του Λεωνίδα Βατικιώτη (Επίκαιρα 9-15/8/2012)
Με προοπτική αναπόδραστη φαντάζει όσο περνάει ο καιρός η αποπομπή της
Ελλάδας από την ευρωζώνη με πρωτοβουλία της Γερμανίας. Τα σχετικά
δημοσιεύματα όπως κι οι παρεμβάσεις γερμανών αξιωματούχων πληθαίνουν,
δείχνοντας ότι πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από τις υστερικές, σε
βαθμό γραφικότητας, κραυγές του γερμανο-βιετναμέζου αντικαγκελάριου
Φίλιπ Ρέσλερ, που προσπαθεί με αυτό τον τρόπο να αυξήσει την πολύ χαμηλή
επιρροή του κόμματός του. Ακόμη όμως και τα επιχειρήματα που
επικαλέστηκε ο επικεφαλής του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών στην
τελευταία του δημόσια παρέμβαση, την Κυριακή 29 Ιουλίου, είχαν την
ιδιαίτερη σημασία τους. Αντίθετα με το παρελθόν, δεν εμφάνισε την
αποπομπή της Ελλάδας ως απειλή ή τιμωρία για την υποτιθέμενη απροθυμία
της να εφαρμόσει τα αντιλαϊκά μέτρα. Ισχυρισμός, ο οποίος εντελώς άκριτα
επαναλαμβάνεται και στο εσωτερικό της Ελλάδας προκειμένου να
δημιουργήσει τις απαραίτητες ενοχές και την αναγκαία συναίνεση για την
επιβολή της λιτότητας, που είναι πέρα για πέρα αβάσιμος κι εξυπηρετεί τα
συμφέροντα της Τρόικας. Αυτή τη φορά ο Ρέσλερ υποστήριξε ότι «η έξοδος
της Ελλάδας δεν μας τρομάζει πια». Με άλλα λόγια, οι προετοιμασίες της
γερμανικής κρατικής μηχανής έχουν ολοκληρωθεί, τα κόστη κι οι αλυσιδωτές
αντιδράσεις έχουν υπολογιστεί μέχρι κεραίας και δεν υφίσταται ο
κίνδυνος των ανεξέλεγκτων συνεπειών που υπήρχε μέχρι πρόσφατα ή
τουλάχιστον δεν υφίσταται στον ίδιο βαθμό.
