Αποτελεσματική και δημοκρατική αντιμετώπιση του χρέους
του Κώστα Λαπαβίτσα
Η ελληνική κρίση σφραγίστηκε από το μέγεθος και τη
συνακόλουθη δυσκολία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που
τελικά οδήγησε σε αποκλεισμό από τις διεθνείς αγορές το 2010. Θα μπορούσε η
τότε ελληνική κυβέρνηση να είχε κηρύξει στάση πληρωμών επιδιώκοντας
δυναμικά τη διαγραφή
του χρέους. Αυτό πιθανότατα θα σήμαινε έξοδο από την ευρωζώνη,
άρα απαιτούσε τόλμη, σχέδιο και αποφασιστικότητα ώστε
να βγει η χώρα γρήγορα από την κρίση. Τα ατού της Ελλάδας δεν ήταν λίγα γιατί το χρέος ήταν περίπου 300
δις, κατά τα δύο τρίτα προς ξένους δανειστές, 90% ομολογιακό και
– απίστευτη τύχη – βασισμένο στο ελληνικό δίκαιο.
Αντί γι’ αυτό η χώρα δέχθηκε νέο, επίσημο
δανεισμό, υπογράφοντας το Μνημόνιο που επέβαλε δυσβάστακτους οικονομικούς όρους και
δημιούργησε την τραγικότερη ύφεση της ελληνικής ιστορίας. Η απόφαση
πάρθηκε από μια κυβέρνηση που είχε εκλεγεί στη βάση του ‘λεφτά υπάρχουν’,
επιβλήθηκε παρακάμπτοντας τη συνήθη λειτουργία του κοινοβουλίου και γέννησε τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας.
Με αντιδημοκρατικό
τρόπο, η Ελλάδα αποδέχτηκε τους όρους της τρόικας, κατέστρεψε την οικονομία της
κι έδωσε χρόνο στους ξένους ιδιώτες δανειστές για να απαλλαγούν από τα
ελληνικά ομόλογα.
