του Στέλιου Ελληνιάδη
Καθώς μεγάλα τμήματα της εθνικής ιδιοκτησίας περιήλθαν και περιέρχονται σε ξένες εταιρίες και κράτη, η ιθύνουσα πολιτική τάξη μεταβάλλεται σε κάστα υποτελή που απλά διαχειρίζεται αυτή τη μεταβίβαση ιδιοκτησίας και εκπροσωπεί τους νέους ιδιοκτήτες.
Όταν υπήρχαν κλάδοι ολόκληροι που ανήκαν σε εντόπιους ιδιοκτήτες (κλωστοϋφαντουργία, χαλυβουργία, τσιμεντοβιομηχανία, ναυπηγεία, εμπορικός και αλιευτικός στόλος, αεροπλοΐα, καπνοβιομηχανία κ.λπ.), η πολιτική εξουσία ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την τύχη αυτών των κλάδων και των ιδιοκτητών τους, των οποίων τα συμφέροντα εκπροσωπούσε και ευνοούσε. Ταυτόχρονα, καθόταν πάνω σ’ έναν ισχυρό δημόσιο τομέα (τράπεζες, ξενοδοχεία, μεταφορές, ενέργεια, επικοινωνίες, εκπαίδευση, υγεία κ.λπ.) και επόπτευε ένα πανελλαδικό δίκτυο αγροτικής παραγωγής και ένα εξίσου εκτεταμένο δίκτυο λιανικού εμπορίου.
Παρ’ όλες τις επιμέρους ξένες εξαρτήσεις, οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές, οι πολιτικοί συνδέονταν στενά με μία ισχυρή, πολύμορφη και διακλαδωμένη σε όλη τη χώρα εντόπια δημόσια και ιδιωτική ιδιοκτησία.
Όμως, μέσα στα χρόνια, με τη διείσδυση των πολυεθνικών, αυξάνονταν οι μεσάζοντες.
