Ας υπάρξει επιτέλους η έξοδος.

του Χρήστου Κατσούλα

Τέτοιες ώρες δεν χρειάζονται κοινότοπες διαπιστώσεις. Για τη σκληρότητα των Γερμανών, για την αδικία της Ευρωζώνης, για τον ανύπαρκτο τρίτο δρόμο χωρίς τρόικα αλλά με ευρώ. Τα πολιτικά διλήμματα είναι ισχυρά και από αυτή την άποψη χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις. Η τελευταία εβδομάδα έδειξε ότι διαπραγμάτευση δεν υφίσταται. Εκτός κι αν ως διαπραγμάτευση εννοείται η επιλογή ανάμεσα σε ελαφρώς διαφοροποιημένες συνθήκες σφαγής.
 
Οι ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης των νενέκων της τρόικας είναι μεγάλες, και μέρες επετείου που είναι, συνιστούν διαχρονικό όνειδος. Η τρικομματική κυβέρνηση είναι και θα είναι υπόλογη για τη χείρα βοηθείας που έδωσε στους εκτελεστές της Κύπρου. Για δεύτερη φορά σε σαράντα χρόνια το καθεστώς της Αθήνας ανοίγει το δρόμο ή και διευκολύνει την τραγωδία της Λευκωσίας. Ο Σόιμπλε δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο βοηθό δημίου για την Κύπρο από τον Σαμαρά.

Το διευθυντήριο, το μνημονιακό μπλοκ και ο μεγάλος φόβος...

Η μπότα του γερμανικού ευρώ και η ανάγκη του αντικατοχικού αγώνα 

του Χρήστου Κατσούλα

Είναι σπάνιες οι στιγμές που οι εξελίξεις είναι τόσο πυκνές, ραγδαίες και μεγάλης κλίμακας. Σε αυτές τις στιγμές είναι κρίσιμη η δυνατότητα προσανατολισμού και παρέμβασης, ειδικά για όσους ξεκινούν από τη θέση ότι ο λαός πρέπει να σφραγίζει τις εξελίξεις και να καθορίζει με τον αγώνα του το παρόν και το μέλλον. Άλλωστε, αυτά που ζήσαμε και ζούμε δεν αφορούν μόνο τις εκρηκτικές αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του πολιτικού συστήματος. 

Δεν αφορούν μόνο το υπέρτατο κριτήριο επιβίωσης της Ευρωζώνης. Δεν αφορούν μόνο το ανεβοκατέβασμα των κυβερνήσεων από τον ξένο παράγοντα. Αφορούν και τη δύναμη του λαού να αποσταθεροποιεί αντιδραστικούς σχεδιασμούς και να τινάζει στον αέρα συστημικές λύσεις.  

Η συνείδηση του αυθόρμητου και η αδράνεια του συνειδητού

του Χρίστου Κατσούλα.
 

Είναι φυσιολογική και καλοδεχούμενη η συζήτηση που έχει ανάψει για τον χαρακτήρα του κινήματος των πλατειών και τη σχέση του με την Αριστερά. Το κέρδος θα ήταν τεράστιο, αν μέσα, κατά τη διάρκεια και μετά την πλατεία υπάρξει μια άλλη Αριστερά. Φυσικά αυτό έχει ορισμένες απαιτήσεις. Μία από αυτές είναι να μετρήσουμε τη στάθμη των πολιτικών ζητημάτων που θέτει με αποφασιστικό τρόπο η κοινωνική έκρηξη.

Οι πλατείες κατηγορήθηκαν για ρηχότητα. Οι δυνάμεις που υποστήριξαν ανεπιφύλακτα τις πλατείες κατηγορήθηκαν για αποπολιτικοποίηση και για υπόκλιση στο αυθόρμητο. Όμως έστω και «ρηχά», οι πλατείες έθεσαν με ένταση σειρά πολιτικών ζητημάτων. Ο λαϊκός ξεσηκωμός έχει ορισμένα χαρακτηριστικά: