Η λιτότητα ως «προστατευόμενη» δικτατοριών

του Ρούσου Βραννά

Πως η κρίση δεν θα ερχόταν μόνη της, αλλά θα συνοδευόταν αναπόφευκτα από μια κρίση νομιμότητας των κυβερνήσεων σε όλα τα επίπεδα, ήταν κάτι που πολλοί το περίμεναν, όπως ο κοινωνιολόγος Λικ Μπολτανσκί, που επισήμαινε πως η οικονομία δεν θα λειτουργεί πια ως συμπλήρωμα αλλά ως υποκατάστατο της δημοκρατίας. 

Επειδή ο τρόπος που επέλεξαν αυτές οι κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν την κρίση ήταν από καιρό προκαθορισμένος.

Το ιδανικότερο πολιτικό περιβάλλον για την εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας ήταν ανέκαθεν οι δικτατορίες. 

Τα περισσότερα «θερμοκήπιά» της εγκαταστάθηκαν με στρατιωτικά καθεστώτα στη Λατινική Αμερική.

Θα ήταν παράλογο, λοιπόν, να μην περιμένουμε εκπτώσεις από τη δημοκρατία στις χώρες που επισκέπτεται σήμερα η λιτότητα.

[ Δρόµοι ]

του Ρούσσου Βρανά

Οι πολίτες...
... των µικρών ευρωπαϊκών χωρών κοιτάζουν µόνο τα δικά τους χρέη. Οχι βέβαια αδικαιολόγητα, αφού καθένας πνίγεται µέσα στα δικά του. Οµως, ηκρίση του χρέους έχει αρχίσει να µολύνει το αξιόχρεο και των µεγάλων χωρών της νοµισµατικής ένωσης (τα ασφάλιστρα κινδύνου εκτινάχτηκαν τις τελευταίες ηµέρες). Τα δάκρυα που έχυνε τις προάλλες ο γερµανός υπουργός Οικονοµικών Βόλφγκανγκ Σόιµπλε, όταν έλεγε πως «Ούτε κι εµείς κολυµπάµε στο χρήµα, πνιγόµαστε στα χρέη», δεν ήταν κροκοδείλια.

Ούτε οι Αµερικανοί...
... θα γλιτώσουν αν ολόκληρη η Ευρώπη βυθιστεί στην ύφεση. Επειδή η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι η δεύτερη µεγαλύτερη αγορά αµερικανικών προϊόντων(µετά τον Καναδά). Ο ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον έχει προβλέψει εδώ και εννέα µήνες πως η κρίση του ευρωπαϊκού χρέους θα εξαπλωθεί τελικά και στην Αµερική. Οµως, όπως επισηµαίνει ο οικονοµικό ς αναλυτής Τζορτζ Ουάσιγκτον, το ερώτηµα που θα πρέπει να µας απασχολεί δεν είναι ποια θα είναι η επόµενη χώρα που θα µολυνθεί από την κρίση. Αυτό που πρέπει να ρωτάµε είναι αν ο πλούτος των λαών του κόσµου θα εξακολουθήσει να ρίχνεται µέσα στο απύθµενο βαρέλι των χρεών των µεγάλων τραπεζών ή αν αυτοί οι λαοί θα επικρατήσουν και θα εξαναγκάσουν τις τράπεζες και τους µετόχους τους να περιορίσουν δραστικά τις απαιτήσεις τους (να δεχτούν δηλαδή να φορέσουν ένα µεγαλοπρεπές «φέσι»).