Περιστρεφόμενες πόρτες

Περιστρεφόμενες πόρτες: Από την Goldman Sachs στον Χαρδούβελη

του Αρη Χατζηστεφάνου
 

Το πέρασμα του Γκίκα Χαρδούβελη από την Eurobank στο Μαξίμου, πίσω στην Eurobank και στη συνέχεια στο υπουργείο Οικονομικών αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα σε αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν revolving door – το φαινόμενο της περιστρεφόμενης πόρτας. Με τη διαφορά ότι στην Ελλάδα κάποιοι σταμάτησαν να τηρούν ακόμη και τα προσχήματα.

Tür ohne Luftzug – Πόρτα χωρίς ρεύματα αέρα. Με αυτό το όνομα κατοχύρωσε το 1881 ο Γερμανός H. Bockhacker την πρώτη πατέντα για την κατασκευή της γνωστής μας περιστρεφόμενης πόρτας. Μερικές δεκαετίες αργότερα, ο συγκεκριμένος μηχανισμός, που επέτρεπε στους ανθρώπους να εισέρχονται σε ένα ψηλό κτίριο χωρίς να δημιουργούνται ισχυρά ρεύματα αέρα, μετατρεπόταν σε εκ των ων ουκ άνευ χαρακτηριστικό των ουρανοξυστών, που άρχισαν να ξεφυτρώνουν στο αστικό τοπίο των αμερικανικών μεγαλουπόλεων.

Λεφτά υπάρχουν! Όχι όμως για τους ανασφάλιστους πολίτες

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ  

Λεφτά υπάρχουν!  Όχι όμως για τους ανασφάλιστους πολίτες.

«7,9 δισ. ευρώ δίδονται ως εγγυήσεις σε δύο τράπεζες αλλά 700 εκ. ευρώ δεν μπορούν να βρεθούν για τους 3 εκατ. ανασφάλιστους πολίτες»

Είναι ειλικρινά πάρα πολύ δύσκολο να κρύψει κανείς την αγανάκτησή του όταν μαθαίνει ότι για άλλη μια φορά βρέθηκαν τα χρήματα για τη στήριξη των τραπεζών αλλά για τις ζωές των πολιτών η εξεύρεση πόρων εξακολουθεί να είναι αδύνατη.

Συγκεκριμένα, στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου – και σύμφωνα με τα ΦΕΚ 3319 (27/12/2013) και 3379 (31/12/2013) – η κυβέρνηση παρείχε για την κάλυψη ομολογιακού δανείου εγγυήσεις ύψους 3,609,600,000 ευρώ για την Alpha Bank και 4,280,000,000 για τη Eurobank Ergasias. Ήτοι, το κράτος εγγυήθηκε συνολικά δάνεια ύψους 7,9 δισ. ευρώ τα οποία προστέθηκαν στο δημόσιο χρέος της χώρας μας.

Την ίδια ώρα, το αρμόδιο υπουργείο μειώνει δραματικά τον προϋπολογισμό του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ). Το αποτέλεσμα από τις δραματικές αυτές περικοπές; Η έκθεση της Lancet (http://download.thelancet.com/pdfs/journals/lancet/PIIS0140673613622916.pdf), από την οποία παρατίθενται ορισμένα συμπεράσματα, είναι σαφής:

Το σύστημα δουλεύει «ρολόι» (ή άλλως πως: «Λεφτά υπάρχουν»!)

Το σύστημα δουλεύει «ρολόι» (ή άλλως πως: «Λεφτά υπάρχουν»!)

του Νίκου Μπογιόπουλου 

Προχτές, έγινε παγκοσμίως γνωστό ότι η αμερικανική εταιρεία τηλεπικοινωνιών «Verizon» εξαγοράζει το 45% των μετοχών που κατέχει στον όμιλό της η βρετανική «Vodafone» έναντι του ευτελούς ποσού των... 130 δισ. δολαρίων!
 

Για να καταλάβουμε το μέγεθος του τιμήματος αρκεί να σκεφτούμε ότι το ΑΕΠ ολόκληρης της Ελλάδας κινείται στα 144 δισ. δολάρια.

Πέραν του πακτωλού, το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι η «Verizon» θα καταβάλει το ποσό αυτό, αφού πρώτα το μεγαλύτερο μέρος του θα το λάβει ως δάνειο από τις τράπεζες «JP Morgan», «Bank of America», «Barclays» και «Morgan Stanley».

Ο Αύγουστος του φόβου μου

Το παραμύθι του σοκ έλαβε επίσημα τέλος. Για σοκ θα μιλούσαμε αν κάποιο πρωί σε πετούσαν ξαφνικά από το σπίτι σου δίχως να το περιμένεις. Τώρα πλέον το περιμένεις. Σε προειδοποίησαν με τον πλέον επίσημο τρόπο. Το άφηναν να διαρρεύσει επί μήνες. Δεν αντέδρασες. Το αντίθετο, πήγες διακοπές.
Δε σε κατηγορώ. Αυτό είχες ανάγκη. Άλλωστε ίσως και να μην πίστεψες ότι θα σου πάρουν το σπίτι. Όμως τώρα σε προειδοποίησε ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών. «Αν δε σου πάρουμε το σπίτι, θα καταρρεύσουν οι τράπεζες», σου είπε.
Αν μάθαινες ότι ξέσπασε φωτιά κοντά στο σπίτι σου θα επέστρεφες κι από την άλλη άκρη του κόσμου για να παλέψεις να το σώσεις. Τώρα, δεν επέστρεψες. Έμεινες εκεί. Καλά έκανες. Δε σε κατηγορώ.
Δε θα έμαθες ότι για την κατάσχεση του σπιτιού σου θα συνυπολογιστούν οι έννοιες των «αποδεκτών συνθηκών διαβίωσης» και του «συνεργάσιμου δανειολήπτη». Πήγες διακοπές. Ή ακόμη κι αν δεν πήγες. Έφαγες όμως τρία γεύματα την ημέρα και δε στήθηκες σε συσσίτιο. Κάπνισες κι ένα πακέτο τσιγάρα. Ίσως αγόρασες κι ένα παγωτό στα παιδιά. Άρα, ζεις σε «αποδεκτές συνθήκες διαβίωσης», οπότε θα μπορούσες να πληρώνεις το δάνειό σου τρώγοντας λιγότερο, μην καπνίζοντας και μην αγοράζοντας παγωτό στα παιδιά σου.

Η τριγωνική σχέση κλεπτοκρατίας πολιτικών, τραπεζών και ΜΜΕ

Η τριγωνική σχέση κλεπτοκρατίας πολιτικών, τραπεζών και ΜΜΕ

 

του Κώστα Βαξεβάνη

Στην ελληνική τραπεζική πραγματικότητα η γνωστή σειρά «Στρουμφάκια» έχει μεγαλύτερη υπεραξία από οποιαδήποτε επενδυτική δραστηριότητα. Και αν μιλήσουμε και για τα «Ζουζούνια», αξίζουν μια γενναία δανειοδότηση για να πάει μπροστά η Ελλάδα.

Το εκδοτικό συγκρότημα του Τράγκα μπορεί να πάρει δάνεια χωρίς εγγυήσεις -εν αντιθέσει με έναν επιχειρηματία που παλεύει με τα κύματα- και το Mega μπορεί να δανειοδοτηθεί με 100 εκατομμύρια ευρώ, αν και δεν μπορεί να πληρώσει τα προηγούμενα δάνεια, χωρίς να υπάρχει καμιά εγγύηση πως θα το κάνει στο μέλλον.

Όταν τρώνε δεν μιλάνε

• Σε καιρό κρίσης οι τράπεζες δίνουν αφειδώς διαφήμιση που γεμίζει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αν και δεν προσδοκούν καμία αύξηση του κύκλου εργασιών τους από αυτό.

 Εν ολίγοις, εφημερίδες, τηλεοπτικοί σταθμοί, site και ραδιόφωνα, μια σειρά δηλαδή από υπερχρεωμένες επιχειρήσεις που δεν έχουν καμία προοπτική ανάκαμψης, φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού από το τραπεζικό σύστημα για να μην καταρρεύσουν, λες και είναι η αμυντική βιομηχανία της χώρας.

Τα σαρκοβόρα της Ευρώπης

Το ευρώ και η ΕΕ έχουν όλο και λιγότερους φίλους   

του Γ. Δελαστίκ 
  
Προκαλεί αίσθηση ο τίτλος του τελευταίου αφιερώματος «Ευρώπη», που εκδίδουν από κοινού δυο -τρεις φορές το χρόνο έξι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες - η γερμανική Suddeutsche Zeitung, η γαλλική Le Monde, η ιταλική La Stampa, η βρετανική The Guardian, η ισπανική El Pais και η πολωνική Gazeta Wyborcza: «Η μεγάλη βλάβη». Ο υπότιτλος εξηγεί τι ακριβώς εννοεί: «Ο ευρωσκεπτικισμός μαίνεται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Οι διαπιστώσεις σκληρές, αλλά ειλικρινείς. Με... ζουρλομανδύα (!) παρομοιάζει τη σημερινή πολιτική της ΕΕ, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Στα μάτια ενός αυξανόμενου αριθμού πολιτών των χωρών της Νότιας Ευρώπης, η ΕΕ μοιάζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο με το ΔΝΤ στη Λατινική Αμερική: ένας ζουρλομανδύας που ροκανίζει λίγο λίγο το χώρο που έχει μέχρι τώρα αφεθεί στις εθνικές πολιτικές και αδειάζει τις εθνικές Δημοκρατίες από κάθε περιεχόμενο. Σε αυτό το νέο σενάριο, οι κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά οι πολιτικές που ακολουθούν παραμένουν θεμελιωδώς οι ίδιες και δεν μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση».

Τράπεζες σε ξένα χέρια

του Kώστα Λαπαβίτσα

Το 1994 το Μεξικό γνώρισε την επονομαζόμενη "κρίση της τεκίλα". Ήταν η δεύτερη δομική κρίση της χώρας, μετά από αυτήν του 1982, και εξίσου βαθιά. 

Η βασική αιτία και των δύο ήταν η χρηματοπιστωτική απελευθέρωση των προηγούμενων χρόνων. Η άρση των περιορισμών στις τράπεζες έφερε υπερδιόγκωση της πίστωσης, άρα συνέβαλε σε μεγάλο έλλειμμα στις εξωτερικές συναλλαγές, δημοσιονομικό έλλειμμα, συσσώρευση χρέους και τελικά κατάρρευση της ισοτιμίας του πέσο. 

Η "θεραπεία" σχεδιάστηκε από το ΔΝΤ, φυσικά σε αγαστή σύμπνοια με την Ουάσινγκτον. Γιατί, όπως λέει και το απόφθεγμα που αποδίδεται στον Πορφίριο Ντίαζ, "το Μεξικό είναι πολύ μακριά από τον θεό, αλλά πολύ κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες". Εφαρμόστηκε το γνωστό πακέτο – λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση αγορών -  με τα γνωστά αποτελέσματα – ύφεση, ανεργία, και δυστοκία στην ανάπτυξη. 

Η "κρίση της τεκίλα" ήταν μια κλασική περίπτωση αποτυχημένης χρηματοπιστωτικής απελευθέρωσης, αλλά με μια λεπτομέρεια άκρως διδακτική για την Ελλάδα.

Η Ελλάδα ξεπουλά και Γερμανία-ΗΠΑ μαζεύουν χρυσό

Οι κεντρικές τράπεζες διεθνώς αναζητούν αντίβαρο στο τύπωμα δολαρίων και γεν και στην αστάθεια του ευρώ

Ένδειξη κρίσης, η επιστροφή στο κίτρινο μέταλλο.
 

534 τόνοι χρυσού, που αποτελεί ρεκόρ αγορών χρυσού τα τελευταία 50 χρόνια, αγοράστηκαν πέρυσι από τις Κεντρικές τράπεζες, σύμφωνα με τα στοιχεία του World Gold Council. Οι αγοραπωλησίες έφθασαν τα 236,4 δισ. δολάρια

του Νίκου Κωτσικόπουλου

Διπλάσια έως και τετραπλάσια αξία από τα σημερινά αποθέματα της ΤτΕ σε χρυσό έχουν τα κοιτάσματα στη Βόρεια Ελλάδα, που δίνονται σε ξένους ιδιώτες, για να πάρει το Δημόσιο σε βάθος δεκαετιών μικρό κλάσμα από την αξία τους από φόρους και μεταλλευτικά τέλη.

Οι Κεντρικές Τράπεζες διεθνώς αγοράζουν χρυσές ράβδους, ενώ η Γερμανία επαναπατρίζει το χρυσό της Αυτά όταν η Ελλάδα έχει χρυσό αν θέλει στα αλήθεια να τον εκμεταλλευτεί, ενώ οι διεθνείς Κεντρικές Τράπεζες που δεν έχουν, αγοράζουν ακριβά.

Τα τελευταία χρόνια οι Κεντρικές Τράπεζες διεθνώς αγοράζουν χρυσό. Πέρυσι, σύμφωνα με τα στοιχεία του World Gold Council, αγοράστηκαν από Κεντρικές τράπεζες 534 τόνοι χρυσού, που αποτελεί ρεκόρ αγορών χρυσού τα τελευταία 50 χρόνια.

Ποιος ευθύνεται για την κυπριακή κρίση;

του Κώστα Λαπαβίτσα, καθηγητή Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου
 

Η κρίση της Κύπρου οφείλεται κατ' αρχήν στη στρεβλή αναπτυξιακή της πορεία που στηρίχτηκε στον τομέα των υπηρεσιών και στην πολύ χαμηλή φορολόγηση των επιχειρήσεων. Ο τραπεζικός τομέας άρχισε να υπερδιογκώνεται μετά την είσοδο της χώρας στην Ε.Ε. το 2004 και έγινε τεράστιος μετά την υιοθέτηση του ευρώ το 2008.

Η κυπριακή οικονομία -ακόμη και ο τουρισμός- έχασε συστηματικά ανταγωνιστικότητα την τελευταία δεκαετία. Από το 2008 εμφανίζονται μεγάλα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, που έφτασαν την ίδια χρονιά έως και το 15% του ΑΕΠ. Η συμμετοχή στην ΟΝΕ δεν άφηνε τη δυνατότητα να εξισορροπηθεί η απώλεια ανταγωνιστικότητας με τη διολίσθηση του νομίσματος.

Τραγικά λάθη και απλή υποκρισία

του Κώστα Λαπαβίτσα
 

Βρέθηκε λοιπόν ο υπαίτιος της ελληνικής τραγωδίας: το λάθος του ΔΝΤ. Οι τεχνοκράτες έκαναν λάθος εκτίμηση του ‘πολλαπλασιαστή’, το πρόγραμμα έγινε υπερβολικά σκληρό, η πραγματική οικονομία συντρίφτηκε. Αυτό ήταν.

Πρώτοι στον χορό οι πολιτικοί, ως συνήθως. Η ΝΔ θυμήθηκε την αντίσταση του Ζαππείου και θέλει τώρα να αξιοποιήσει το λάθος για να πετύχει συναινετική χαλάρωση του προγράμματος. Από κοντά και η ΔΗΜΑΡ. 

Ακολουθεί πλήθος οικονομολόγων, δημοσιογράφων και σχολιαστών που φαίνεται ότι είχαν κάνει καλύτερες επιστημονικές προβλέψεις από τους ‘υπαλλήλους’ του ΔΝΤ, αλλά δεν τις αποκάλυπταν από μετριοφροσύνη.

Έκανε όντως λάθος το ΔΝΤ; Ναι, έκανε και είναι αυταπόδεικτο. Το πρώτο Μνημόνιο προέβλεπε ύφεση 3.5%, με επιστροφή στην ανάπτυξη και στις αγορές το 2011. Βαδίζουμε αισίως για συνολική συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά τουλάχιστον 25% και παραμένουμε αποκομμένοι από τις αγορές. Πόσο πιο έξω να πέσει κανείς;

Το παραμύθι της «επιστροφής των καταθέσεων»

του Γ. Δελαστίκ
 
Εκνευριστική έχει καταντήσει πλέον αυτή η ιστορία με τους αλλεπάλληλους ανά μήνα κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για τη διαβόητη «επιστροφή των καταθέσεων» στις ελληνικές τράπεζες. Αντιλαμβανόμαστε την πολιτική σκοπιμότητα της καλλιέργειας τεχνητού κλίματος αισιοδοξίας μήπως... στραβωθεί κανένας αφελής και καταθέσει τα λεφτά του στην τράπεζα, αλλά δεν είναι ανάγκη να χειρίζεται τόσο προκλητικά το θέμα η κυβέρνηση σαν να απευθύνεται σε ηλιθίους. 

Κανένας λόγος αλαλαγμών δεν υπάρχει.
Το πολύ πολύ ένας στεναγμός ανακούφισης και «δυστυχούς παρηγορίας» που η μείωση -ναι, η μείωση!- των καταθέσεων κατά τη διάρκεια του 2012 δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο κατά τη διάρκεια του 2010 και του 2011! Τίποτα περισσότερο! Ας δούμε καλύτερα τους αριθμούς βάσει των στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδος. Την 1η Ιανουαρίου του 2012 το σύνολο των καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες ανερχόταν στα 168,96 δισεκατομμύρια ευρώ. Στις 31 Δεκεμβρίου 2012 οι καταθέσεις είχαν πέσει στα 161,36 δισ. ευρώ. Μια απλή αφαίρεση μας δείχνει ότι μέσα στο 2012 οι καταθέσεις μειώθηκαν κατά 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ.