Συνδικάτο Εργαζομένων ΙΓΜΕ
Όλη η ιστορία του τόπου μας, της ανθρωπότητας είναι
άρρηκτα συνδεδεμένη με την προσπάθεια του ανθρώπου να εντοπίσει και να
αξιοποίηση τον πλούτο που κρύβεται μέσα στην γη. Η ανακάλυψη και αξιοποίηση του
δεν είναι από μόνες τους απαραίτητο να οδηγούν και στην ευημερία ενός λαού. Το
αντίθετο θα λέγαμε στις πιο πολλές περιπτώσεις οδήγησε στην καταπίεση αν όχι
στην εξαθλίωση λαών και κρατών.
Τα πρώτα επιστημονικά αποτελέσματα του ΙΓΕΥ
(προηγήθηκε του ΙΓΜΕ) αποτέλεσαν την βάση για μεγάλες Ελληνικές και ξένες
επενδύσεις στον τομέα της εξορυκτικής βιομηχανίας. Ενδεικτικό είναι ότι από το
1965 μέχρι το 1975 οι εξαγωγές μεταλλευτικών – μεταλλουργικών και λατομικών
προϊόντων αυξήθηκαν κατά 1065% με μια μέση μεταβολή +27% το χρόνο και αξία 9
δις δραχμές το 1975.
Σε όλη αυτή την περίοδο η τεράστια ανάπτυξη της μεταλλευτικής βιομηχανίας που έφθασε να αποτελεί βασικό εθνικό πόρο (το 5% του ΑΕΠ), είχε σαν αποτέλεσμα τεράστια υπερκέρδη για τους επενδυτές, ληστρική αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου με τεράστιες επιπτώσεις στο περιβάλλον, και στην υγεία των μεταλλωρύχων, καθώς και υπερεκμετάλλευση των εργαζόμενων καθόσον οι περιοχές ανάπτυξης των μεταλλείων – ορυχείων – λατομείων καταντούσαν μονοπαραγωγικές εξαρτώμενες από τους μεταλλειοκτήτες που εξουσίαζαν ολόκληρους νομούς ( π.χ. Φωκίδα, Εύβοια κ.α.).
