Κυβερνήσεις που κινούνται στα όρια της νομιμότητας ή και πέρα από αυτά

Από τον Μπερλουσκόνι στον Ρέντσι μέσω Goldman Sachs

του Άρη Χατζηστεφάνου

Αποκαλυπτικά στοιχεία για την ανατροπή Μπερλουσκόνι που άνοιξε το δρόμο και για την πρωθυπουργοποιήση του Λ.Παπαδήμου

Καθώς η Ιταλία βυθιζόταν, τις προηγούμενες ημέρες, σε μια ακόμη κυβερνητική κρίση, από την οποία όλα έδειχναν ότι θα προέκυπτε ένας ακόμη πρωθυπουργός χωρίς άμεση εκλογική νομιμοποίηση, η εφημερίδα Financial Times έφερε στο φως συγκλονιστικές λεπτομέρειες για την σχεδόν πραξικοπηματική αναρρίχηση στην εξουσία του τεχνοκράτη, πρώην υπαλλήλου της Goldman Sachs, Μαριο Μόντι.

Μια υπόθεση, που μέχρι σήμερα χαρακτηριζόταν θεωρία συνωμοσίας επιβεβαιώθηκε ουσιαστικά από τον ίδιο τον Μόντι σε μια ατυχή, γι’ αυτόν συνέντευξη. Το μόνο που έλειπε ήταν να συνδέσει κανείς τα νέα στοιχεία για να συνειδητοποιήσει το ρόλο που έπαιξαν τέσσερις Ιταλοί στην ανατροπή μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης.

Η ιστορία που μας διηγούνται οι Fianancial Times μας φέρνει πίσω στο Νοέμβριο του 2011 όταν η πανευρωπαϊκή κρίση στην αγορά ομολόγων, η οποία οδηγεί την ευρωζώνη στα όρια της ολοκληρωτικής κατάρρευσης, κλυδωνίζει επικίνδυνα και την Ιταλία. Η εκτόξευση των spreads θα αποτελέσει το κομβικό σημείο της κρίσης που θα οδηγήσει στην παραίτηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Κρίση στην ευρωζώνη: η περίπτωση της Ιταλίας

Κρίση στην ευρωζώνη: η περίπτωση της Ιταλίας

του Γιάννη Εμμανουηλίδη  

Η Ιταλία διαμορφώθηκε σε ισχυρό ανεξάρτητο κράτος το 1860 - 1870. Στο νέο βασίλειο της Ιταλίας κυριαρχούν οι μεγαλοαστοί, αλλά υπάρχουν και ισχυρές ημιφεουδαρχικές παραδόσεις, κυρίως στον καθυστερημένο Νότο.

Η Ιταλία το 1870 - 1900 είναι μια σχετικά μεγάλη καπιταλιστική δύναμη, αλλά σαφώς πιο αδύναμη από την Βρετανία, τη ραγδαία ανερχόμενη Γερμανία, ακόμη και τη Γαλλία. Η βιομηχανία αναπτύσσεται στο Βορρά. Γύρω στα 1880 ο πληθυσμός της Ιταλίας πλησιάζει τα 30.000.000, αλλά μόνον 2.000.000 έχουν εκλογικά δικαιώματα.

Οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες προκαλούν αιματηρές εξεγέρσεις (Σικελία - Δεκέμβριος 1893, Σικελία & Μιλάνο - Απρίλης & Μάης 1896). Στις 6 - 9 Μάη 1896, στο Μιλάνο, ο στρατός σκότωσε περίπου 500 εξεγερμένους «για να επιβάλλει την τάξη». Το 1892 - 95 ιδρύεται το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, αλλά ισχυρές παραμένουν και οι αναρχικές ιδέες.

Η Ιταλία μετατρέπεται σε μια (σχετικά αδύνατη) ιμπεριαλιστική χώρα.

"Δεν υπάρχει κοινοβουλευτική δημοκρατία! Έχουμε κομματική δικτατορία!"

Ο Πέπε Γκρίλο «επιστράτευσε» τον... Παττακό
Δείτε το φωτομοντάζ που έκανε ο Ιταλός κωμικός και πολιτικός ηγέτης Η εμπνευσμένη από την χούντα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα η πρώτη φωτογραφία και η αυθεντική, με τους Παπαδόπουλο, Παττακό και Μακαρέζο η δεύτερη:

 
 Φωτογραφικό υλικό από την ελληνική χούντα των συνταγματαρχών δανείστηκε ο Πέπε Γκρίλο για να απαντήσει στις επικρίσεις που δέχτηκε εξαιτίας της απόφασης να προβούν οι βουλευτές και οι γερουσιαστές του σε συμβολική κατάληψη, σήμερα το απόγευμα μέχρι ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα, των δύο νομοθετικών σωμάτων της Ιταλίας.

Ο ηγέτης του M5S σε ένα κείμενο στο ιστολόγιό του υποστήριξε ότι «το πραξικόπημα βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και χρόνια. Ο κύριος στόχος του είναι να αφαιρεθούν από το κοινοβούλιο τα δικαιώματα και οι εξουσίες του».

Μάλιστα, πάνω από το κείμενο του Ιταλού πολιτικού και κωμικού, όπως παρατηρεί η δημόσια τηλεόραση RAI, ο ίδιος ανάρτησε μια εικόνα, προϊόν φωτομοντάζ, που απεικονίζει «άνδρες με στρατιωτικές στολές των Ελλήνων δικτατόρων της επταετίας και τα πρόσωπα των Μόντι, Μπερσάνι και Μπερλουσκόνι» - του υπηρεσιακού πρωθυπουργού και των ηγετών της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς συμμαχίας, αντίστοιχα.

Το μέλλον μας δεν βρίσκεται στην ευρωζώνη

Το μέλλον μας δεν βρίσκεται στην ευρωζώνη. Να οργανώσουμε την έξοδο τώρα! 


Οι δραματικές εξελίξεις στην Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για σκέψη και για δράση, πρέπει να ωθήσουν σε ενεργοποίηση και σε κίνηση λαού και αριστεράς. 

Το σοκ και δέος, η αμηχανία και το πάγωμα δεν πρέπει να επιτρέψουν να περάσει αυτή η εξέλιξη παγιώνοντας ένα νέο πιο αρνητικό τοπίο. 

Στην ουσία έχουμε την κήρυξη μιας μισο-χρεοκοπίας στην πιο μικρή, ευάλωτη χώρα της ευρωζώνης! Είναι άμεσα αναγκαίο να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα και να τροφοδοτηθεί η πολιτική συνθηματολογία και δράση:

«Η Ιταλία είναι ήδη εκτός ευρώ»

του Γιώργου Δελαστίκ
 

Μεγάλη κουβέντα είπε ο Μπέπε Γκρίλο: « Η Ιταλία είναι ντε φάκτο ήδη εκτός ευρώ!», δήλωσε σε συνέντευξη του στη μεγαλύτερη ημερησία οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, την Χάντελσμπλατ. 

Τα βορειοευρωπαϊκά κράτη θα κρατήσουν την Ιταλία μέσα στην ευρωζώνη μόνο «έως ότου πάρουν πίσω τις επενδύσεις των τραπεζών τους σε ιταλικά ομόλογα και έπειτα θα μας αφήσουν να πέσουμε κάτω σαν καυτή πατάτα» εξήγησε. Έβαλε κι άλλα καίρια ερωτήματα: «Τι απέγινε η Ευρώπη; Γιατί μόνο η Γερμανία πλούτισε (από το ευρώ);».

Εκεί όμως που σίγουρα πάγωσε το αίμα των Γερμανών ήταν όταν άκουσαν τον Γκρίλο να λέει για τι κίνημα του που πήρε 25% στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές: «Εμείς είμαστε η γαλλική επανάσταση χωρίς την Γκιλοτίνα!». Όσο και αν το στοιχείο της υπερβολής είναι πολλαπλά εξόφθαλμο σε αυτόν τον ισχυρισμό και μόνο το γεγονός ότι ο ηγέτης του μεγαλύτερου ιταλικού πολιτικού κόμματος ξεστομίζει τη λέξη επανάσταση, τους κάνει να συνειδητοποιούν το βάθος των ραγδαίων αλλαγών που συντελούνται στις συνειδήσεις των λαών της Ευρώπης. Πόσο μάλλον που η «επανάσταση» στην οποία αναφέρεται ο Μπέπε Γκρίλο έχει σαφή αντιγερμανική κατεύθυνση. 

Κάτι γίνεται στην Ευρώπη

του Δημήτρη Μπελαντή

Αυτό που εδώ και πολύ καιρό περιμένουμε να συμβεί στην Ελλάδα, η άνοδος του μαζικού κινήματος και η συμπίεση έως και ανατροπή του ακραία νεοφιλελεύθερου πολιτικού συστήματος μέσα από κοινωνικούς αγώνες, μοιάζει να αναδύεται, αλλού θορυβωδώς και αλλού πιο έμμεσα, στην γειτονιά μας. Οι εικόνες από την Βουλγαρία, την Ιταλία, την Ισπανία δεν μπορούν παρά να μας εμπνέουν αισιοδοξία και να μας παρέχουν ανακούφιση. 

Επιστροφή από το παρελθόν μας; Εικόνες από το μέλλον μας; Πάντως, φαίνεται ότι δεν είμαστε μόνοι.

Βεβαίως, οι δρόμοι της ανατροπής δεν είναι (ούτε ποτέ υπήρξαν) γνωστοί και αναμενόμενοι. Θα περίμενε κανείς να ακολουθούν τα πράγματα στερεότυπες τροχιές. Να υπάρχουν μέσα στα μαζικά κινήματα αυτών των χωρών αριστερές πρωτοπορίες, να τα πολιτικοποιούν και να τα ενοποιούν, να αναδεικνύονται πολιτικές στρατηγικές. Να μιλά το κίνημα με την γλώσσα της Αριστεράς, με τους γνώριμους στόχους της, να έχει σοβαρούς «αριστερούς ηγέτες». Όμως, δεν συμβαίνει έτσι. Και αυτό είναι, σε τελική ανάλυση, πάρα πολύ καλό. 

Οι φθαρμένοι πολιτικοί σχηματισμοί της Αριστεράς στην Ευρώπη χρειάζονται κινηματικό οξυγόνο για να ξαναπροχωρήσουν και στις περισσότερες των περιπτώσεων να ξαναδημιουργηθούν. Τα υλικά τους θα χρειαστεί να τα πάρουν ακόμη και από μορφώματα προσώρας μη οικεία και μη κατανοητά. Από μορφώματα που γεννιούνται μέσα σε ένα κοινοβουλευτικό κράτος έκτακτης ανάγκης, υπό την πίεση της κοινωνικής και οικονομικής ανάγκης, της συνθλιβής της μισθωτής εργασίας, της αποψίλωσης και ριζοσπαστικοποίησης των μεσαίων τάξεων.

Τρόμο προκαλεί το γερμανικό μίσος κατά των Ιταλών

του Γ. Δελαστίκ
 
Κάτι πολύ πιο σημαντικό από «φραστική παρεκτροπή» ενός «πολιτικού κτήνους» ήταν η επίθεση του σοσιαλδημοκράτη υποψήφιου καγκελαρίου της Γερμανίας Πέερ Στάινμπρουκ εναντίον του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του Μπέπε Γκρίλο. «Τρομάζω κατά κάποιο τρόπο που στην Ιταλία νίκησαν δύο κλόουν... Ο ένας, ο Μπέπε Γκρίλο, είναι ένας επαγγελματικά ενεργός κλόουν και δεν προσβάλλεται όταν τον αποκαλούν έτσι... Ο άλλος, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είναι οπωσδήποτε ένας κλόουν με μια ιδιαίτερη ώθηση τεστοστερόνης» δήλωσε ο Στάινμπρουκ.
 
Αντιλαμβανόμαστε το μίσος του Γερμανού σοσιαλδημοκράτη υποψηφίου εναντίον του Γκρίλο και του Μπερλουσκόνι, οι οποίοι συσπείρωσαν αθροιστικά το 55% των Ιταλών που ψήφισαν, τόσο των δεξιών όσο και των αριστερών και κεντροαριστερών, με σημαία τους τον αντιγερμανισμό. Είτε αρέσει είτε όχι στους Γερμανούς πολιτικούς -και είμαστε βέβαιοι ότι καθόλου δεν τους αρέσει- ο αντιγερμανισμός είναι πλέον η εκπεφρασμένη και δια της ψήφου ιδεολογία της πλειοψηφίας του λαού της Ιταλίας, της τρίτης σε μέγεθος οικονομίας της Ευρωζώνης και ιδρυτικού μέλους της ΕΟΚ των «6» χωρών πριν από μισό και πλέον αιώνα. Ο αντιγερμανισμός στην Ευρώπη εκδηλώνεται πλέον με πρωτοφανή καθαρή μορφή στην Ιταλία, κάτι που ενισχύει αντικειμενικά τα αντιγερμανικά ρεύματα σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Η Ιταλία «εκπλήσσει» και αμφισβητεί το ευρώ!

Η ιταλική ριζοσπαστική αριστερά πλήρωσε συμβιβασμούς και την υποταγή της σε ευρώ και ΕΕ!

Αυτό που συνέβη στις Ιταλικές εκλογές θα εθεωρείτο πριν από λίγα χρόνια, ίσως και πριν από λίγους μήνες, αδιανόητο.

Η πλειοψηφία, των Ιταλών πολιτών, που πήγαν στις κάλπες, αμφισβήτησε με εκείνη ή την άλλη μορφή και ένταση, το ευρώ αλλά και την Γερμανική ΕΕ!

Τόσο ο Σύλβιο Μπερλουσκόνι, εκφράζοντας σε σημαντικό βαθμό τα συμφέροντα και μεγάλων τμημάτων του Ιταλικού επιχειρηματικού κατεστημένου, όσο και κυρίως ο Μπέμπε Γκρίλο, εκφράζοντας περισσότερο λαϊκές τάξεις, έθεσαν, λίγο πολύ, σε αμφισβήτηση της προοπτική της Ιταλίας στην ευρωζώνη και υπό ερώτημα τις Γερμανικές επιλογές στην ΕΕ.

Αντίθετα, τα ακραιφνή φιλο-ευρώ και φιλο-ΕΕ κόμματα του σκληρού νεοφιλελεύθερου «μεταρρυθμιστικού» τόξου, όπως η Κεντροαριστερά του Μπερσάνι και το κεντρώο μόρφωμα του Μόντι, είδαν τα ποσοστά τους να υστερούν σε σχέση με τις προβλέψεις και σε ορισμένες περιπτώσεις να βυθίζονται!

Σεισμός στην Ευρώπη, ακυβερνησία και νέες εκλογές στην Ιταλία!

Γράφημα: La Repubblica
- Το μεγάλο μπαμ από τον Μπέπε Γκριλο, «απέθαντος» ο Μπερλουσκόνι

- Τελικά αποτελέσματα στην Ιταλία: 29,5% ο Μπερσάνι, 29,1% ο Μπερλουσκόνι, 25,5% ο Γκρίλο, 10,5% ο Μόντι
- Κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση
- Ο Μπερλουσκόνι πήρε τη Γερουσία και "μπλοκάρει" το σχηματισμό κυβέρνησης
- Σήμερα παίρνει την εντολή ο Μπερσάνι - Στελέχη της κεντροαριστεράς μιλούν ήδη για νέες εκλογές
- Ο Γκρίλο κρίνει αν θα υπάρξει κυβέρνηση ή νέες εκλογές
- Τι σημαίνει το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ιταλία για την Ελλάδα

Το μήνυμα των Ιταλών ήταν σαφές: δε θέλουν μνημόνιο, δε θέλουν λιτότητα, δε θέλουν τον Μάριο Μόντι και ο συνασπισμός του απερχόμενου πρωθυπουργού καταποντίστηκε. Όπως, επί της ουσίας, και ο Τζιανλουίτζι Μπερσάνι και η κεντροαριστερά καταποντίστηκαν.

Ο Μπερσάνι μπορεί σήμερα να πάρει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο της Ιταλίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, αλλά μετά την καταμέτρηση του 100% των ψήφων έλαβε 29,5% των ψήφων ενώ ο Μπερλουσκόνι κατάφερε με τα... ψέμματα να πάρει 29,1%, πήρε μεν την πλειοψηφία στην Βουλή αλλά ουσιαστικά έχασε τη Γερουσία (σ.σ. έχει μεν τις περισσότερες έδρες, αλλά όχι αρκετές για να κυβερνήσει και χρειάζεται συνεργασία) και χωρίς αυτή δε μπορεί να κυβερνήσει!

Οι Ιταλοί προτίμησαν τον Μπέπε Γκρίλο, που ναι μεν τάχθηκε κατά του μνημονίου αλλά είχε εξαρχής ξεκαθαρίσει ότι ήθελε να παίξει το ρόλο του σταθεροποιητή και δε θα έλεγε όχι στη συμμετοχή σε κυβέρνηση συνεργασίας, με τη συμμετοχή και του συνασπισμού του Μάριο Μόντι. 

Σαρώνει η αμφισβήτηση του ευρώ στην Ιταλία!

 

Το ευρώ πνίγει την ιταλική οικονομία!

Η Ιταλία δεν δέχεται τη γερμανική επικυριαρχία

του Γιάννη Εβρίτη

Σύμφωνα με τη Morgan Stanley το ευρώ είναι ανατιμημένο σε σχέση με τις Ιταλικές ανάγκες πάνω από 15%.

Ο πάλαι ποτέ οικονομικός γίγαντας αλλά και πρωτοπόρα στην καινοτομία Ιταλία, με την ισχυρότατη παραγωγική βάση, βλέπει να διολισθαίνει σε νάνο και παρία, πνιγόμενη στα εμπορικά ελλείμματα και την απώλεια δυναμισμού.

Το ευρώ αυτήν την ώρα πνίγει κάθε δυνατότητα τις Ιταλίας να τονώσει την οικονομία της με ρευστότητα και να υποβοηθήσει με τη συναλλαγματική ισοτιμία την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της.

Αυτήν την ιδιόμορφη Γερμανική νομισματική ευρω – φυλακή αμφισβητούν όλο και περισσότεροι πολίτες στην Ιταλία, όλο και περισσότερες πολιτικές δυνάμεις και όλο και περισσότερα στελέχη μέσα στις Ιταλικές πολιτικές δυνάμεις και τμήματα τους.

Η Ιταλία σε κρίση

της Μαρίας Λούκα

Η Ιταλία σώθηκε, λένε οι αριθμοί. 
Η Ιταλία είναι πια φτωχή, λέει η πραγματικότητα. 
Η Ρώμη μοιάζει μια γερασμένη αιώνια πόλη, οι μισθοί κόβονται, το Δημόσιο συρρικνώνεται, οι πολιτικοί μάχονται και η Aκροδεξιά ξυπνάει.

Ένας πρώην κομμουνιστής, φανατικός καπνιστής πούρων και θαυμαστής του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο Πιερ-Λουίτζι Μπερσάνι. Ένας μεγιστάνας φοροφυγάς, επιρρεπής σε σεξουαλικά όργια, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ένας λαϊκιστής κωμικός, με δικό του κόμμα, ο Πέπε Γκρίλο. Και ένας τεχνοκράτης οικονομολόγος, ο Μάριο Μόντι. Πραγματικές φιγούρες, που συγκροτούν το καρέ στο πόκερ της ιταλικής οικονομικής και πολιτικής, πλέον, κρίσης. Στον ρόλο του εσαεί μπαλαντέρ, με δυνατότητες όμως να γυρίζει το παιχνίδι, ο πανταχού παρών αιωνόβιος 86χρονος πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.

Τη στιγμή που η ιταλική οικονομία είχε διαφύγει – προσωρινά, έστω – της προσοχής των διεθνών οίκων αξιολόγησης, με τα επιτόκια των 10ετών ομολόγων της να αποκλιμακώνονται στο 4,45% από το 7,56% προ Μόντι, η Ιταλία επανήλθε δυναμικά σε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σκηνή της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης.

Ιταλία: συναγερμό σημαίνουν ιατροί, προ των πυλών η λήξη χιλιάδων συμβάσεων

Μέχρι το τέλος του 2012 κινδυνεύουν να μην ανανεωθούν 12.000 συμβάσεις ορισμένου χρόνου γιατρών, που εγγυώνται την λειτουργία των πρώτων βοηθειών, και τομέων-κλειδιά, όπως της καρδιολογίας. 

Αιτία; Η πολιτική λιτότητας που ακολουθεί η Ρώμη εν μέσω κρίσης.

Μέχρι το τέλος του 2012 κινδυνεύουν να μην ανανεωθούν 12.000 συμβάσεις ορισμένου χρόνου γιατρών, που εγγυώνται την λειτουργία των πρώτων βοηθειών, και τομέων-κλειδιά, όπως της καρδιολογίας. 

Αιτία, και στην Ιταλία, οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες που αποφάσισε η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι. 
Ο Ιταλός πρωθυπουργός προγραμματίζει και τη μείωση είκοσι χιλιάδων κλινών στα νοσοκομεία.

Η νότια Ευρώπη ξεσηκώνεται!

Πολλές χιλιάδες διαδηλωτές σε Ιταλία και Ισπανία!

No Monti, no Rajoy!

Με πανό, πλακάτ, σπρέι, αυγά και χωρίς επεισόδια κατέβηκαν στους δρόμους της ιταλικής πρωτεύουσας χιλιάδες κόσμου αντιδρώντας στις πολιτικές λιτότητας στην ημέρα «Νο Monti». Δυναμικό «παρών» έδωσαν χιλιάδες Ισπανοί και στους δρόμους της Μαδρίτης, μετά την παρουσία του ισπανικού προϋπολογισμού στη Βουλή προ ημερών. Μικροσυμπλοκές σε πόλη στη βόρεια Ιταλία, κοντά σε σημείο που μιλούσε ο Ιταλός πρωθυπουργός.

Στις συγκεντρώσεις στην Ιταλία είχαν καλέσει συνδικάτα, σχηματισμοί της αριστεράς και άλλες ομάδες και ολοκληρώθηκαν υπό ισχυρή αστυνομική παρουσία. Στην Μαδρίτη, στόχος ήταν η συμβολική περικύκλωση του Κοινοβουλίου.

Ορισμένοι διαδηλωτές στη Ρώμη και σε πολλές ακόμα πόλεις της Ιταλίας έδωσαν το «παρών» φορώντας μάσκες του Μόντι ή του διαβόλου, ενώ άλλοι είχαν φτιάξει ομοιώματα του πρώην πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, την Άνγκελα Μέρκελ ή ακόμη και του Μπαράκ Ομπάμα.

H Ιταλία και η παγκόσμια συστημική κρίση

των Daniele Scalea και Tiberio Graziani

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραπαίει. Και όχι μόνο λόγω της “ελαττωματικής αρχιτεκτονικής” του ευρώ, όπως λέγεται. Οι αποκλίσεις συμφερόντων μεταξύ των ανά χώρα κυρίαρχων δυνάμεων [το αποκαλούμενο “εθνικό συμφέρον”] εντείνονται με τις αλλαγές που συμβαίνουν στον σύγχρονο κόσμο και γίνονται πλέον έντονα αισθητές. Αφορούν δε και τα πολιτικά θεμέλιά της που οικοδομήθηκαν σε μια άλλη εποχή. Ενδεικτικό το άρθρο δύο Ιταλών πολιτικών ερευνητών.

Ο κόσμος αλλάζει ταχύτατα. Τα τελευταία χρόνια ακόμη πιο γρήγορα. Οι συστημικές κρίσεις (και οι “μεγάλες υφέσεις” που ακολουθούν) έχουν προκαλέσει ιστορικά επιτάχυνση της ήδη υφιστάμενης δυναμικής ανόδου και πτώσης των μεγάλων δυνάμεων: Το 1873 η κρίση διευκόλυνε την άνοδο των ΗΠΑ και της Γερμανίας σε σχέση με τη Μεγάλη Βρετανία, εκείνη του 1929 βοήθησε τη γερμανική ανάκαμψη και την ΕΣΣΔ να καλύψει το βιομηχανικό χάσμα της.

Η κρίση που άρχισε το 2008 επιταχύνει την άνοδο των αποκαλούμενων “αναδυόμενων δυνάμεων” (στην πραγματικότητα έχουν ήδη αναδυθεί) ιδίως των BRICS, και πάνω απ' όλα της Κίνας, ενώ το μέχρι στιγμής κυρίαρχο δυτικό σύστημα των ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας υποχωρεί. Η σύντομη περίοδος του μονοπολικού κόσμου που συνέπεσε με τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές αυτής του 2000 έχει πλέον παρέλθει: σήμερα μιλούμε συνήθως για έναν πολυπολικό κόσμο. 

Η λιτότητα κατακερματίζει τη συνοχή σε Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ένα πρωτοφανές πλήγμα στην συνοχή των εθνικών κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει καταφέρει η εξοντωτική λιτότητα που, χωρίς μεγαλοστομίες και βερμπαλισμούς, πέτυχε να εφαρμόσει την λενινιστική οδηγία και να μετατρέψει σε …εμφύλιο τον πόλεμο που ήδη μαίνεται εντός της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μεταξύ κέντρου και περιφέρειας. 

Έτσι, από την Ισπανία και την Ιταλία μέχρι την ίδια την Γερμανία όλα σχεδόν τα κράτη της ευρωζώνης βλέπουν την συνοχή τους να αποτελεί παρελθόν και την μια περιφέρεια να στρέφεται εναντίον της άλλης με τις πιο φτωχές να βουλιάζουν στα χρέη και τα ελλείμματα.

Βουλιάζει ο ιταλικός νότος

Πρώτη απ’ όλες η Σικελία που επίσημα ζήτησε από την ιταλική κυβέρνηση κατεπείγουσα χρηματοδότηση έτσι ώστε να αποφύγει τον κίνδυνο στάσης πληρωμών.

Το ιταλικό συνταγματικό δικαστήριο δικαιώνει το κίνημα κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού

Στις 20 Ιουλίου του 2012 το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο προστάτευσε τη φωνή των Ιταλών πολιτών, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από το δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2011, ανακηρύσσοντας αντισυνταγματικό, και επομένως μη αποδεκτό, το άρθρο 4 του νομοθετικού διατάγματος 138 της  13ης Αυγούστου  2011, με το οποίο η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι αγνόησε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και επανεισήγαγε την ιδιωτικοποίηση των τοπικών δημόσιων υπηρεσιών ύδρευσης. Η απόφαση αυτή αποκλείει επίσης όλες τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της κυβέρνησης Μόντι.

Ένα βήμα πριν το χάος Ισπανία αλλά και Ιταλία!

Σε παράκρουση η ευρωζώνη!

Καταρρέουν τα χρηματιστήρια!

Στα ύψη τα spreads σε Ισπανία και Ιταλία!

Εκρηκτικές διαστάσεις λαμβάνει πλέον η κρίση στην Ευρωζώνη, με την Ισπανία να παραμένει σταθερά στο επίκεντρο, καθώς αυξάνονται οι ανησυχίες ότι θα χρειαστεί πλήρες μνημόνιο, σε μια εξέλιξη η οποία θα μπορούσε να «τινάξει στον αέρα» τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας (ESM) με φόντο τις αλλεπάλληλες μαχητικές διαδηλώσεις και πορείες σε όλες τις μεγάλες ισπανικές πόλεις.

Χωρίς ακόμη να έχει καταλαγιάσει ο αντίκτυπος από το «άγριο σφυροκόπημα» της Παρασκευής (20/7) που υπέστησαν οι αγορές μετοχών και ομολόγων με σημείο αιχμής το αίτημα οικονομικής βοήθειας της Βαλένθια, ήρθε να προστεθεί χθες και η επαρχία Μούρθια, αποτελώντας τη δεύτερη περιοχή της χώρας που θα υπαχθεί στο ειδικό ταμείο το οποίο συνέστησε η Μαδρίτη με διαθέσιμα 18 δισ. ευρώ για τη διευκόλυνση της ρευστότητας στις αυτόνομες επαρχίες της Ισπανίας, ενώ την ίδια στιγμή δημοσιεύματα του Τύπου κάνουν λόγο ότι οι μισές από τις 12 τοπικές κυβερνήσεις είναι έτοιμες να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Βαλένθια.

Οι Γερμανοί επελαύνουν στην Ιβηρική χερσόνησο

Στο σφαγείο του Μνημονίου κι η Ισπανία για χάρη των τραπεζών

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Θέμα ημερών ήταν να οδηγηθεί κι η Ισπανία στον λεγόμενο Μηχανισμό Διάσωσης απ’ τη στιγμή που το υπέδειξε η Γερμανία. Η δεξιά κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι, που ανέλαβε τα ηνία στις 21 Δεκεμβρίου, εμφανιζόταν να αρνείται, και μάλιστα επίμονα, την προσφυγή στον Μηχανισμό. Το επιχείρημα που πρόβαλε ήταν πως δεν ήθελε η Ισπανία να γίνει σαν την …Ελλάδα. 

Με άλλα λόγια, βλέποντας οι Ισπανοί τον φαύλο κύκλο λιτότητας – ύφεσης – υπερχρέωσης που προκάλεσε στην χώρα μας η πιστή και απαρέγκλιτη εφαρμογή των Μνημονίων την τελευταία διετία, δήλωναν πως ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν την υπαγωγή στον μηχανισμό ΕΕ – ΔΝΤ. Ακόμη όμως κι αν οι επιφυλάξεις που πρόβαλε ο ισπανός πρωθυπουργός ήταν πραγματικές, κι όχι μια προσπάθεια να χρυσώσει το χάπι και να νεκρώσει τα αντανακλαστικά των συμπατριωτών του, δεν κράτησαν παρά ελάχιστο. Συγκεκριμένα, έως ότου το Βερολίνο καταστήσει σαφές ότι δεν συζητάει τίποτε λιγότερο απ’ το να μπει κι η Ισπανία στη σειρά μαζί με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την γειτονική τους Πορτογαλία, αποτελώντας την τέταρτη χώρα της ευρωζώνης που λυγίζει κάτω από την κρίση χρέους.

H ευρωζώνη (αυτο)διαλύεται

συνέντευξη στο CNN του Κώστα Λαπαβίτσα*

- ΕΡΩΤΗΣΗ CNN: Η κρίση στην Ευρωζώνη έχει πραγματικά «καταπιεί» την Ιταλία – αυτό όμως συμβαίνει επειδή η χώρα είναι αφερέγγυα ή απλώς αδυνατεί να έχει εύκολη πρόσβαση στις χρηματοπιστωτικές αγορές; 

 

- ΑΠΑΝΤΗΣΗ Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ: Αν η Ιταλία είναι φερέγγυα, πιθανώς μπορεί να γίνει ένας διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτή και στις χώρες που εξαρτούν την επιβίωση τους από τα «πακέτα διάσωσης» από την Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο: Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Η λύση, σε αυτή την περίπτωση, θα ήταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να προσφέρει «φτηνή ρευστότητα» – δηλαδή δάνεια – στην Ιταλική κυβέρνηση για έναν περιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Οι αγορές έτσι θα ησύχαζαν και η κρίση θα άρχιζε να επιλύεται....

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολα. 
Η διάκριση ανάμεσα στην αφερεγγυότητα και στην αδυναμία πρόσβασης σε πόρους στις χρηματοπιστωτικές αγορές μπορεί να είναι φυσική για επιχειρήσεις, αλλά δεν ταιριάζει στα κράτη. 

Η Ιταλία…

του Ρούσου Βρανά

Η Ιταλία δανείζεται με 6,5% για να δανείζει την Ελλάδα με 3,5%. Εκεί έχει καταλήξει σήμερα η λογική των ψευτοσωτήρων που επινόησαν τον μηχανισμό για τη διάσωση του ευρώ. Γι’ αυτό οι χώρες που είναι παγιδευμένες σε αυτόν δεν έχουν ελπίδα. Και γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο αυτή η λογική να γίνει αποδεκτή από την κοινή λογική, χωρίς αυτή να πέσει θύμα πειθαναγκασμού, εξαναγκασμού και βίας.

Η έκπτωση της λογικής οδηγεί μοιραία σε μια έκπτωση της δημοκρατίας, αφού μονάχα μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα μπορούσε να κάμψει τον κοινό νου, ώστε να αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα το θεωρούσε παράλογο.