρτητες οι σπασμωδικές αυτές αντιδράσεις από το προηγούμενο πολιτικό σκηνικό. Ας σκεφτούμε -πέραν όλων των άλλων - ότι η συμφωνία στις 26 Οκτωβρίου όχι απλά δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα εφησυχασμού του κόσμου, αλλά ακολουθήθηκε στις 28 Οκτώβριου από μαζικές αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα, που ένωσαν στους δρόμους ανθρώπους ποικίλων πολιτικών αποχρώσεων με ένα αίτημα «ανατροπή αυτής της κυβέρνησης - αυτής της πολιτικής».
Προσπαθούν να βρουν λύση σε μια αδιέξοδη πολιτική
