Έγκλημα εκ προμελέτης

ΔΝΤ: Κανένα «Λάθος»! Έγκλημα εκ προμελέτης

 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ως ένα από τα τρία μεγαλύτερα λάθη του ΔΝΤ χαρακτηρίστηκαν οι προβλέψεις του για την Ελλάδα, με βάση έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολογήσεων στις 18 Μαρτίου.

Το Γραφείο εξέτασε τις προβλέψεις του ΔΝΤ για 103 χώρες την περίοδο 1990- 2011 και συνολικά διαπίστωσε πως οι εκτιμήσεις του ήταν υπερβολικά αισιόδοξες. 

Η ελληνική περίπτωση ήταν τόσο κραυγαλέα, ώστε μαζί με την Αργεντινή το 2000 και την ασιατική κρίση, τρία χρόνια νωρίτερα, κατέλαβε ξεχωριστή θέση στη λίστα των κορυφαίων... τεχνοκρατικών λαθών. Για να βγάλει, μάλιστα, την υποχρέωση της... διόρθωσης, το Γραφείο Αξιολόγησης συστήνει στον οργανισμό να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στη συνεργασία με τις εθνικές Αρχές. Να ακούνε, δηλαδή, λίγο παραπάνω τους... ιθαγενείς, με τους οποίους υποτίθεται ότι συνεργάζονται σε ισότιμη βάση επιδεικνύοντας αμοιβαίο σεβασμό, και να μαθαίνουν από την πείρα τους.

Ουκρανία: Το ΔΝΤ κτυπά δύο φορές

Ουκρανία: Το ΔΝΤ κτυπά δύο φορές

του Μωϋσή Λίτση

«Λίγες περιοχές στην Ευρώπη δέχθηκαν ένα τόσο σοβαρό κτύπημα από την παγκόσμια οικονομική κρίση όσο η καρδιά της βιομηχανίας στην ανατολική Ουκρανία, έδρα τεράστιων επιχειρήσεων στη βιομηχανία χάλυβα και μετάλλου, όπου οι παραγγελίες έχουν σχεδόν ολοκληρωτικά παγώσει και οι τιμές έχουν καταρρεύσει».

 Έτσι ξεκινούσε το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Ντέϊβιντ Στερν στους Νιού Γιορκ Τάϊμς με τίτλο «Η οικονομική κρίση εξαπλώνεται στην ανατολική Ουκρανία». Το ρεπορτάζ δεν αφορά τις πρόσφατες εξελίξεις. 

Είναι δημοσιευμένο στις 08/04/2009 και αφορά την «ξεχασμένη» κρίση του 2008, καθώς η Ουκρανία ήταν μία από τις πρώτες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και τις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες, που επλήγη από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση που ξέσπασε με την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008. Προσέφυγε μάλιστα στο ΔΝΤ, μία ημέρα μετά την ανάλογη προσφυγή που είχε κάνει η Ιρλανδία, μία ακόμη χώρα που πλήρωνε από πολύ νωρίς το τίμημα της κρίσης, πριν ακόμη ανακαλύψουμε στην Ελλάδα το ΔΝΤ αλλά και την ΕΕ-θυμάμαι σε συσκέψεις στην εφημερίδα που εργαζόμουν, στην Ελευθεροτυπία, το 2010 δεν ήθελαν να πιστέψουν τον ερχομό του ΔΝΤ, λέγοντας πως η Ελλάδα ανήκε στην ΕΕ και το ευρώ, άρα δεν θα μπορούσε να δεχθεί παρεμβάσεις που προορίζονταν μέχρι τότε για υποανάπτυκτους της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής ή χωρών του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Νεοφασίστες και ΔΝΤ τα "εργαλεία" των ΗΠΑ στην Ουκρανία

Νεοφασίστες και ΔΝΤ τα "εργαλεία" των ΗΠΑ στην Ουκρανία

του Άρη Χατζηστεφάνου

Την κορυφή του παγόβουνου της αμερικανικής εμπλοκής στην Ουκρανία αποτέλεσε, όπως όλα δείχνουν, η περίφημη τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού πρέσβη στο Κίεβο, Τζέφρι Πάιατ, με την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις, Βικτόρια Νοϋλαντ. Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά τη διαρροή της τηλεφωνικής επικοινωνίας που προσέλκυσε το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης κυρίως με τη φράση «να πάει να γ... η ΕΕ», ήρθαν στο φως οι λεπτομέρειες των πραγματικά σχεδιασμών το. Στέιτ Ντιπάτμεντ, οι οποίοι σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνουν ακόμη και συνεργασία με ένοπλες φασιστικές ομάδες στην Ουκρανία.

Όπως υποστήριξε τη περασμένη εβδομάδα ο Σεργκέι Γκαζίεβ, στενός συνεργάτης του Ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, οι ΗΠΑ έχουν ήδη διαθέσει στα κόμματα της ουκρανικής αντιπολίτευσης 20 εκατ. δολάρια, στα οποία συμπεριλαμβάνονται χρήματα για τη αγορά όπλων. Κι αν οι δηλώσεις ενός Ρώσου αξιωματούχου πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη λόγω της γεωπολιτικής αντιπαλότητας Ουάσιγκτον - Μόσχας, δε ισχύει το ίδιο για τα σχόλια του αμερικανικού Τύπου που περιγράφουν χωρίς ενδοιασμούς την εμπλοκή της χώρας τους στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας.

Λατινοαμερικανοποίηση της ενημέρωσης

(Πριν, 10.11.2013)

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το μαύρο στην ΕΡΤ τον Ιούνιο και οι χειροπέδες που πέρασαν στην ενημέρωση τα ξημερώματα της Πέμπτης 7ης Ιουνίου δεν ήταν μια σπασμωδική κίνηση. Όπως βεβαιώνει και το παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής, την εκχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων ενός λαού, ακολουθεί κατά πόδας κι η εκχώρηση του δικαιώματος στην ενημέρωση.

Πολύ εύστοχη ήταν η σύγκριση των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται στην Ελλάδα, κι ευρύτερα στην Ευρώπη, με τις αντίστοιχες οικονομικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στην Λατινική Αμερική με ευθύνη του ΔΝΤ και φυσικά των πολιτικών ελίτ των συγκεκριμένων χωρών, από την οργάνωση Oxfam σε πρόσφατη έκθεσή της που εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013. Από 15, το ελάχιστο, έως 25 εκ. επιπλέον φτωχοί θα δημιουργηθούν μέχρι το 2025, επισημαίνει η βρετανική μη κυβερνητική οργάνωση που δραστηριοποιείται στην καταπολέμηση της φτώχειας, αν συνεχιστούν οι πολιτικές λιτότητας που υιοθετούνται σήμερα. Ξεχωριστή σημασία έχει η παρατήρηση ότι η λιτότητα αποτυγχάνει ακόμη και στους στόχους που υποτίθεται ότι υπηρετεί. “Όσο αυστηρότερη είναι η λιτότητα τόσο μεγαλύτερη είναι η αύξηση στο λόγο του δημόσιου χρέους”, τονίζει η Oxfam (που αποτελεί ομπρέλα 17 διαφορετικών οργανώσεων οι οποίες δραστηριοποιούνται σε 90 χώρες) υπογραμμίζοντας ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, όπου το δημόσιο χρέος από 300 δισ. ευρώ και 129% του ΑΕΠ το 2009 έχει φτάσει σε 321 δισ. ευρώ και ως ποσοστό επί του παραγόμενου πλούτου το 175%, με έντονες αυξητικές τάσεις, παρότι μάλιστα μεσολάβησαν 3 αναδιαρθρώσεις! Το ίδιο ακριβώς παρατηρείται στην Αγγλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, ως αποτέλεσμα της προτεραιότητας που έδωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση στη διάσωση των τραπεζών χρηματοδοτώντάς τις με το αστρονομικό ποσό των 4,5 τρισ. ευρώ, που ισοδυναμεί με το 36,7% του ΑΕΠ της ΕΕ! Πως να μην αυξηθεί το δημόσιο χρέος;

Απόρρητα πρακτικά ΔΝΤ για την Ελλάδα: Αποκάλυψη Τώρα

Ανακοίνωση του Σχεδίου Β.

Τα συγκλονιστικά «απόρρητα» και «αυστηρά εμπιστευτικά» πρακτικά του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στις 9 Μαΐου 2010, που αποκαλύπτει η Wall Street Journal, δεν αφορούν μόνο στο παρελθόν. Αφορούν και στο παρόν και στο μέλλον. 
Και είναι ένα ακόμη SOS σε μια χώρα που προχωρά ταχύτατα προς την ολοκληρωτική καταστροφή.

Καταρχήν αποδεικνύεται ότι το πρόγραμμα που αποφασίσθηκε για την Ελλάδα το 2010 είχε την αντίρρηση και την αντίδραση του ενός τρίτου των μελών του ΔΝΤ – σαράντα και χωρών, από τη Λατινική Αμερική, την Ασία , τη Μέση Ανατολή και μιας μόνο ευρωπαϊκής χώρας, της Ελβετίας - που διέβλεπαν την πλήρη αποτυχία του και τις αρνητικές του επιπτώσεις για την Ελλάδα. Στηρίχθηκε όμως από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις ΗΠΑ.

Αποδεικνύεται επίσης ότι το πρόγραμμα αυτό – που ουσιαστικά συνεχίζεται ενισχυμένο μέχρι σήμερα – δεν αποτέλεσε σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, αλλά σχέδιο διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών.

 Πρωτοφανές για πρόγραμμα του ΔΝΤ να μη ξεκινάει όχι μόνο με δημοσιονομική σταθερότητα, λιτότητα και διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά και με αναδιάρθρωση ή παραγραφή μέρους του χρέους.

Όταν το ΔΝΤ δολοφονεί: το πείραμα της υγείας

Η πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αποτελεί βασικό και αναφαίρετo δικαίωμα του ανθρώπου. Όπως το έθεσε κάποτε ο Τσόρτσιλ, οι υγιείς πολίτες είναι η περιουσία και το μέλλον μιας χώρας.

της Φτραντζέσκας Μεγαλούδη


Φαίνεται όμως πως το μήνυμα αυτό δεν έχει περάσει στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, οι οποίοι σπρώχνουν τις χώρες σε όλο και μεγαλύτερη απαξίωση του κλάδου της υγείας, διαλύουν τα εθνικά συστήματα περίθαλψης και μειώνουν το προσδόκιμο ζωής των πολιτών.

Για πάνω από δύο δεκαετίες η συνταγή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας για την υγεία ήταν μία: ιδιωτικοποίηση. "Ο ιδιώτης είναι καλύτερος" ήταν το μότο, κάτι για το οποίο δεν είναι δύσκολο να πεισθεί ένας λαός όταν επί χρόνια οι κυβερνήσεις του άφηναν τη δημόσια υγεία βορά στους επιτήδειους και την διαφθορά ανεξέλεγκτη.

Το βιώνουμε ήδη στην Ελλάδα. Οι Έλληνες πολίτες, όμηροι ενός εθνικού συστήματος υγείας όπου η διαφθορά και ο χρηματισμός αποτέλεσαν επί χρόνια τον κανόνα, καλούνται τώρα να πληρώσουν τον λογαριασμό της κρατικής ανικανότητας: Η Τρόικα, ακολουθώντας πιστά την συνταγή, απαιτεί ως αντάλλαγμα της διάσωσης, μείωση των κρατικών δαπανών στο χώρο της υγείας κάτω από το 6% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 9%.

Τα σαγόνια του καρχαρία και το ΔΝΤ

Τα σαγόνια του καρχαρία και το ΔΝΤ  

του Κώστα Λαπαβίτσα

 

Δεν έχει τύχη τελικά η επικοινωνιακή επίθεση της κυβέρνησης. Όλα όσα λέει για το τέλος της κρίσης, τη διαφαινόμενη ανάκαμψη και την ανταμοιβή του ελληνικού λαού για τις θυσίες του, συνεχώς αποδεικνύονται κούφια λόγια. Τελευταία ψυχρολουσία τα στοιχεία των εθνικών λογαριασμών για το πρώτο τρίμηνο του 2013 που μόλις ανακοίνωσε η Ελ.Στατ.

Στις 15 Μαΐου, καθώς η κυβερνητική εκστρατεία αισιοδοξίας επιταχυνόταν, η Ελ.Στατ. δημοσιοποίησε τη ‘γρήγορη’ εκτίμηση της για το ΑΕΠ του πρώτου τριμήνου του 2013 που έδειχνε συρρίκνωση 5.3% σε ετήσια βάση. Αμέσως κινητοποιήθηκαν οι μηχανισμοί και δήλωσαν ότι ήταν ‘μόνο’ 5.3%, άρα η συρρίκνωση επιβραδύνεται. Φως στο τούνελ! Από κοντά και οι βαθυστόχαστοι ερευνητές των τραπεζών με τα τριμηνιαία δελτία τους μας πληροφόρησαν ότι, αυτό ήταν, περνάμε πλέον σε χαμηλότερους ρυθμούς συρρίκνωσης του ΑΕΠ, τα επόμενα τρίμηνα η συρρίκνωση θα επιβραδυνθεί κι άλλο και θα περάσουμε, επιτέλους, σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης το 2014. Το πρόγραμμα είναι μεν οδυνηρό, αλλά φέρνει αποτελέσματα.

Είναι άξια θαυμασμού η εκστρατεία του μνημονιακού στρατοπέδου γιατί στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία παραμένει σε βαθύτατη ύφεση και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η κατάσταση αλλάζει ουσιαστικά. Δε χρειάζεται να πάμε μακριά για να βεβαιωθούμε. Μας το λέει η Ελ.Στατ.

Αμερικανοί και μνημόνιο

  Φοβού τους Δαναούς και δώρα (μη) φέροντας

 

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 
  «Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει.»

Αυτά είπε, απελπισμένος, ο αρχηγός ενός από τα μεγαλύτερα επαναστατικά κινήματα της Ευρώπης στον Εικοστό Αιώνα, ο ‘Αρης Βελουχιώτης, στους «καπετάνιους» του ΕΛΑΣ στη Λαμία, τον Νοέμβριο 1944.

Μπορεί να προσάψει κανείς ότι θέλει στον Βελουχιώτη, όχι όμως απουσία στρατηγικού, «γεωπολιτικού» ενστίκτου και βαθιάς ιστορικής γνώσης. Σε αντίθεση με τον «κούτβικο», «υπαλληλικό» πυρήνα του ΠΓ, ο Άρης διέγνωσε με πλήρη καθαρότητα τις αληθινές προθέσεις και τους πάγιους στρατηγικούς σχεδιασμούς της «συμμάχου Αγγλίας», που, μετά το 1947, διαδέχεται, υιοθετώντας τις επιδιώξεις της, η Αμερική, αποφασισμένες αμφότερες να φτάσουν τον εμφύλιο και την καταστροφή της αριστεράς μέχρι το τέλος. Τόσο, που δολοφόνησαν το 1948 τον σπουδαίο Αμερικανό δημοσιογράφο του CBS Τζωρτζ Πολκ, να μη μεταφέρει ποτέ στον Μάρκο τις προτάσεις ειρήνευσης δεξιών πολιτικών.  

Το ελληνικό αναπτυξιακό αδιέξοδο

του Κώστα Λαπαβίτσα

Το ελληνικό αναπτυξιακό πρόβλημα 

Πειθάρχησε πλήρως η Ελλάδα στην πολιτική της τρόικα για να κρατηθεί στο ευρώ. Αυτό αποφάσισε η τρικομματική κυβέρνηση, παρά τις προεκλογικές της εξαγγελίες για ‘επαναδιαπραγματεύσεις’, ‘απαγκιστρώσεις’ και τα παρόμοια. Ικανοποιημένη δείχνει και η τρόικα, αφού εγγυήθηκε τη χρηματοδότηση για το επόμενο διάστημα, αρκεί να τηρηθούν απαρέγκλιτα οι όροι των Μνημονίων.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ;

  

Θα ξεκινήσω με τρία απλά σημεία που περιγράφουν το αναπτυξιακό πρόβλημα της Ελλάδας.

Αποβιομηχάνιση και υπερδιόγκωση των υπηρεσιών

Μετά την είσοδό της στην ΕΕ, η Ελλάδα μπήκε σε διαδικασία αποβιομηχάνισης και σχετικής συρρίκνωσης του δευτερογενούς τομέα. Παράλληλα, η συμβολή του αγροτικού τομέα στο ΑΕΠ περιορίστηκε δραστικά. Η οικονομία κυριαρχείται πλέον από τον υπερδιογκωμένο τομέα των υπηρεσιών που έχει χαμηλή παραγωγικότητα, χαμηλή ανταγωνιστικότητα και μικρή δυνατότητα εξαγωγών. Χαρακτηρίζεται δε από μεγάλο όγκο μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αυτοαπασχολούμενων.

Αδύναμο και αναποτελεσματικό κράτος
  
Ο κρατικός μηχανισμός είναι αναποτελεσματικός και πάσχει από διαφθορά, ενώ το κράτος πρόνοιας είναι εύθραυστο και περιορισμένο. Καίριο ρόλο στην διαφθορά έπαιξαν οι εισροές από την ΕΕ, οι οποίες ενθάρρυναν την ‘αναζήτηση προσόδου’ από το μεγάλο κεφάλαιο. Η διαφθορά εξαπλώθηκε ευθέως με τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και εμμέσως με την αποφυγή των φόρων. Το κράτος πήρε τον χαρακτήρα διαπλεκόμενων ομάδων συμφερόντων, με άμεση πρόσδεση στα πολιτικά κόμματα.

Το ΔΝΤ, ο λάθος «πολλαπλασιαστής» και το αβγό του Κολόμβου

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Υπάρχει το διάσημο ιστορικό ανέκδοτο για το αβγό του Κολόμβου. 

Η δυσκολία της ανακάλυψης της Αμερικής αμφισβητήθηκε από τους συντρόφους του με το επιχείρημα «είναι φυσικό μετά τον ωκεανό να υπάρχει γη, αρκεί να σκεφτεί κανείς. 

Τότε ο Κολόμβος τους ζήτησε να στηρίξουν ένα αβγό όρθιο, στη μύτη του. 

Όλοι όσοι δοκίμασαν, απέτυχαν, μέχρι που ο Κολόμβος στήριξε το αβγό σπάζοντας τη μύτη του. 

«Αρκεί να σκεφτεί κανείς», ήταν το ειρωνικό του σχόλιο.

Η συζήτηση για τη σημασία του ομολογημένου λάθους του ΔΝΤ για τον «δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή» θυμίζει κάπως την ιστορία με το αβγό του Κολόμβου. Αν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ χρησιμοποιούσαν τους «ορθούς πολλαπλασιαστές», διπλάσιους ή τριπλάσιους απ’ αυτούς που χρησιμοποίησαν, θα διασχίζαμε ταχύτερα τον ωκεανό της ύφεσης; 

Αρκεί να σκεφτεί κανείς…

Όταν το ΔΝΤ δολοφονεί: το πείραμα της υγείας

της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Η πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αποτελεί βασικό και αναφαίρετo δικαίωμα του ανθρώπου. 

Όπως το έθεσε κάποτε ο Τσόρτσιλ, οι υγιείς πολίτες είναι η περιουσία και το μέλλον μιας χώρας.

Σκτίτσο τουSeppo Leinonen
 
Φαίνεται όμως πως το μήνυμα αυτό δεν έχει περάσει στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, οι οποίοι σπρώχνουν τις χώρες σε όλο και μεγαλύτερη απαξίωση του κλάδου της υγείας, διαλύουν τα εθνικά συστήματα περίθαλψης και μειώνουν το προσδόκιμο ζωής των πολιτών.

Για πάνω από δύο δεκαετίες η συνταγή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας για την υγεία ήταν μία: ιδιωτικοποίηση. "Ο ιδιώτης είναι καλύτερος" ήταν το μότο, κάτι για το οποίο δεν είναι δύσκολο να πεισθεί ένας λαός όταν επί χρόνια οι κυβερνήσεις του αφήναν τη δημόσια υγεία βορά στους επιτήδειους και την διαφθορά ανεξέλεγκτη.
Το βιώνουμε ήδη στην Ελλάδα.

Απάτες της ΕΛΣΤΑΤ και ψέματα του ΔΝΤ στην υπηρεσία της επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η κατάσταση θα προσφερόταν άνετα για διακωμώδηση αν δεν συνοδευόταν από δραματικές κοινωνικές επιπτώσεις. 

Ο λόγος γίνεται για την συνέχιση της εφαρμογής ενός εξοντωτικού και ατελέσφορου (στις ονοματικές του επιδιώξεις!) προγράμματος λιτότητας, την στιγμή που οι λόγοι επί των οποίων κρίθηκε αναγκαία η εφαρμογή του αποδείχθηκαν προϊόν εξόφθαλμης απάτης και αποτέλεσμα ακραίας χειραγώγησης, δηλαδή τα στοιχεία του δημοσιονομικού ελλείμματος για το 2009, ενώ το μοντέλο επί του οποίου βασίστηκαν οι προβλέψεις των επιπτώσεων της λιτότητας στην μεγέθυνση, απλώς …λάθος! Κι αυτό δια στόματος του επικεφαλής οικονομολόγου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και πολυγραφότατου, Ολιβιέ Μπλανσάρ, ο οποίος ομολόγησε ότι λάθος εκτιμούσαν επί τόσες δεκαετίες πως μια μείωση κατά 1% στις δημόσιες δαπάνες ή μια αύξηση κατά 1% στα φορολογικά έσοδα επιφέρει μείωση κατά 0,5% στους ρυθμούς μεγέθυνσης μιας οικονομίας. Το σωστό είναι μείωση ακόμη και 1,7%, δηλαδή τρεις φορές μεγαλύτερος συντελεστής από τις αρχικές εκτιμήσεις.

Τι αποκαλύπτουν όμως τα δύο αυτά κορυφαία γεγονότα, αν τα δούμε στις πραγματικές τους διαστάσεις κι αφήσουμε κατά μέρους την ίντριγκα και τα κροκοδείλια δάκρυα;

"Φτιάχνουμε δικό μας ΔΝΤ"!

Η ΕΙΔΗΣΗ: 
Απόσχιση των BRICS από το ΔΝΤ και λόγω Ελλάδας 

Kάθετα αντίθετοι με την λύση που δόθηκε χθες τα ξημερώματα είναι η ομάδα των BRICS (Ρωσία, Κίνα, Βραζιλία, Ινδία, Νότιος Αφρική) καθώς θεωρούν ότι η λύση αφορά μόνο τα δυτικά fund, τους προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου, που σε ποσοστό 90% είναι ξένοι που τους οφείλονται μεγάλα ποσά και κυρίως οι φαρμακοβιομηχανίες, αλλά και τους ραντιέρηδες που θα θησαυρίσουν από την επαναγορά στα 35 λεπτά του ευρώ.

Όπως αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων "Aσσοσιέτεντ Πρες" ο θυμός μεταξύ των BRICS είναι τόσο μεγάλος που έχουν αποφασίσει να αποσχισθούν από το ΔΝΤ και να δημιουργήσουν δικό τους παράλληλο «Νομισματικό Ταμείο» καθώς θεωρούν απαράδεκτη την στάση των ΗΠΑ και της Ευρώπης, ειδικά στο ελληνικό ζήτημα.

"Το νέο «Νομισματικό Ταμείο», θα επιτρέψει στις χώρες της BRICS να δημιουργήσουν το δικό τους σύστημα παροχής αμοιβαίων πιστώσεων, ένα «παράλληλο» μηχανισμό του ΔΝΤ" αναφέρει το AP.
Ο επικεφαλής του υπουργείου Οικονομικών της Ρωσίας, Αντόν Σιλουάνοφ, δήλωσε ότι επεξεργάζονται την προοπτική δημιουργίας του δικού τους Ταμείου διάσωσης σε περίπτωση κρίσης. Το συνολικό ποσό του Ταμείου, θα φθάσει ακόμα και τα 240 δισεκατομμύρια δολάρια.

Με τα μάτια δεμένα…

by kartesios

… η Ελλάδα περιμένει ν’ ακούσει το «πυρ». Η τελευταία της επιθυμία είναι να πάρει τη δόση των 31,5 δισ. 
Ίσως η επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος τη λυπηθεί και της δώσει ένα 100άρι τσιγάρο. 
Μια δόση, δηλαδή, των 44 δισ. αν και η πιθανότητα αυτή δεν παίζει πια.  
(Το σκίτσο είναι από τον «Ισοβίτη» του Αρκά) 

Ούτως ή άλλως δε δίνεις ολόκληρο τσιγάρο στο μελλοθάνατο. 
Καλύτερα να τελειώνεις μαζί του μια ώρα αρχύτερα.

Ασχολείται αυτή η τρικομματοεκτρωματική κυβέρνηση, τα ελληνικά ΜΜΕ και σχεδόν όλοι μας, με το αν θα πάρουμε τη δόση. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι ή δεν έχουμε καταλάβει πως το τέλος πλησιάζει ορμητικό ή ότι το έχουμε συνειδητοποιήσει μια χαρά κι απλώς λέμε στη Μέρκελ να μας αφήσει να δούμε μία ακόμη ανατολή του ήλιου πριν μας εκτελέσει.

Υπό κοινοβουλευτικό έλεγχο το τραπεζικό σύστημα στη Σερβία;

Αχτίδα φωτός από το σερβικό κοινοβούλιο.

 

Αυξάνεται με νόμο ο κοινοβουλευτικός έλεγχος επί της Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας (NBS), με αποκορύφωμα την αντικατάσταση του διοικητή της από ανώτερο στέλεχος του κυβερνητικού συνασπισμού σοσιαλιστών-εθνικιστών.

Η χώρα δέχεται πυρά από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για ένταξη μάλιστα στην οποία είναι υποψήφια η Σερβία, με την οικονομία της σε ύφεση! 

Αναμένεται αποστολή, στη χώρα, κλιμακίου του ΔΝΤ, το οποίο ανησυχεί για την αλλαγή του νομικού καθεστώτος της NBS. Η αλλαγή υπονομεύει την ανεξαρτησία της τράπεζας.

Περισσότερα στο EurActive.com.

Ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές δαπανών

(Πριν, 22 Ιουλίου 2012) 
 

Φόβος για «ειδική πτέρυγα στον Κορυδαλλό» για όσους εμπλακούν στις ιδιωτικοποιήσεις. 

Η διαφαινόμενη ύφεση κατά το 2013 ανοίγει τη συζήτηση για νέα, νέα μέτρα.

του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Σε αγώνα δρόμου επιδίδεται η κυβέρνηση για να προλάβει να εφαρμόσει τα αντιλαϊκά μέτρα που έχει στην ατζέντα της όσο ακόμη διαρκεί το μετεκλογικό μούδιασμα της κοινωνίας. Στην αιχμή του δόρατος βρίσκονται δύο ξεχωριστές προσπάθειες που σχετίζονται με τη μείωση κρατικών δαπανών και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Το θάρρος του Μπουένος Άιρες

Από την "Καθημερινή" 1/4/2012

του Κώστα Λαπαβίτσα

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, η Αργεντινή λειτούργησε ως σημείο αναφοράς και φόβητρο. Οι υπερασπιστές των Μνημονίων ισχυρίζονται συχνά ότι προστατεύουν την Ελλάδα από την κατάντια της Αργεντινής. Ατυχέστατες αναφορές έγιναν ακόμη και από επίσημα χείλη προκαλώντας ενόχληση στο Μπουένος Άιρες. Για τους εκεί ιθύνοντες είναι εμφανές ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πορεία της χώρας τους προς το χάος κατά το 1998-2001 εφαρμόζοντας την ‘ορθόδοξη’ συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Υιοθετεί τρομακτική λιτότητα, επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αποδίδει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους και προσβλέπει στην ανάπτυξη μέσω χαμηλών μισθών και ξένων επενδύσεων.

Ένα... τρις δολάρια θέλει το ΔΝΤ!

του Γιώργου Δελαστίκ

Οργή προκάλεσε στις ισχυρές οικονομικά χώρες της Ασίας και της Αμερικής η ανακοίνωση της θέσης του ΔΝΤ ότι θεωρεί πως χρειάζεται ένα τρισεκατομμύριο δολάρια για να μπορέσει να χειριστεί αποτελεσματικά το πρόβλημα της «διάσωσης» χωρών στο άμεσο μέλλον.

Όλοι κατάλαβαν ότι καθώς οι χώρες της Ευρωζώνης είναι αυτές που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση, η ανακοίνωση του ΔΝΤ είναι στην ουσία μια συγκαλυμμένη προσπάθεια να βάλει να πληρώσουν τμήμα του κόστους διάσωσης του ευρώ χώρες της... ασιατικής και της αμερικανικής ηπείρου!
Στην αρχή μάλιστα επικράτησε σύγχυση, καθώς μεταδόθηκε η πληροφορία ότι το ΔΝΤ ζητά πρόσθετο ποσό ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων, αλλά στη συνέχεια διευκρινίστηκε ότι αυτό είναι το συνολικό ποσό που θέλει το ΔΝΤ να διαχειρίζεται, πράγμα που σημαίνει ότι ψάχνει για να βρει πρόσθετη χρηματοδότηση μισού τρισεκατομμυρίου και όχι ενός.

Πιο δύσκολα στην αρχή, πιο μακριά στον προορισμό

Και στην Αργεντινή η επιμονή στο ΔΝΤ, η αυστηρή προσαρμογή στη λιτότητα και η θηλιά του χρέους θεωρούνταν μονόδρομος και κάθε άλλη προοπτική συνώνυμη του θανάτου, της απομόνωσης και της εξαθλίωσης. Κι εκεί, ο συσχετισμός δυνάμεων φάνταζε αμείλικτος. Και όμως ήρθε η ορμή της εξέγερσης να επιβάλει το δικό της νόμο, τη δική της λογική για την ιστορία.

του Θάνου Ανδρίτσου

Πριν από περίπου δέκα χρόνια, βγήκε στις αίθουσες των κινηματογράφων μια ταινία με τίτλο Kάντο όπως ο Μπέκαμ. Διηγούταν την ιστορία μιας νεαρής Ινδής που λάτρευε το ποδόσφαιρο και ήθελε να μοιάσει στο ίνδαλμά της, το βρετανό Ντέιβιντ Μπέκαμ. Σήμερα, στην Ελλάδα, πολλές φορές συζητιέται κάτι αντίστοιχο, όχι βέβαια για να γίνει μια ολόκληρη χώρα μεσοεπιθετικός, αλλά για κάτι διαφορετικό, που θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο Κάντο όπως η Αργεντινή, με αναφορά στην εξέγερση του 2001.

Κλείνοντας σήμερα το μικρό αυτό αφιέρωμα στα 10 χρόνια από το αργεντινάζο, υπογραμμίζουμε αυτή την αναζήτηση μιας αγωνιστικής εναλλακτικής από την καταστροφική πορεία που διαβαίνουμε τα τελευταία χρόνια. 

Η προσφυγή της Μεγάλης Βρετανίας στο ΔΝΤ – Το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα της χώρας (Α)

του Ωμέγα

Με το άρθρο που ακολουθεί συνεχίζουμε τη δημοσίευση κειμένων που εντάσσονται στη μελέτη των μεταβολών που σημειώνονται στα πολιτικά συστήματα των χωρών που εφάρμοσαν τις οικονομικές συνταγές του ΔΝΤ. 

Είναι μια ενότητα που εγκαινιάσαμε με τη δημοσίευση, στις 16 Οκτωβρίου του 2011, ενός κειμένου υπό τον τίτλο «ΔΝΤ: Το μακρύ χέρι της χρηματιστικής ολιγαρχίας και το αόρατο χέρι των ΗΠΑ»[1]. 
Στη συνέχεια δημοσιεύτηκαν τρία άρθρα με τον τίτλο «Η προσφυγή της Μεγάλης Βρετανίας στο ΔΝΤ»[2], που αφορούν στη μελέτη των καινούργιων κοινωνικών και πολιτικών δεδομένων που διαμορφώθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία μετά το δάνειο του 1976 από το ΔΝΤ. 

Η εξέλιξη αυτή είχε γενικότερη σημασία όχι μόνο για τη συγκεκριμένη χώρα, αλλά και διεθνώς, καθώς η Μεγάλη Βρετανία δεν παύει ν’ ανήκει στις ηγετικές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, έστω και αν μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο έχασε την πρωτοκαθεδρία έναντι των ΗΠΑ.