Αποθράσυνση του νεοφασισμού
του Αλμπέρτο Μαράνι
Η φρίκη του Όσλο και της Ουτόγια μας εξαναγκάζουν να επαναξιολογήσουμε μια πραγματικότητα που μέχρι σήμερα σνομπάραμε: τις οργανώσεις, τις διαδηλώσεις και τις νεανικές συμπάθειες ναζιστικής-φασιστικής μορφής. Εδώ και καιρό αποδομήθηκε η γενική αγανάκτηση των πολιτών προς τον φασισμό, μέσα από αναγνωρίσεις, ιστορική αναθεώρηση, παραχώρηση χώρου στους ηγέτες του, ανεκτικότητα και, σε πολλές περιπτώσεις, συμπάθεια ή ανοιχτή στήριξη σε μαύρες οργανώσεις, συχνά εκ μέρους στελεχών των δημόσιων διοικήσεων και της κυβέρνησης. Παράλληλα, παρακολουθήσαμε στη Ρομάνια, εκ μέρους του PDS και εν συνεχεία PD, μια ουσιαστική (όχι φαινομενική) διαδικασία κατεδάφισης κάθε αντιφασιστικής αξίας.
Στο Πρεντάπιο, γενέτειρα του Μουσολίνι, ο εορτασμός της απελευθέρωσης της πόλης (28 Οκτωβρίου 1944) καταργήθηκε για πάντα, για να αφήσει ολόκληρη την πόλη έρμαιο της εισβολής κάθε χρόνο ενός τεράστιου πλήθους αλαζόνων και καμαρωτών φασιστών, που καταλαμβάνουν τις πλατείες, τους δρόμους και τα μαγαζιά. Και να σκεφτεί κανείς ότι ήταν ακριβώς οι αντάρτες από το Πρεντάπιο αυτοί που ζήτησαν από τους αγγλο-αμερικανούς να καθυστερήσουν για μερικές μέρες την είσοδό τους στην πόλη, για να συμπέσει συμβολικά η πτώση του φασισμού στη γενέτειρα του ιδρυτή του με την ημερομηνία της πρώτης του νίκης.
