Το έγκλημα του χρέους
του Λεωνίδα Βατικιώτη
Καμία, μα καμία συζήτηση για
το τι μέλλει -και πολύ περισσότερο για το τι δέον- γενέσθαι με το δημόσιο χρέος
δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεκινήσουμε από το παρελθόν.
Αν, με άλλα λόγια, δεν αμφισβητήσουμε το πώς φτάσαμε ως εδώ, επιμένοντας να θυμίζουμε ότι η διαχείριση του δημόσιου χρέους, την τελευταία 4ετία τουλάχιστον, ήταν μία από πολλές δυνατές επιλογές.
Ήταν μάλιστα όχι η χειρότερη επιλογή, από άποψη αποτελεσματικότητας, αλλά και η - επιλογή των χειρότερων – όσων δηλαδή ευθύνονταν για την αύξησή του μέχρι το 2009 και έπρεπε εκ προοιμίου να έχουν αποκλειστεί από τη σχετική συζήτηση.
Αν, με άλλα λόγια, δεν αμφισβητήσουμε το πώς φτάσαμε ως εδώ, επιμένοντας να θυμίζουμε ότι η διαχείριση του δημόσιου χρέους, την τελευταία 4ετία τουλάχιστον, ήταν μία από πολλές δυνατές επιλογές.
Ήταν μάλιστα όχι η χειρότερη επιλογή, από άποψη αποτελεσματικότητας, αλλά και η - επιλογή των χειρότερων – όσων δηλαδή ευθύνονταν για την αύξησή του μέχρι το 2009 και έπρεπε εκ προοιμίου να έχουν αποκλειστεί από τη σχετική συζήτηση.
ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ
Ανατρέχοντας λοιπόν στο
2009, η άνοδος του δημόσιου χρέους στο επίπεδο του 129% του ΑΕΠ, έπειτα από
διαδοχικές αναθεωρήσεις από την ελληνική και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία
(που αποτελούν -θέμα εισαγγελικής έρευνας), ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αιτιών
που έχουν ανάγλυφο το αποτύπωμα της ελληνικής αστικής τάξης και κορυφαίων
στρατηγικών επιλογών της.
Είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ελληνικού καπιταλισμού.
Είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ελληνικού καπιταλισμού.
Ας τα απαριθμήσουμε εν
συντομία:
