Για την ενότητα, την πολιτική ανεξαρτησία και την επαναστατική πολιτική στο εργατικό κίνημα: 2η πανελλαδική εργατική συνέλευση στο Βόλο

Για την ενότητα, την πολιτική ανεξαρτησία και την επαναστατική πολιτική στο εργατικό κίνημα: 2η πανελλαδική εργατική συνέλευση στο Βόλο

Δεν υπάρχει εργαζόμενος που στην καθημερινή του επαφή με την πραγματικότητα της Ελλάδας των μνημονίων, της ιστορικού βάθους κρίσης του συστήματος, αλλά και της επίθεσης σε κάθε πτυχή της ζωής της εργατικής τάξης, να μη διακρίνει μια χωρίς τέλος καταστροφή που εφαρμόζει το κεφάλαιο, τα αφεντικά, οι ντόπιοι και οι ξένοι τοκογλύφοι με τις τρόικες τους, οι τραπεζίτες. Σε αυτή την καταστροφή, που επιχειρούν, και στην κατάρρευση του συστήματος εκμετάλλευσης το οποίο υπηρετούν, και από το οποίο ωφελούνται, επιχειρούν να τραβήξουν το πιο ζωντανό και δημιουργικό, το πλειοψηφικό τμήμα της κοινωνίας, τον παραγωγό του πλούτου και της δημιουργίας: την ίδια την εργατική τάξη, κάθε έναν εκμεταλλευόμενο από εμάς, κάθε εργαζόμενο.

Σε αυτή την καταστροφή, στην οποία φυσικοί αυτουργοί είναι η κυβέρνηση και το αστικό πολιτικό σύστημα, με ηθική αυτουργία του ίδιου του κεφαλαίου, δεν χωρούν άλλες αυταπάτες, άλλο κλάμα, άλλη αποδοχή του πόνου.

Στηρίζουμε τον ηρωικό αγώνα των εργαζομένων στα Πανεπιστήμια

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΗΡΩΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ
ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ Α/ΒΑΘΜΙΑ ΚΑΙ Β/ΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠ/ΣΗ

Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων Iδιωτικού και Δημόσιου τομέα χαιρετίζει τον ηρωικό αγώνα των εργαζομένων στα Πανεπιστήμια που, μέσα από τις μαζικότερες από ποτέ γενικές συνελεύσεις τους, αποφασίζουν να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης και του κεφαλαίου σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Τα συνδικάτα των διοικητικών υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ και στο ΕΜΠ διανύουν ήδη την όγδοη εβδομάδα απεργίας με στόχο την ακύρωση της ΚΥΑ που καταδικάζει εκατοντάδες οικογένειες στα δύο ιδρύματα στην φτώχεια και την ανεργία και τα ιστορικά Πανεπιστήμια στην απαξίωση και την αδυναμία λειτουργίας και τελικά στην πλήρη επιχειρηματικοποίησή τους.

Μια συζήτηση που πρέπει να γίνει: Ο αγώνας των καθηγητών από το Μάιο στο Σεπτέμβρη

Μια συζήτηση που πρέπει να γίνει: Ο αγώνας των καθηγητών από το Μάιο στο Σεπτέμβρη

της Συνέλευσης για τη διάχυση των αγώνων στην εκπαίδευση

Οι απολογισμοί της απεργίας των καθηγητών το Σεπτέμβρη του '13, έχουν ως αφετηρία τα υψηλά ποσοστά 1ης-2ης μέρας παραβλέποντας ότι η εξέλιξη και τελικά η άδοξη λήξη της μετά από 8 ημέρες, είναι άμεσα συσχετισμένη με την απεργία που δεν έγινε 4 μήνες πριν. Με το πραξικόπημα των προέδρων των ΕΛΜΕ το Μάιο, στο οποίο, ακύρωσαν την αποφασισμένη από τη βάση απεργία μέσα στις εξετάσεις. Αν θέλουμε η εκτίμηση να γίνει με το βλέμμα στους αγώνες που έχουμε μπροστά μας και να μην κάνουμε μία δημοσιογραφικού τύπου ανάλυση, οφείλουμε να δούμε τις δύο αυτές προσπάθειες στη διαλεκτική τους ενότητα.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΑ

Το καταστατικό της ΟΛΜΕ προκειμένου για προκήρυξη απεργίας, δίνει μεγάλη δύναμη στη βάση, σε αντίθεση με άλλες ομοσπονδίες και συνδικάτα. Το Διοικητικό Συμβούλιο (ΔΣ) της ΟΛΜΕ προκηρύσσει γύρο συνελεύσεων στις 88 τοπικές ΕΛΜΕ. Η συνέλευση της κάθε ΕΛΜΕ μπορεί να αποφασίσει οποιαδήποτε πρόταση των μελών της, χωρίς να δεσμεύεται από την εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ που ενδεχομένως να υπάρχει (στη συγκεκριμένη απεργία δεν υπήρχε εισήγηση αφού τα 11 μέλη του ΔΣ δεν συμφώνησαν).

Το εργατικό κίνημα σε “κατάσταση εξαίρεσης” (μέρος Β)

Το εργατικό κίνημα σε “κατάσταση εξαίρεσης” - Εμπειρίες και προοπτικές μιας νέας πορείας (μέρος Β)

Συζήτηση με τον Βασίλη Διαμάντη και τους Νίκο Αντωνίου από το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου, Σταύρο Μανίκα από το Σωματείο Εργαζομένων στην ΕΘΕΛ, Νίκο Πετράκη από το Σωματείο Εργαζομένων στα Τσιμέντα Χάλυψ. Από το 11ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας Δράση.

Η κρίση και οι στόχοι πάλης του εργατικού κινήματος σήμερα

Nίκος Πετράκης: Τα πράγματα στον ιδιωτικό τομέα μοιάζουν να είναι λίγο πιο ξεκάθαρα γιατί είναι και πιο ξεκάθαροι οι ρόλοι της σχέσης των μερών του κεφαλαίου και της εργασίας. Το εργατικό κίνημα είχε ένα ρόλο δικό του που έπαιξε, και αυτόν τον καθόριζε η θέση του εργάτη μέσα στην παραγωγή. Εδώ είναι πιο ξεκάθαρη η εκμεταλλευτική σχέση και ο ρόλος των εργαζόμενων και των εργοδοτών, κύρια στη μεγάλη παραγωγή. Με το που μπαίνει ο εργάτης την ημέρα στο εργοστάσιο, αμέσως αισθάνεται την εκμετάλλευση και αρχίζει να κοιτάει προς τον εργοδότη του με την προοπτική στο τέλος του οκτάωρου να πάρει το ημερομίσθιο.

Η εργατική τάξη μέσα από τα παραδοσιακά σωματεία έκανε αγώνες και το κεφάλαιο υποχωρούσε σε αυτούς. Υπάρχουν κάποιες περίοδοι, από τον πόλεμο και μετά, όπου υπάρχει μια διαρκής ανάπτυξη του καπιταλισμού. Εκεί δημιουργήθηκαν οι συνθήκες επανασυσσώρευσης του κεφαλαίου.

Το εργατικό κίνημα σε “κατάσταση εξαίρεσης”

Το εργατικό κίνημα σε “κατάσταση εξαίρεσης” - Εμπειρίες και προοπτικές μιας νέας πορείας (μέρος Α) 

Εν όψει της γενικής απεργίας της Τρίτης 16/7, δημοσιεύουμε από το 11ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας Δράση τη συζήτηση με τους Νίκο Αντωνίου από το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου, Σταύρο Μανίκα από το Σωματείο Εργαζομένων στην ΕΘΕΛ, Νίκο Πετράκη από το Σωματείο Εργαζομένων στα Τσιμέντα Χάλυψ.

Βασίλης Διαμάντης: Σας καλέσαμε συνάδελφοι για να συζητήσουμε για την κατάσταση του εργατικού κινήματος και τις προοπτικές του. Είμαστε παραμονή πρωτομαγιάς και 127 χρόνια από τότε. Βλέπουμε οι συνθήκες εργασίες των εργαζομένων σήμερα, αλλά και το πλαίσιο των αιτημάτων τους, να προσεγγίζουν όσο ποτέ άλλοτε τον ηρωικό Μάη του Σικάγου. Πώς βλέπετε την κατάσταση σήμερα στο εργατικό κίνημα;

Σταύρος Μανίκας: Οι συνθήκες εκείνης της εποχής ήταν διαφορετικές από σήμερα γιατί τότε το εργατικό κίνημα είχε βγει έξω και διεκδικούσε πράγματα που δεν τα είχε κερδίσει ποτέ. Διεκδικούσε πράγματα για την επόμενη μέρα, ενώ τώρα βλέπουμε το αντίστροφο. Πράγματα που είχαν κερδηθεί με εργατικούς αγώνες να χάνονται από τη μια στιγμή στην άλλη και οι εργαζόμενοι να βρίσκονται παντελώς στον αέρα.

Ώρα να ανάψουμε το φυτίλι της οργής

Καιρό τώρα η χώρα μοιάζει με πυριτιδαποθήκη όπου μια σπίθα μπορεί να πυροδοτήσει κοινωνικές εκρήξεις με ανυπολόγιστες συνέπειες. 

Και πώς να μην είναι άλλωστε; Όταν «τρεις στους τέσσερις ανέργους είναι άνω των 30ετών». Όταν «1,5 εκατ. πολίτες ζουν σε νοικοκυριά όπου δεν εργάζεται κανείς». Όταν «το επίδομα ανεργίας είναι το πιο μικρό στην Ε.Ε.». Όταν «δεν υπάρχει συγκροτημένο θεσμικό πλαίσιο καταπολέμησης της ανεργίας παρά μόνο αποσπασματικές δράσεις εξαιρετικά αμφίβολης αποτελεσματικότητας».

Τα παραπάνω δεν τα ισχυρίζεται κανένας αντιπολιτευόμενος «κινδυνολόγος». Τα ομολογεί ο πρόεδρος του ΟΑΕΔ Ηλίας Κικίλιας σε «αναλυτικό non paper, που, όπως φαίνεται, στάλθηκε στους πολιτικούς αρχηγούς πριν απ’ τη σύσκεψη στο Μαξίμου» όπως σημειώνει η «Ελευθεροτυπία» στο κύριο άρθρο της με τίτλο «Πού πήγαν τα χρήματα;».

Όλα αυτά –που είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου- κάνουν απόλυτα φυσιολογικούς τους φόβους των ξένων και ντόπιων κυβερνώντων για μια κοινωνική ανάφλεξη που θα έχει τέτοια έκταση ώστε θα τους είναι δύσκολο –αν όχι αδύνατο- να ελέγξουν. Γι’ αυτό, άλλωστε, η προπαγάνδα περί σταθερής, αρραγούς και μακράς πνοής τρικομματικής κυβέρνησης σταδιακά δίνει τη θέση της σε δημοσιεύματα που μιλούν για «φόβους» κοινωνικών εκρήξεων. Φόβους που επαναλαμβάνονται από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία.

Έξοδος από την κρίση ή η τελική φάση της ελληνικής τραγωδίας;

του Σταύρου Μαυρουδέα

Μετά την απόφαση της ΕΕ (Νοέμβριος 2012) – μετά από σκληρά ενδοϊμπεριαλιστικά παζάρια αλλά και εκβιασμούς προς την Ελλάδα – για εκταμίευση της δόσης των 31.5 δις αλλά και την πρόσφατη (Ιανουάριος 2013) εύκολη έγκριση της επόμενης δόσης των 9.5 δις, τα κυβερνητικά και συστημικά κέντρα επιδίδονται σε μία μανιασμένη προπαγανδιστική εκστρατεία να μας πείσουν ότι είναι ορατή η έξοδος από την κρίση.

Υποστηρίζεται ότι επιτέλους (μετά από τρία Μνημόνια και αρκετές αναθεωρήσεις τους, σωρευτική μείωση του ΑΕΠ κατά 21% σε τρία χρόνια και ραγδαία καταβαράθρωση του επιπέδου ζωής των εργαζόμενων) το Μνημόνιο επιτυγχάνει. Ιδιαίτερα προβάλλεται ότι μειώνονται (α) περισσότερο από το προβλεπόμενο το δημοσιονομικό έλλειμμα και (β) το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών τρεχουσών συναλλαγών. Έτσι ζητείται από το λαό να υπομείνει τις θυσίες που έχει κάνει (και να δεχθεί και άλλες που αναγκαστικά θα χρειασθούν όσο και αν διαψεύδονται δια κυβερνητικών χειλέων).

Πρόκειται για μία άθλια κυβερνητική και συστημική (είναι χαρακτηριστική η συμπόρευση ακόμη και «αντι-μνημονιακών ΜΜΕ) γκαιμπελική προπαγάνδα. Είναι χαρακτηριστική η απάτη όσον αφορά το πρωτογενές έλλειμμα.

Κάλεσμα Πρωτοβουλίας (Θεσσαλονίκης) για το Συντονισμό σωματείων βάσης, εργαζομένων, ανέργων & συλλογικοτήτων

Εδώ και 5 χρόνια βιώνουμε τον πόλεμο που έχει εξαπολύσει το κεφάλαιο στο παγκόσμιο σκηνικό της οικονομικής κρίσης. 

Μες σ' αυτά τα χρόνια είδαμε να δημιουργούνται στρατιές ανέργων έξω απ' τον ΟΑΕΔ, ουρές ανασφάλιστων έξω απ' τα νοσοκομεία, παιδιά χωρίς βιβλία και χωρίς δασκάλους στα σχολεία, τις συλλογικές συμβάσεις να ισοπεδώνονται και κάθε επίδομα να περικόπτεται. 

Μέσα σε 5 χρόνια έχει συντελεστεί μια ραγδαία υποτίμηση της εργατικής δύναμης, μια τεράστια καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, και ενώ το 2008 βιώσαμε την εξέγερση του Δεκέμβρη, σαν έκφραση οργής και αγανάχτησης για ότι ζούσαμε ήδη, σήμερα βλέπουμε τη Χρυσή Αυγή μέσα στη βουλή, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να πολλαπλασιάζονται και το παρακράτος να “αλωνίζει” στις γειτονιές με πογκρόμ κατά των μεταναστών και οποιουδήποτε “διαφορετικού”.

Μπροστά σε αυτές τις βίαιες εξελίξεις και την ολοκληρωτική επίθεση, οι δυνάμεις του εργατικού κινήματος πολλές φορές απάντησαν δυναμικά.

Επιστολή – Καταγγελία

της Λέτας Ζωτάκη, 

Δ/ντριας του Ακτινολογικού τμήματος του Γ.Ν. Κιλκίς, προέδρου της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Κιλκίς (ΕΝΙΚ)

Προβαίνω στη παρούσα καταγγελία σε μια κατά την άποψή μου κρίσιμη στιγμή του ταξικού πολέμου που διεξάγεται στο χώρο της δημόσιας υγείας. Η κρισιμότητα αυτή προκύπτει από τη σκλήρυνση της στάσης της εξουσίας απέναντι στους ανυπότακτους εργαζόμενους με υιοθέτηση άδικων πειθαρχικών μέτρων, βγαλμένων από τον αντεργατισμό του παρελθόντος. Προπομπός αυτής της σκλήρυνσης είναι η κλιμάκωση της προκλητικότητας της διοίκησης του νοσοκομείου μας που πλέον ξεφεύγει από τη συμβατική της αντιδραστικότητα απέναντι σε συνδικαλιστές για να υιοθετήσει πρωτόγνωρες για τα σύγχρονα εργασιακά ήθη πρακτικές.

Προσωπικά ουδόλως πτοούμαι, έχω δε ήδη προβεί στις απαραίτητες νομικές ενέργειες και ασφαλώς επιφυλάσσομαι για την κλιμάκωση των δικών μου απαντήσεων σε όλη αυτή την αθλιότητα. 

Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους και όχι στης Βουλής τους διαδρόμους

«Ευρώ ή Δραχμή;», «ΣΥΡΙΖΑ ή Μνημόνιο;», «λιτότητα ή χρεωκοπία»., αυτά είναι μερικά από τα διλήμματα που κυριαρχούν τις τελευταίες μέρες στο δημόσιο λόγο και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τα κόμματα του μνημονίου επιλέγουν «το δύσκολο δρόμο της σωτηρίας της χώρας μέσα στην Ευρώπη, με σκληρά και αναγκαία μέτρα», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «θα ενώσει το λαό ενάντια στα μνημόνια της χρεωκοπίας». 

Και οι δυο μεριές παραγνωρίζουν κάτι πολύ βασικό: Αυτή τη στιγμή δεν γίνεται μια επίθεση στη χώρα, γενικώς, αλλά μια επίθεση στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους, στους ανέργους, δηλαδή στον κόσμο της εργασίας.

Όλα τα μέτρα που νομοθετήθηκαν με αφορμή την οικονομική κρίση μειώνουν την αξία της εργατικής μας δύναμης, είτε άμεσα (μείωση του βασικού μισθού και του επιδόματος ανεργίας), είτε έμμεσα (περικοπές κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών, διάλυση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, κλπ). Τα μέτρα που ψηφίστηκαν αποτελούσαν προτάσεις του ΣΕΒ (Σύλλογος Ελληνικών Βιομηχανιών ) πολύ πριν την κρίση, στο όνομα της τόνωσης της ανταγωνιστικότητας. Απ' αυτά τα μέτρα οι εργοδότες βγαίνουν κερδισμένοι, αφού θα έχουν πιο φτηνά εργατικά χέρια, πιο αδύναμα σωματεία, πιο πειθαρχημένους εργαζόμενους μπροστά στο φόβο της ανεργίας. 

Άλλωστε μεγάλο κομμάτι του περιβόητου χρέους βρίσκεται σε ντόπιες τράπεζες και επιχειρήσεις. Με το πρόσχημα της κρίσης χρέους, καλούμαστε εμείς οι εργαζόμενοι να πληρώσουμε τη χρεωκοπία των τραπεζών και της φούσκας των στεγαστικών δανείων.

Όλοι πίσω στους δρόμους- συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη από τα α΄βάθμια σωματεία

Πίσω στους δρόμους!

Όλοι στο συλλαλητήριο

Τρίτη 22 Μάη, 19:00, άγαλμα Βενιζέλου
αύριο Σάββατο υπάρχει παρέμβαση
του συντονισμού, στις 12 το μεσημερι, Τσιμισκή με Αριστοτέλους

Εργαζόμενες/οι

Ο λαός, δίνοντας συνεχείς συγκλονιστικές μάχες ενάντια σε μνημόνια και λιτότητα, στις εκλογές της 6ης Μάη γκρέμισε τις μνημονιακές δυνάμεις και έδωσε ξεκάθαρη εντολή ανατροπής αυτής της βάρβαρης πολιτικής

Ωστόσο, στους χώρους εργασίας το μήνυμα αυτό φαίνεται να μην έχει φτάσει...

Από Δευτέρα 14/5 έχουμε μια πιο αποφασιστική εφαρμογή των αντεργατικών μέτρων που ψηφίστηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα. Η λήξη της μετενέργειας των κλαδικών συμβάσεων σηματοδοτεί μια νέα εποχή για το εργατικό κίνημα.

Ο εργασιακός μεσαίωνας είναι ήδη πραγματικότητα:

Ποινικοποιείται ο ηρωϊκός αγώνας των χαλυβουργών από την εργοδοσία, συνεχίζεται το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (λιμάνια, ΕΥΑΘ, ενέργεια κ.ά.), υπογράφονται ατομικές συμβάσεις στις εμπορικές επιχειρήσεις με μειώσεις μισθών (Φωκάς, Κούκου, Metropolis κ.α.), σε πλήθος εργασιακών χώρων οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι επί μήνες, συνεχίζονται οι απολύσεις και οι εκβιασμοί στα ΜΜΕ με πιο πρόσφατο παράδειγμα την εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» όπου απολύθηκαν δημοσιογράφοι που αρνήθηκαν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις. Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό, ενώ οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει το 1.000.000

Όσο απλά παρακολουθούμε τις πολιτικές διεργασίες στην οθόνη της τηλεόρασης, τα δικαιώματά μας θα καταργούνται καθημερινά.

Προς μια ταξική επαναστατική στρατηγική

του Γιώργου Λιοδάκη

Ένα επαρκές θεωρητικό πλαίσιο αποτελεί ένα πρώτο απαραίτητο βήμα για τη διαμόρφωση μιας αντι-καπιταλιστικής στρατηγικής υπό τις παρούσες συνθήκες. Εκτός από τον κλασικό μαρξισμό, οι πρόσφατες συζητήσεις μεταξύ μαρξιστών σίγουρα προσφέρουν μια πολύτιμη πηγή. Ενάντια στη συνεχιζόμενη χρήση από το κεφάλαιο των διεθνών συγκρούσεων και των εθνικών ιδεολογιών για να διαιρεί τους εργαζόμενους και να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του, και σε αντίθεση με μια παραπλανητική, επικεντρωμένη στο έθνος-κράτος, θεωρητική προσέγγιση, μια σαφής αντίληψη της έννοιας του αναδυόμενου ολοκληρωτικού καπιταλισμού και μια σχετική τεκμηρίωση του εργατικού διεθνισμού συμβάλουν σε μια πολιτική οικονομία της μισθωτής εργασίας και σε μια επαναστατική προοπτική. (Βλ. επίσης Lebowitz 2003, viii-ix· Barker 2006, 77· Hart-Landsberg και Burkett 2006).

Σύμφωνα με την παραδοσιακή μαρξιστική-λενινιστική στρατηγική, η οποία κυριάρχησε κατά τον περασμένο αιώνα, η ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος προϋποθέτει ότι η εργατική

τάξη σε κάθε χώρα θα διεξάγει την ταξική πάλη κυρίως στο εθνικό πλαίσιο αλλά ταυτοχρόνως θα αλληλοϋποστηρίζονται, ιδιαίτερα στους αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.

Ιδιωτικός τομέας: το απεργιακό 2011

του Κ.Σ

Η απεργία των 400 εργατών στο εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργό που κρατάει εδώ και 60 μέρες έχει αποκτήσει μια εμβληματική διάσταση για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε όλη την χώρα. 

Δεκάδες εκδηλώσεις αλληλεγγύης οικονομικής ενίσχυσης και αντιπληροφόρησης γίνονται κάθε βδομάδα σε πολλές πόλεις και γειτονίες. 

Αντίστοιχα, αντιπροσωπείες από λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία, κόμματα της αριστεράς, συλλογικότητες του αναρχικού χώρου, αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους, αλλά και απλοί μεμονωμένοι πολίτες, μαθητές και συνταξιούχοι φτάνουν καθημερινά στις πύλες του εργοστασίου, όχι απλά για να μεταφέρουν με λόγια και ψηφίσματα την συμπαράσταση τους, αλλά για να δείξουν την ταξική αλληλεγγύη με την έμπρακτή μορφή της οικονομικής ενίσχυσης του απεργιακού ταμείου και της συλλογής τροφίμων και άλλων αναγκαίων αγαθών, ώστε να μπορέσει αυτός ο αγώνας να φτάσει στο νικηφόρο τέλος του.

Οι 400 εργάτες αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον εκβιασμό της εργοδοσίας που ήθελε να αλλάξει την σύμβαση εργασίας τους ώστε να δουλεύουν πέντε ώρες την ημέρα με αντίστοιχη μείωση του μισθού τους κατά 40% και όταν η εργοδοσία απάντησε με 50 απολύσεις, όλοι οι εργαζόμενοι κατέβηκαν σε απεργία διαρκείας. Και παρόλο που το σωματείο των εργαζομένων στο εργοστάσιο ελέγχεται από το ΚΚΕ, αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο να αναπτυχθεί ένα μεγάλο και πολυτασικό κίνημα αλληλεγγύης στους 400 εργάτες.

Όμως ο αγώνας των χαλυβουργών δεν είναι ο μοναδικός που διεξάγεται αυτή την στιγμή στους χώρους δουλειάς.

2011-2012: Ανατρέποντας το ημερολόγιο…

Αύριο φεύγει το 2011 αφήνοντας την Ελλάδα να βουλιάζει στην οικονομική κρίση και τον ελληνικό λαό να έχει υποστεί τη μεγαλύτερη αντεργατική επίθεση και τη βιαιότερη πτώση του βιοτικού του επιπέδου τα τελευταία εξήντα χρόνια.

Μια περιήγηση μας φέρνει στη μνήμη όλα τα μεγάλα γεγονότα που σφράγισαν τη χρονιά που φεύγει. 

Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι για τους Έλληνες το 2011 ήταν η χειρότερη χρονιά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου.

Η ευρύτερη σημασία της απεργίας στην "Ελληνική Χαλυβουργία"

Για την απεργία στη Χαλυβουργία Ελλάδος

Στην 23η μέρα βρίσκεται ο αγώνας των εργατών της “Χαλυβουργίας Ελλάδος”. Μετά τις προσπάθειες της εργοδοσίας για μείωση μισθών, εκ περιτροπής εργασία, αλλαγές του εργασιακού καθεστώτος και την άρνηση των εργατών να τα αποδεχτούν ακολούθησαν 34 τρομοκρατικές απολύσεις εργαζομένων. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιχείρηση δεν έχει ζημιές αλλά αύξηση του τζίρου της. Ενώ στα άλλα δυο εργοστάσια της επιχείρησης στο Βόλο, επιβλήθηκαν αυτές οι αντεργατικές ρυθμίσεις.
 
Οι 400 εργαζόμενοι του εργοστασίου του Ασπροπύργου αποφάσισαν ομόφωνα 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες και ήδη βρίσκονται στην τέταρτη εβδομάδα της απεργίας τους.

Η Αριστερά συζητά για την κρίση

Ένα χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου το Aformi διοργάνωσε συζήτηση με θέμα την κρίση και την απάντηση της αριστεράς με τους: Πάνο Γκαργκάνα (ΣΕΚ ΑΝΤΑΡΣΥΑ),
Κώστα Λαπαβίτσα (Καθ. Οικονομικών, ΕΛΕ) Παναγιώτη Λαφαζάνη (Κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ), Άγγελο Χάγιο (ΝΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), Στάθη Κουβελάκη (Καθ. Πολιτικής φιλοσοφίας).

Οι ομιλητές αναφέρθηκαν στα αίτια της κρίσης, την απάντηση της αριστεράς, στην οικονομική κρίση αλλά και τις σχέσεις του Εργατικού κινήματος με την Αριστερά.

Παρακολουθήστε τα τρία video της συζήτησης πατώντας εδώ

Πηγές: Aformi.gr/ και aristerovima.gr/

Στ. Κουβελάκης: Η αποδοχή της ΕΕ αποδιοργανώνει κάθε διεθνισμό

Συνέντευξη στον Λεωνίδα Βατικιώτη

– Το γεγονός ότι σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν προβάλλεται από την Αριστερά το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, δεν περιορίζει αντικειμενικά την εμβέλεια του στόχου; Επίσης δεν υπονομεύει την αναγκαία διεθνιστική αλληλεγγύη;


– Σ.Κ.: Το γεγονός ότι, όπως σωστά επισημαίνεις στην ερώτησή σου, σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν προβάλλεται από φορείς της Αριστερά το αίτημα της εξόδου από το ευρώ, δείχνει κυρίως την έκταση της πολιτικής ανημπόριας και της στρατηγικής αμηχανίας στην οποία έχει σήμερα περιέλθει η ευρωπαϊκή Αριστερά.