Ερωτήματα για την ανατροπή της πολιτικής κοινωνικού ολοκαυτώματος

της Νάντιας Βαλαβάνη

Εδώ και δύο χρόνια η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πρότυπο πειραματικό εργαστήρι κοινωνικής μηχανικής της τρόικας. Για τη σύνθεση του κατάλληλου «μίγματος» πολιτικών μόνιμης λιτότητας και βίαιης «υποτίμησης» της ζωής των ανθρώπων σε ολόκληρη την Ευρώπη και αποτελεσματικής χειραγώγησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας των κοινωνιών της.

 Για να συντελεστεί, εν μέσω κρίσης, μια πρωτοφανής στην ιστορία αναδιανομή αξίας: Από τους «κάτω» στους «πάνω». Από όλες τις σφαίρες της οικονομίας προς τις χρηματοπιστωτικές «αγορές». Από τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες της ευρωπεριφέρειας προς τις ισχυρότερες, ιδιαίτερα τη Γερμανία.

«Εξωοικονομικές» όψεις της κρίσης: κοινωνία, δημοκρατία και πολιτικό σύστημα, τέχνη και πολιτισμός

της Νάντιας Βαλαβάνη

Ομιλία στη Διεθνή συνάντηση για το χρέος, Αθήνα, Νομική Σχολή, 6 Μαίου 2011

Η διεθνής συνάντηση για το χρέος στην Αθήνα διεξάγεται όχι τυχαία στο κλείσιμο του πρώτου χρόνου ενός Μνημονίου σε διαρκή «επικαιροποίηση» και επιδείνωση. Πέρυσι τέτοια εποχή, όταν η ελληνική κυβέρνηση επέβαλλε ως «φάρμακο» για την κρίση και την αιχμή της, την κρίση χρέους, τη μετατροπή της πατρίδας μας σε ιδιόμορφο προτεκτοράτο της Ε.Ε., των ευρωπαίων τραπεζιτών και του ΔΝΤ εμφανίζοντας αυτή την καινούργια κατάσταση ως τριετή παρένθεση, ο μακαρίτης σύμβουλος του Πρωθυπουργού Τομάσο Σιόπα αναφέρθηκε στις επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων χρησιμοποιώντας τους όρους μια «15ετία» ή «μισή χαμένη γενιά». 

Κατ΄ αναλογία της φόρμουλας του, το πρόσφατο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής μέχρι το 2015 ισοδυναμεί πλέον με «ασφυξία» 30 χρόνων και μια ολόκληρη «χαμένη γενιά».

Απέναντι στο μονόδρομο του Μνημονίου: Χρέος - Ελέγχω, διεκδικώ, δεν πληρώνω

Δημοσιεύτηκε στην "ΑΥΓΗ της Κυριακής" 17.4.2011

της Νάντιας Βαλαβάνη

Με το διαρκώς επιδεινούμενο Μνημόνιο να πλησιάζει τα πρώτα του γενέθλια σ΄ ένα τοπίο προϊούσας κοινωνικής ερήμωσης, με την επίσημη ανεργία να ξεπερνάει για πρώτη φορά την κόκκινη γραμμή του 15%, με τη οικονομική και άλλη βία στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων αφόρητη, με το μέλλον κλειστό στην ελπίδα ταυτόχρονα για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες και πριν απ’ όλα για τους νέους ανθρώπους, η κυβέρνηση επεκτείνει μια μερική εσωτερική στάση πληρωμών υπέρ των δανειστών και σε βάρος του λαού. Ταυτόχρονα ό,τι έχει απομείνει από κοινωνικό κράτος και δημόσια περιουσία παίρνουν σειρά εκπλειστηριασμού.

Σε αυτές τις συνθήκες η αντίσταση εμφανίζεται ως η «φυσική» κατάσταση των ανθρώπων περισσότερο από μια ζωή στα γόνατα. Ωστόσο, παρά ορισμένες σοβαρές εργατικές κινητοποιήσεις, τη λαϊκή εξέγερση της Κερατέας και τις εκρήξεις αυτενέργειας νέων κινημάτων τύπου «Δεν πληρώνω», η συντριπτική πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας και των νέων παραμένει «παγωμένη».

Έξω από το μονόδρομο του μνημονίου

της Νάντιας Βαλαβάνη

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ της Κυριακής, 13.2.2011

Από τέλος Ιανουαρίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό βρίσκεται σε εξέλιξη μια πρωτοβουλία για τη συγκρότηση μιας διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) για το «άνοιγμα» των συμβάσεων και τη διερεύνηση των στοιχείων που συγκροτούν το ελληνικό χρέος κατά τα πρότυπα των θεσμικών ή άτυπων επιτροπών που λειτούργησαν στο παρελθόν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας παρουσιάζουν ιδίως οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, από τη Ρωσία μέχρι το Εκουαδόρ. Είναι γνωστό ότι η λειτουργία τέτοιων Επιτροπών κατέληξε στον εντοπισμό του λεγόμενου «απεχθούς» τμήματος του χρέους - στις πιο πρόσφατες περιπτώσεις, αυτό κυμάνθηκε από το μισό έως και τα τρία τέταρτα του συνολικού του ύψους -, στην άρνηση πληρωμής του και σε αντίστοιχο δραστικό «κούρεμα» μετά από διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Μέσω των ΕΛΕ ουσιαστικά δρομολογήθηκαν διαδικασίες για μια ριζική και ριζοσπαστική «αναδιάρθρωση» του χρέους με πρωτοβουλία όχι των δανειστών (ελεγχόμενη πτώχευση) αλλά των ίδιων των κυβερνήσεων των χωρών, επιτρέποντας σε χώρες που βρίσκονταν πεσμένες στα γόνατα να σηκωθούν όρθιες και στους εργαζόμενους τους να μπορούν ξανά να ελπίζουν και να αγωνίζονται για το μέλλον: Καθώς την πρωτοβουλία είχαν οι δανειοδοτημένοι, το «κούρεμα» δεν συνοδεύτηκε από μακρόχρονα προγράμματα λιτότητας.