του Θεοφάνη Τάση
Ο Καστοριάδης
συγκαταλέγεται ανάμεσα σε εκείνους τους φιλοσόφους όπως ο Marx ή ο Heidegger,
για ν’ αναφέρω τους δυο χαρακτηριστικότερους, οι οποίοι εξακολουθούν να
τροφοδοτούν έντονα πάθη. Συναισθήματα θαυμασμού που γεννούν εκδηλώσεις λατρείας
από τη μια συναγωνίζονται την αντιπάθεια και τον φθόνο που οδηγούν στην
ολοκληρωτική απόρριψη του έργου από την άλλη. Αυτός όμως, κατά τη γνώμη μου δεν
είναι ούτε ο μοναδικός αλλά ούτε και ο πρωταρχικός λόγος για τον οποίο συνήθως,
ιδίως στην Ελλάδα, απουσιάζουν κείμενα τα οποία να υπερβαίνουν την απλή, και
ενίοτε δυστυχώς επιφανειακή, παρουσίαση του καστοριαδικού έργου.
Ο Καστοριάδης
διαθέτει πληθώρα αυτόκλητων υπερασπιστών έτοιμων να στιγματίσουν με την κατηγορία
της οίησης όσους επιχειρήσουν ν’ αμφισβητήσουν είτε κάποια πτυχή της
καστοριαδικής σκέψης είτε το έργο στο σύνολό του. Όσοι όμως τον υπερασπίζονται
π.χ. έναντι των μαρξιστών, των λενινιστών, των φιλελεύθερων, των αναρχικών,
κάποιοι μάλιστα, οι ευφυέστεροι εξ αυτών, ακόμη και από τους ίδιους τους
«καστοριαδικούς» διαθέτουν ένα κοινό στοιχείο: Αμελούν να υπερασπιστούν τον
εαυτό τους έναντι του ιδίου του Καστοριάδη.
