Όταν άρχισε να
εφαρμόζεται στην Ελλάδα το λεγόμενο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, λίγοι
καταλάβαιναν ότι ο πραγματικός στόχος ήταν η «εσωτερική υποτίμηση» και όχι
βέβαια η μείωση της «σπατάλης του Δημοσίου» και η ευνοϊκή ρύθμιση ή η διαγραφή
του δημόσιου χρέους, το οποίο πλέον δεν μπορούσε να «εξυπηρετηθεί» με νέους
δανεισμούς από τις διεθνείς αγορές.
Επρόκειτο για ένα πείραμα του ΔΝΤ (και των
Ευρωπαίων εταίρων), το οποίο θα αντιμετώπιζε την ελληνική «φούσκα» και την
κρίση χρέους χωρίς το δημοσιονομικό εργαλείο της υποτίμησης του εθνικού
νομίσματος (εφόσον η χώρα μας ανήκει στη ζώνη του ευρώ).
Ο κεντρικός εμπνευστής
του πειράματος, ο Ολιβιέ Μπλανσάρ του ΔΝΤ, ποτέ δεν έκρυψε ότι προτεραιότητα
του προγράμματος ήταν η δραστική μείωση της αξίας της εργασίας, η μείωση δηλαδή
των μισθών παντού στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.
