«Χούντα» ΕΕ στην Ελλάδα: χωρίς συναίνεση, κόβεται η χρηματοδότηση!

ΓΙΟΥΝΚΕΡ: ""Συναινέστε για βουνά μέτρων και θα συζητήσουμε για νέα χρηματοδότηση και επιμήκυνση!" 

Τσουνάμι ιδιωτικοποιήσεων και Αρμαγεδδών δημοσιονομικών μέτρων μέσα στο 2011! 

Τελικώς, οι απαράδεκτες δηλώσεις του Επιτρόπου Όλι Ρεν, για συμφωνία των πολιτικών κομμάτων πάνω στο μνημονιακό πρόγραμμα, δεν αποτελούσαν μια κίνηση, η οποία σκοπό είχε να προετοιμάσει ή να βολιδοσκοπήσει καταστάσεις.

Αντιθέτως, στη χθεσινή συνεδρίαση του Eurogroup (Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης), και ο Πρόεδρος του οργάνου, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, έθεσε ως απαράβατο όρο για μια νέα τροϊκανή χρηματοδότηση (πέραν δηλαδή των €110 δις) καθώς και για οποιαδήποτε συζήτηση περί επιμήκυνσης, την άμεση συναίνεση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων πάνω στο μνημονιακό πρόγραμμα.

Παπαγαλιστάν

Του Δημήτρη Μυ

Θα χορτάσουμε το προσεχές διάστημα να ακούμε  και να διαβάζουμε ... πουπουλένιους  και πολύχρωμους αναλυτές οι οποίοι θα κελαηδούν το παραμύθι της σπουδαίας και σωτήριας επιμήκυνσης. Ωστόσο ο δράκος της χρεοκοπίας («ελεγχόμενης» ή ανεξέλεγκτης ποιος νοιάζεται;) της ανεργίας και της μαύρης φτώχιας δε μπορεί να κρυφτεί  πια ούτε από τους επαγγελματίες παραμυθάδες.

Μαζί, λοιπόν, με το παραμύθι της επιμήκυνσης που κατάφερε η «σπουδαία μας κυβέρνηση»  θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας και τις εξής εντολές του ΔΝΤ, οι οποίες θα πρέπει να υλοποιηθούν από την αρχή του χρόνου και μέσα στην επόμενη διετία:

Νέα δημοσιονομικά μέτρα (με απλά λόγια, άγριο χαράτσι σε μισθούς και συντάξεις) ύψους 12 δισ. ευρώ δηλαδή το 5% του ΑΕΠ μέσα στην τριετία 2012 - 2014.

Γιατί επιμήκυνση και όχι διαγραφή χρέους;

ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΗΣΙΑ (20/10/2010)

του Κώστα Σαρρή

Η παράταση φαίνεται να οδηγεί (εκτός θαύματος) το παιχνίδι στα... πέναλντι, στο μεγαλύτερο φόβο του τερματοφύλακα. Εκεί δείχνουν να πηγαίνουν τα πράγματα με την κουβέντα που ανοίγει για "παράταση της αποπληρωμής του χρέους" μπροστά στα αδιέξοδα της αντιμετώπισης της... "ελληνικής τραγωδίας".

Ανάβει έτσι πάλι η συζήτηση για την αντιμετώπιση του βάρους του χρέους καθώς όλοι πλέον παραδέχονται -αν και ορισμένοι δεν το ομολογούν ανοιχτά- ότι η κατάσταση των υποχρεώσεων του ελληνικού κράτους στους πιστωτές του θα είναι χειρότερη στο... τέλος του Μνημονίου.