Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους και όχι στης Βουλής τους διαδρόμους

«Ευρώ ή Δραχμή;», «ΣΥΡΙΖΑ ή Μνημόνιο;», «λιτότητα ή χρεωκοπία»., αυτά είναι μερικά από τα διλήμματα που κυριαρχούν τις τελευταίες μέρες στο δημόσιο λόγο και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τα κόμματα του μνημονίου επιλέγουν «το δύσκολο δρόμο της σωτηρίας της χώρας μέσα στην Ευρώπη, με σκληρά και αναγκαία μέτρα», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «θα ενώσει το λαό ενάντια στα μνημόνια της χρεωκοπίας». 

Και οι δυο μεριές παραγνωρίζουν κάτι πολύ βασικό: Αυτή τη στιγμή δεν γίνεται μια επίθεση στη χώρα, γενικώς, αλλά μια επίθεση στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους, στους ανέργους, δηλαδή στον κόσμο της εργασίας.

Όλα τα μέτρα που νομοθετήθηκαν με αφορμή την οικονομική κρίση μειώνουν την αξία της εργατικής μας δύναμης, είτε άμεσα (μείωση του βασικού μισθού και του επιδόματος ανεργίας), είτε έμμεσα (περικοπές κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών, διάλυση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, κλπ). Τα μέτρα που ψηφίστηκαν αποτελούσαν προτάσεις του ΣΕΒ (Σύλλογος Ελληνικών Βιομηχανιών ) πολύ πριν την κρίση, στο όνομα της τόνωσης της ανταγωνιστικότητας. Απ' αυτά τα μέτρα οι εργοδότες βγαίνουν κερδισμένοι, αφού θα έχουν πιο φτηνά εργατικά χέρια, πιο αδύναμα σωματεία, πιο πειθαρχημένους εργαζόμενους μπροστά στο φόβο της ανεργίας. 

Άλλωστε μεγάλο κομμάτι του περιβόητου χρέους βρίσκεται σε ντόπιες τράπεζες και επιχειρήσεις. Με το πρόσχημα της κρίσης χρέους, καλούμαστε εμείς οι εργαζόμενοι να πληρώσουμε τη χρεωκοπία των τραπεζών και της φούσκας των στεγαστικών δανείων.