Πεζοδρόμιο και παρακράτος

Πεζοδρόμιο και παρακράτος

Αντώνης και Βαγγέλης φοβούνται το πεζοδρόμιο επειδή λατρεύουν το παρακράτος

του Γιώργου Παπαχριστοδούλου

Όσοι νόμισαν ότι το καθεστωτικό, κυβερνητικό θεώρημα των δύο άκρων εγκαταλείφθηκε, γελάστηκαν. Αποσύρθηκε προσωρινά – για χάρη της μιντιακής διαχείρισης της πραγματικότητας. Την επανέφερε, εμπλουτισμένη, ο Αντώνης Σαμαράς στην κοινοβουλευτική συζήτηση της πρότασης μομφής του ΣΥΡΙΖΑ (Κυριακη 10 Νοεμβριου 2013) εκστομίζοντας, δυο τρεις φορές, τη λέξη «πεζοδρόμιο». Επιχείρησε να ταυτίσει την αξιωματική αντιπολίτευση με το πεζοδρόμιο και παράλληλα να την προειδοποιήσει ότι «αυτά πλέον δεν θα γίνουν ανεκτά». 

Δεν αναφερόμαστε προφανώς στη χυδαία εκδοχή της λέξης, αλλά στην ταύτισή της με τους ανυπότακτους και ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες, όπως εκτυλίχτηκαν στην ελληνική ιστορία τα τελευταία 50 χρόνια.

Ιστορικά, καθιερώθηκε στην ταραγμένη μετεμφυλιακά δεκαετία του ’60, με τις διαδηλώσεις της νεολαίας και αποκορύφωμα τα Ιουλιανά του 1965, όταν η ακηδεμόνευτη λαϊκή αντίσταση ξήλωνε κυριολεκτικά τα πεζοδρόμια της Σταδίου και άλλων δρόμων της Αθήνας για να αντισταθεί στην κρατική καταστολή. Ζητώντας, εκτός από την εκδίωξη της βασιλείας (πολιτειακό) και κάτι περισσότερο: δημοκρατία. Σε μία απόπειρα να πάψει η εσωτερίκευση της ήττας της αριστεράς και να αντικατασταθεί με τη σύγκρουση με το πολιτικό κατεστημένο.

Η διεθνής γλώσσα του Occupy

Το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ

Το βιβλίο «Το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα η Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων (ΣΚΥΑ) αποτελεί μετάφραση του 5ου τεύχους (Γενάρης 2012) της αμερικάνικης ριζοσπαστικής επιθεώρησης Insurgent Notes πάνω στο κίνημα αυτό που πριν από περίπου δυο χρόνια συντάραξε απ’ άκρη σ’ άκρη τις ΗΠΑ. Πρόκειται για μια συλλογή άρθρων πολιτικοποιημένων αγωνιστών που συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα Occupy σε διαφορετικές πόλεις των ΗΠΑ. 

Άρθρα ανάλυσης τα οποίοι συζητούν την εμπειρία εμπλοκής στο κίνημα, εκθέτουν τα προβλήματα, κρίνουν τις αντιλήψεις που κυριάρχησαν στη διάρκειά του και επιχειρούν μια κριτική προσέγγιση των πρακτικών και των δράσεων που ακολουθήθηκαν.

Το κίνημα Occupy δεν ήρθε από το μέλλον.

Αποτελεσματική και δημοκρατική αντιμετώπιση του χρέους

Αποτελεσματική και δημοκρατική αντιμετώπιση του χρέους

του Κώστα Λαπαβίτσα

Η ελληνική κρίση σφραγίστηκε από το μέγεθος και τη συνακόλουθη δυσκολία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που τελικά οδήγησε σε αποκλεισμό από τις διεθνείς αγορές το 2010. Θα μπορούσε η τότε ελληνική κυβέρνηση να είχε κηρύξει στάση πληρωμών επιδιώκοντας δυναμικά τη διαγραφή του χρέους. Αυτό πιθανότατα θα σήμαινε έξοδο από την ευρωζώνη, άρα απαιτούσε τόλμη, σχέδιο και αποφασιστικότητα ώστε να βγει η χώρα γρήγορα από την κρίση. Τα ατού της Ελλάδας δεν ήταν λίγα γιατί το χρέος ήταν περίπου 300 δις, κατά τα δύο τρίτα προς ξένους δανειστές, 90% ομολογιακό και – απίστευτη τύχη – βασισμένο στο ελληνικό δίκαιο.

Αντί γι’ αυτό η χώρα δέχθηκε νέο, επίσημο δανεισμό, υπογράφοντας το Μνημόνιο που επέβαλε δυσβάστακτους οικονομικούς όρους και δημιούργησε την τραγικότερη ύφεση της ελληνικής ιστορίας. Η απόφαση πάρθηκε από μια κυβέρνηση που είχε εκλεγεί στη βάση του ‘λεφτά υπάρχουν’, επιβλήθηκε παρακάμπτοντας τη συνήθη λειτουργία του κοινοβουλίου και γέννησε τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας. Με αντιδημοκρατικό τρόπο, η Ελλάδα αποδέχτηκε τους όρους της τρόικας, κατέστρεψε την οικονομία της κι έδωσε χρόνο στους ξένους ιδιώτες δανειστές για να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα.

Ευρωζώνη: διάλυση ή σύγκρουση;

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Όσο εντείνεται η ανισομέρεια ανάπτυξης των κρατών τόσο οξύνονται οι διαφορές

Η επιμονή της Γερμανίας να αξιοποιεί την κρίση για να επιβάλλει την ηγεμονία της αποδεικνύεται καταστροφική για την Ευρώπη, για τρίτη φορά μέσα σε έναν αιώνα με αυτουργό πάντοτε την ίδια χώρα. 

Διότι η κρίση χρέους είναι η δεύτερη κρίση που δοκιμάζει την Ευρώπη μετά την κρίση των τοξικών ομολόγων και είναι νομοτελειακά βέβαιο τι ακολουθεί σε αυτές τις περιπτώσεις.

Η άποψη πως οι κρίσεις αυτόματα φθείρουν και οδηγούν αναπόφευκτα στο θάνατο ένα κοινωνικό σύστημα είναι λανθασμένη. Αντίθετα, παρουσιάζεται παραπέρα ανάπτυξη του συστήματος. Όταν όμως σταματήσει να συμβαίνει αυτό, όπως συμβαίνει σήμερα με την Ε.Ε., τότε απαιτείται η βίαιη επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση. Απαιτείται δηλαδή η «δημιουργική καταστροφή» των παραγωγικών δυνάμεων (μέσων παραγωγής και υποδομών) με την εκδήλωση ισχυρότερης κρίσης ή πολέμου ώστε να επανέλθει η ανάπτυξη.

Η πορεία της οικονομίας στον καπιταλισμό ήταν συγκεκριμένη: άνθηση, ύφεση, κρίση, αναζωογόνηση, άνθηση κ.ο.κ. 

Άλλη πορεία ανάπτυξης

του Κώστα Λαπαβίτσα

Η αναπτυξιακή πολιτική της τρόικα θα αποδειχθεί αποτυχημένη, όπως αποτυχημένη αποδείχθηκε και η πολιτική της σταθεροποίησης που προκάλεσε την καταστροφική ύφεση. 

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει άλλη πολιτική που θα μπορούσε να βάλει τη χώρα σε πορεία ταχύρρυθμης ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη.

Η απάντηση είναι ότι υπάρχει. 

Πριν την περιγράψω συνοπτικά θέλω να πω δυο λόγια για το περιεχόμενο της ανάπτυξης.

Μεγέθυνση και ανάπτυξη

Η ανάπτυξη είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την απλή μεγέθυνση της οικονομίας.
Η μεγέθυνση είναι (ή πρέπει να είναι) η συνήθης κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας, καθώς το κεφάλαιο συσσωρεύεται. Δηλαδή μεγαλώνει το ΑΕΠ, διευρύνεται η εργατική δύναμη, βελτιώνεται η τεχνολογία, αυξάνονται οι επενδύσεις και η κατανάλωση και ούτω καθεξής. Οι κρίσεις είναι αναπόφευκτο στοιχείο αυτής της διαδικασίας.

Ο πόλεμος στο Μάλι (για το ουράνιο, το χρυσό και το πετρέλαιο)

Πόλεμος στο Μάλι

Η γαλλική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι:

«Θα στείλουμε 2.500 στρατιώτες για να υποστηρίξουμε  το στρατό της κυβέρνησης του Μάλι  στη σύγκρουση εναντίον των ισλαμιστών ανταρτών. 

Η Γαλλία έχει ήδη στείλει περίπου 750 στρατιώτες στο Μάλι…Θα συνεχίσουμε την ανάπτυξη των δυνάμεων στο έδαφος και στον αέρα …  Έχουμε ένα στόχο. Θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι,  όταν τελειώσει η επέμβασή μας και φύγουμε,  το Μάλι θα είναι ασφαλές, θα έχει νόμιμες αρχές,  θα ακολουθήσει εκλογική διαδικασία και δεν θα υπάρχουν πλέον οι τρομοκράτες που απειλούν το έδαφός του ». [1]

Αυτή είναι λοιπόν η επίσημη θέση της Γαλλίας και αυτών που την υποστηρίζουν. Και, φυσικά, αυτό είναι που διαδίδεται  ευρέως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η Γαλλία υποστηρίζεται και από άλλα μέλη του ΝΑΤΟ. Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λεόν Πανέτα επιβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ παρέχουν μυστικές υπηρεσίες στις γαλλικές δυνάμεις στο Μαλί. [2] Ο Καναδάς, το Βέλγιο, η Δανία και η Γερμανία έχουν επίσης υποστηρίξει δημοσίως τη γαλλική εισβολή, υποσχόμενοι υλικοτεχνική υποστήριξη στην καταστολή των ανταρτών. [3]

Αν   όμως  τα πιστέψουμε όλα αυτά ,  δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια.  

Δίλλημα Νο 634

του Θύμιου Κ.

Ο Έλληνας τρελαίνεται για διλλήματα. Το έχει αποδείξει τα τελευταία 35 περίπου χρόνια.

Και από ότι φαίνεται θα το αποδείξει και στις προσεχείς εκλογές. Δως του δίλλημα και παρ του τον μισθό, το επίδομα, τις καταθέσεις και ότι άλλο μπορείς.  

Μάλιστα η ιστορία έχει αποδείξει πως όσο πιο ισχυρό είναι το δίλλημα τόσο ο Έλληνας «τσιμπάει» πιο δυνατά.

Έτσι λοιπόν μετά το προχτεσινό ναυάγιο στο Προεδρικό Μέγαρο, από τις δηλώσεις των αρχηγών τέθηκε το νέο δίλλημα, το οποίο σε αδρές γραμμές περιγράφεται ως εξής: Δεξιά- σίγουρη- σταθερή διακυβέρνηση ή Αριστερή- ριζοσπαστική- καινούργια διακυβέρνηση; Το δίλλημα τέθηκε έτσι , ή κάπως έτσι από τις ίδιες τις δυνάμεις. (σίγουρα θα ξεκαθαριστεί περισσότερο όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές).

Και πάλι για τις εκλογές

του Λεωνίδα Κάνζα

Πολλά έχουν ειπωθεί πρόσφατα, σε αυτό το blog και αλλού, σχετικά με τους λόγους υπέρ και κατά της συμμετοχής στις εκλογές της 6 Μαΐου. Και οι δύο πλευρές έχουν λογικά επιχειρήματα, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο κανείς δεν μπορεί να πείσει την άλλη πλευρά. Εγώ, για παράδειγμα, δεν μπόρεσα να πείσω ούτε έναν άνθρωπο που είχε ήδη αποφασίσει ότι θα ψηφίσει να μην το πράξει.

Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα κατά της απόφασή μου να μην ψηφίσω - ότι ισοδυναμεί στο να "δίνω μια ψήφο στην δεξιά, στους Παπαδήμοβενιζελοσαμαράδες" και ότι "βοηθώ με αυτό τον τρόπο το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ".  Αλλά δεν έχω αλλάξει γνώμη και δεν πρόκειται να ψηφίσω.

Τι είναι, λοιπόν, το πρόβλημα;

Έχω σκεφτεί εκατοντάδες απαντήσεις στην ερώτηση "Να ψηφίσουμε ή να μη ψηφίσουμε;". Και έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα, το οποίο εξηγεί γιατί ο κόσμος διαφωνεί τόσο έντονα και συναισθηματικά. Είναι πολύ απλό.  

Η απάντηση στην ερώτηση που δίνει ο κάθε Έλληνας πολίτης (γιατί το 1 εκατομμύριο μεταναστών στον τόπο μας δεν έχουν το δικαίωμα στην ψήφο) είναι άμεσα συνδεδεμένη με τους πολιτικούς στόχους που έχει ο καθένας μας.

Εφιάλτης στο δρόμο με την αναδιάρθρωση

Αντίστροφη μέτρηση για το ΠΑΣΟΚ

Κοινωνικό ρήγμα

του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Ο Φεβρουάριος του 2011 θα αποδειχθεί για το ΠΑΣΟΚ ότι ήταν ο Αύγουστος του 2008 για τη Νέα Δημοκρατία. Ο μήνας που όλη η προγενέστερη, συνεχής και κλιμακούμενη μήνα τον μήνα φθορά μετατράπηκε σε μια νέα και μη αντιστρεπτή ποιότητα. Αρχής γενομένης από τον συγκεκριμένο μήνα ο χρόνος αρχίζει να μετράει αντίστροφα για το κυβερνών κόμμα, που έρχεται αντιμέτωπο με τη δική του φθορά, τις αντιφάσεις της πολιτικής του αλλά πριν απ’ όλα με την ογκούμενη κοινωνική διαμαρτυρία.