H ΕΛΕ απαντά για το απεχθές χρέος

«Αβιώτη ζωή-βιώσιμο χρέος; Όχι ευχαριστώ!» λέει η πρωτοβουλία για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου

Η παταγώδης αποτυχία των πολιτικών διαχείρισης του δημόσιου χρέους σε συνεννόηση με τους δανειστές, από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου μέχρι την σημερινή του Α. Σαμαρά, ανοίγει εκ νέου τη συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι για αυτό το ζήτημα υπό πολύ πιο δραματικούς όρους. Το βεβαιώνουν η εκτίναξη του δημόσιου χρέους και ως ποσοστό (από 129% στο 175% του ΑΕΠ) και ως απόλυτο μέγεθος (από 299 σε 321 δισ. ευρώ) από το 2009 που ξεκίνησε η “διάσωσή” μας μέχρι σήμερα. Επίσης, το αποδεικνύουν και οι διαστάσεις παροξυσμού που έχει λάβει το κοινωνικό ζήτημα με την έκρηξη της ανεργίας, της φτώχειας, της μετανάστευσης, της καταστολής κ.λπ.

Σε αυτό το πλαίσιο προβάλει ως επιτακτική ανάγκη για τη διάσωση του λαού και της χώρας η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους -ακόμη και όλου- του δημόσιου χρέους. Είναι στόχος που τέθηκε και αγκαλιάστηκε από το κίνημα ενάντια στα Μνημόνια και τη λιτότητα. Επίσης αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ όρο για να μην ζήσουμε σαν δούλοι.

Απέναντι στο μονόδρομο του Μνημονίου: Χρέος - Ελέγχω, διεκδικώ, δεν πληρώνω

Δημοσιεύτηκε στην "ΑΥΓΗ της Κυριακής" 17.4.2011

της Νάντιας Βαλαβάνη

Με το διαρκώς επιδεινούμενο Μνημόνιο να πλησιάζει τα πρώτα του γενέθλια σ΄ ένα τοπίο προϊούσας κοινωνικής ερήμωσης, με την επίσημη ανεργία να ξεπερνάει για πρώτη φορά την κόκκινη γραμμή του 15%, με τη οικονομική και άλλη βία στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων αφόρητη, με το μέλλον κλειστό στην ελπίδα ταυτόχρονα για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες και πριν απ’ όλα για τους νέους ανθρώπους, η κυβέρνηση επεκτείνει μια μερική εσωτερική στάση πληρωμών υπέρ των δανειστών και σε βάρος του λαού. Ταυτόχρονα ό,τι έχει απομείνει από κοινωνικό κράτος και δημόσια περιουσία παίρνουν σειρά εκπλειστηριασμού.

Σε αυτές τις συνθήκες η αντίσταση εμφανίζεται ως η «φυσική» κατάσταση των ανθρώπων περισσότερο από μια ζωή στα γόνατα. Ωστόσο, παρά ορισμένες σοβαρές εργατικές κινητοποιήσεις, τη λαϊκή εξέγερση της Κερατέας και τις εκρήξεις αυτενέργειας νέων κινημάτων τύπου «Δεν πληρώνω», η συντριπτική πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας και των νέων παραμένει «παγωμένη».

Το δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε με παράνομες και αντισυνταγματικές διαδικασίες

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ!

του Παναγιώτη Λαφαζάνη

Το δημόσιο χρέος δεν διαμορφώθηκε με νόμιμες διαδικασίες!

Αντίθετα, θα επιχειρηματολογήσω για το ότι η γιγάντωσή του, χρόνο με το χρόνο, όλο το προηγούμενο διάστημα, παραβίαζε τη νομιμότητα και το Σύνταγμα! Δεν προβάλλω ένα δικό μου αυθαίρετο ισχυρισμό! Όσο και αν φανεί παράδοξο, είναι το ίδιο το Ελεγκτικό Συνέδριο που αμφισβητεί ευθέως τη νομιμότητα και τη Συνταγματικότητα του δημοσίου χρέους. 

ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ!

Το δημόσιο χρέος αυξάνεται όσο αυξάνονται τα ελλείμματα των προϋπολογισμών. Και αυτό διότι για να καλυφθούν αυτά τα ελλείμματα, η χώρα υποχρεώνεται να καταφεύγει στις αγορές για δανεισμό.

Αν τα ελλείμματα είναι αυθαίρετα και μη νόμιμα, τότε αυθαίρετο και μη νόμιμο είναι και το δημόσιο χρέος, που συναπαρτίζεται κυρίως από το άθροισμά τους! Για να θεωρήσουμε υπερβολικό και μη νόμιμο το έλλειμμα του προϋπολογισμού, πρέπει να είναι υπερβολικές και μη νόμιμες οι αποκλίσεις στα έσοδα και τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού, των οποίων η διαφορά συνιστά το έλλειμμα! Το έτος το οποίο, περισσότερο από τα άλλα, αυτές οι αποκλίσεις στα έσοδα και τις δαπάνες εκτοξεύτηκαν στα ύψη και εκτίναξαν σε απίστευτα μεγέθη το έλλειμμα, ήταν το 2009.

Έκκληση για Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους

Επικοινωνία:
info@elegr.gr 

Οι υπογράφοντες πιστεύουμε ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) η οποία θα εξετάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η τρέχουσα πολιτική της Ε.Ε. και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο ή εγγυημένο από το κράτος.

Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και της χρήσης των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της, η ΕΛΕ θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση τους χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους, επιτρέποντας παράλληλα στη χώρα να διαπραγματευτεί καλύτερα με τους πιστωτές της. Τέλος, η ΕΛΕ θα επιχειρήσει να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους.

Το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος βρίσκονται στην καρδιά της κρίσης της Ευρωζώνης. Η παγκόσμια κρίση, που ξεκίνησε το 2007, κατέληξε στη διόγκωση του δημόσιου χρέους των περιφερειακών χωρών της Ευρωζώνης, διότι μειώθηκαν τα κρατικά έσοδα και τα κράτη ανέλαβαν τη σωτηρία των ιδιωτικών τραπεζών. Σύμφωνα με τον τελευταίο προϋπολογισμό, το ελληνικό δημόσιο χρέος αναμένεται να αυξηθεί από 299 δισ. ευρώ (ή 127% του ΑΕΠ), το 2009, σε 362 δισ. ευρώ (ή 159% του ΑΕΠ), το 2011. Η διόγκωση του δημόσιου χρέους επέτεινε τον κίνδυνο εθνικής χρεοκοπίας των περιφερειακών χωρών και αύξησε τις πιθανότητες τραπεζικής χρεοκοπίας στην Ευρώπη. Η Ε.Ε., σε συμφωνία με εθνικές κυβερνήσεις, αντέδρασε υιοθετώντας προγράμματα διάσωσης που διευκολύνουν τον προσωρινό δανεισμό των κρατών της Ευρωζώνης και προστατεύουν τις τράπεζες. Αλλά τα μέτρα αυτά δεν κατάφεραν να καθησυχάσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τα επιτόκια δανεισμού των περιφερειακών χωρών συνέχισαν να ανεβαίνουν. Επιπλέον, το αντίτιμο των προγραμμάτων ήταν η λιτότητα. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και άλλες χώρες αναγκάστηκαν να περικόψουν μισθούς και συντάξεις, να μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες, να συρρικνώσουν τις παροχές πρόνοιας, να ιδιωτικοποιήσουν δημόσιες επιχειρήσεις και να απελευθερώσουν τις αγορές. Αναπόφευκτα, θα υπάρξει και περαιτέρω κοινωνικό κόστος λόγω αύξησης της ανεργίας, χρεοκοπίας επιχειρήσεων και συρρίκνωσης της παραγωγής.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο των προγραμμάτων διάσωσης της Ε.Ε., αλλά ο ελληνικός λαός έχει κρατηθεί στο σκοτάδι όσον αφορά τη σύνθεση και τους όρους του δημόσιου χρέους. Η έλλειψη ενημέρωσης συνιστά θεμελιώδη αποτυχία των δημοκρατικών διαδικασιών. Οι λαοί που καλούνται να φέρουν το κόστος των προγραμμάτων της Ε.Ε, έχουν δημοκρατικό δικαίωμα στην πλήρη πληροφόρηση.

Η ΕΛΕ μπορεί να συμβάλει στην αναπλήρωση του δημοκρατικού αυτού ελλείμματος. Μπορεί επίσης να ενθαρρύνει τη συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Η επιτροπή θα είναι διεθνής και θα αποτελείται από ορκωτούς λογιστές του χρέους και των δημόσιων οικονομικών, από νομικούς, οικονομολόγους, αντιπροσώπους των εργατικών οργανώσεων και μέλη των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Θα είναι ανεξάρτητη από πολιτικά κόμματα, αλλά δεν θα αποκλείει τη συμμετοχή πολιτικών αρκεί να συμφωνούν με τους σκοπούς της. Η ΕΛΕ θα διασφαλίζει την ύπαρξη εξειδικευμένης γνώσης και θα εγγυάται τον δημοκρατικό έλεγχο, καθώς και το υπόλογο όλων των εμπλεκομένων.

Για να επιτύχει το στόχο της, η ΕΛΕ πρέπει να έχει πλήρη πρόσβαση στις συμβάσεις δημόσιου χρέους των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και διμερούς, πολυμερούς ή άλλης μορφής χρέους και κρατικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να έχει τις απαραίτητες αρμοδιότητες για να απαιτεί σχετικά έγγραφα, να καλεί δημόσιους λειτουργούς σε κατάθεση και να εξετάζει τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Θα πρέπει, τέλος, να της δοθεί επαρκές χρονικό διάστημα για να μελετήσει τις συμβάσεις και να εξαγάγει το πόρισμά της.

Η δημιουργία διεθνούς και ανεξάρτητης ΕΛΕ για το ελληνικό δημόσιο χρέος αποτελεί αναντίρρητη ανάγκη. Είναι επίσης δημοκρατική απαίτηση του ελληνικού λαού που σηκώνει το βάρος της κρίσης και θέλει να γνωρίζει τις αιτίες της. Από όλες τις απόψεις, η ελληνική ΕΛΕ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρότυπο και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Πηγή: http://www.elegr.gr/

Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου: Κινηματική και όχι κοινοβουλευτική επιτροπή

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: μπορεί να συμβάλει στον αγώνα για παύση πληρωμών - διαγραφή του χρέους

Κατάμεστη ήταν η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ την Πέμπτη το μεσημέρι κατά την παρουσίαση στους εκπροσώπους Τύπου της δημόσιας έκκλησης για το σχηματισμό Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα ανοίξει τα βιβλία του δημόσιου χρέους. Η έκκληση υπογράφεται μέχρι στιγμής από περισσότερες από 200 προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το εσωτερικό έχουν υπογράψει την έκκληση οικονομολόγοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί. 

του Γιώργου Λαουτάρη

Από το εξωτερικό μεταξύ αυτών που έχουν υπογράψει είναι ο σκηνοθέτης Κέν Λόουτς, ο βουλευτής των Εργατικών Τόνι Μπεν, εξέχοντες μαρξιστές οικονομολόγοι όπως ο Μπεν Φάιν και ο Ντάνκαν Φόλει και όσοι πρωτοστάτησαν στον Ισημερινό για τη δημιουργία εκεί Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου.

Στ. Κουβελάκης: Η αποδοχή της ΕΕ αποδιοργανώνει κάθε διεθνισμό

Συνέντευξη στον Λεωνίδα Βατικιώτη

– Το γεγονός ότι σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν προβάλλεται από την Αριστερά το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, δεν περιορίζει αντικειμενικά την εμβέλεια του στόχου; Επίσης δεν υπονομεύει την αναγκαία διεθνιστική αλληλεγγύη;


– Σ.Κ.: Το γεγονός ότι, όπως σωστά επισημαίνεις στην ερώτησή σου, σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν προβάλλεται από φορείς της Αριστερά το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, δείχνει κυρίως την έκταση της πολιτικής ανημπόριας και της στρατηγικής αμηχανίας στην οποία έχει σήμερα περιέλθει η ευρωπαϊκή Αριστερά. 

Επιτροπή λογιστικού ελέγχου και Αριστερά

του Γιάννη Τόλιου

Η οικονομική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα μέρα με τη μέρα επιδεινώνεται. Η επίθεση κυβέρνησης και «τροϊκανών» (ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ) γίνεται όλο και πιο προκλητική. Η νέα δέσμη αντιλαϊκών μέτρων 15 δις του προϋπολογισμού 2011, η καινούργια δέσμη που ετοιμάζεται για τον επόμενο χρόνο, το νέο πακέτο στήριξης 30 δις των τραπεζών (συνολικά 108 δις € από το 2009), η δέσμευση της κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (50 δις) συνοδευόμενη από κουτοπόνηρους ελιγμούς απόκρυψης των άθλιων επιλογών της, δείχνουν καθαρά ότι η παραμονή στην εξουσία είναι επικίνδυνη για τον ελληνικό λαό.

Έξω από το μονόδρομο του μνημονίου

της Νάντιας Βαλαβάνη

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ της Κυριακής, 13.2.2011

Από τέλος Ιανουαρίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό βρίσκεται σε εξέλιξη μια πρωτοβουλία για τη συγκρότηση μιας διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) για το «άνοιγμα» των συμβάσεων και τη διερεύνηση των στοιχείων που συγκροτούν το ελληνικό χρέος κατά τα πρότυπα των θεσμικών ή άτυπων επιτροπών που λειτούργησαν στο παρελθόν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας παρουσιάζουν ιδίως οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, από τη Ρωσία μέχρι το Εκουαδόρ. Είναι γνωστό ότι η λειτουργία τέτοιων Επιτροπών κατέληξε στον εντοπισμό του λεγόμενου «απεχθούς» τμήματος του χρέους - στις πιο πρόσφατες περιπτώσεις, αυτό κυμάνθηκε από το μισό έως και τα τρία τέταρτα του συνολικού του ύψους -, στην άρνηση πληρωμής του και σε αντίστοιχο δραστικό «κούρεμα» μετά από διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Μέσω των ΕΛΕ ουσιαστικά δρομολογήθηκαν διαδικασίες για μια ριζική και ριζοσπαστική «αναδιάρθρωση» του χρέους με πρωτοβουλία όχι των δανειστών (ελεγχόμενη πτώχευση) αλλά των ίδιων των κυβερνήσεων των χωρών, επιτρέποντας σε χώρες που βρίσκονταν πεσμένες στα γόνατα να σηκωθούν όρθιες και στους εργαζόμενους τους να μπορούν ξανά να ελπίζουν και να αγωνίζονται για το μέλλον: Καθώς την πρωτοβουλία είχαν οι δανειοδοτημένοι, το «κούρεμα» δεν συνοδεύτηκε από μακρόχρονα προγράμματα λιτότητας.

Πρωτοβουλία για τον δημόσιο, λογιστικό έλεγχο του ελληνικού χρέους

(από το "Δρόμο της Αριστεράς", 12.2.2011)

 

της Αλίκης Βεγίρη

Εδώ και ενάμιση χρόνο, ο τρόπος διαχείρισης του δημόσιου χρέους της χώρας από την κυβέρνηση Παπανδρέου, τόσο σε επικοινωνιακό επίπεδο (επιχειρώντας να καταστήσει συνένοχο ολόκληρο το λαό), σε οικονομικό (με το Μνημόνιο, και με την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας), όσο και σε πολιτικό (ψευδολογώντας, δρώντας εν κρυπτώ και παραβιάζοντας το Σύνταγμα), έχει προ πολλού περάσει το δημοκρατικό όριο.

Η αποδοχή της Ε.Ε. αποδιοργανώνει κάθε διεθνισμό

Συνέντευξη του Στάθη Κουβελάκη στον Λεωνίδα Βατικιώτη

Πριν, 30 Ιανουαρίου 2011

Το γεγονός ότι σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν προβάλλεται από την Αριστερά το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, δεν περιορίζει αντικειμενικά την εμβέλεια του στόχου; Επίσης δεν υπονομεύει την αναγκαία διεθνιστική αλληλεγγύη;

Το γεγονός ότι, όπως σωστά επισημαίνεις στην ερώτησή σου, σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν προβάλλεται από φορείς της Αριστερά το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, δείχνει κυρίως την έκταση της πολιτικής ανημπόριας και της στρατηγικής αμηχανίας στην οποία έχει σήμερα περιέλθει η ευρωπαϊκή Αριστερά. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ευρώ, η στάση απέναντι στο ευρώ αποτελεί δείκτη της γενικότερης στάσης απέναντι στην ΕΕ. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως φαίνεται από τις θέσεις του ονομαζόμενου Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), στο οποίο συμμετέχουν οι περισσότερες δυνάμεις που κινούνται στα Αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας (με κύρια εξαίρεση τα ΚΚ Ελλάδας και Πορτογαλίας), πιστεύει ότι οι λύσεις πρέπει να βρεθούν εντός των πλαισίων της ΕΕ. Δεν εξηγεί βέβαια με ποιόν τρόπο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και δεν βλέπει ότι, στον κόσμο της υπαρκτής ΕΕ στον οποίο ζούμε, όσο πιο “ευρωπαϊκή” είναι μια λύση, τόσο πιο αντιδραστική γίνεται. Πολύ απλά γιατί αυτό απορρέει από την ίδια τη δομή και το λόγο ύπαρξης της “ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης”.

Μονόδρομος η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Χωρίς προηγούμενο είναι οι θυσίες που ζητά από τους εργαζόμενους ο προϋπολογισμός του 2011 και μαζί οι δεσμεύσεις που επιβάλλει το νέο, τρίτο κατά σειρά, Μνημόνιο της τρόικας ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ.

Πολύ επιλεκτικά, μόνο και μόνο για να φανεί η έκταση  της οπισθοδρόμησης που μας επιφυλάσσουν, ξεχωρίζουμε: Μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων κατά 2,1% (19,8 δις. από 20,2 δις. ευρώ) όταν και το 2010 είχε καταγραφεί μείωση της τάξης του 9,3%. Αύξηση των άμεσων φόρων κατά 2,2% (20,9 δις. από 20,4) που προκύπτει μάλιστα από ένα ταξικά σκανδαλώδη, λεόντειο επιμερισμό αύξησης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 6,5% από την μια και της μείωσης του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 16% από την άλλη!

Το χρέος και το αυτονόητο

Μια ενδιαφέρουσα άποψη για το πώς δημιουργήθηκε το χρέος, αλλά και πώς οφείλει να κινηθεί η χώρα προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργεί, παρουσιάζει το ecosmopolis το οποίο επικαλείται και το διεθνές παράδειγμα άλλων χωρών, που χάρη σε συντονισμένες ενέργειες κατάφεραν να ξεπεράσουν το σκόπελο του δυσβάσταχτου δημόσιου χρέους.

Έχουμε ακούσει αναλύσεις επί αναλύσεων που δεν καταλήγουν πουθενά ή καταλήγουν όλοι πως δεν υπάρχει διέξοδος. Γιατί όμως κανείς δεν μιλά για τα αυτονόητα;

Ερίκ Τουσέν: «Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»!

 (Επίκαιρα, 9-15/12/2010)

Στη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα δώσει τα νομικά και ηθικά επιχειρήματα για την παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους καλεί ο διακεκριμένος επιστήμονας και αγωνιστής Ερίκ Τουσαίν στη βαρυσήμαντη συνέντευξη που παραχώρησε στα Επίκαιρα. Ο Ερίκ Τουσαίν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα, πριν τρία χρόνια μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθόλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους. Μέχρι και την δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα! 

Ο Ερίκ Τουσαίν είναι ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, ιδρυτής και πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM, www.cadtm.org). Έχει συγγράψει πολλά βιβλία για συναφή θέματα (Your money or your life! The tyranny of global finance, The World Bank: a never ending coup d’ etat, και άλλα). Το πιο πρόσφατο βιβλίο του που έγραψε μαζί με την Νταμιέν Μιλιέτ κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2010 και καταπιάνεται με το θέμα του παγκόσμιου χρέους και τις ευθύνες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τίτλος του: The debt, the IMF and the World Bank, sixty questions sixty answers (εκδόσεις Monthly Review).