Η χθεσινή κίνηση του προέδρου της Βουλής να προσφέρει στον ΥΠΕΞ της Τουρκίας αντίγραφο κυκλαδίτικου καραβιού, «που μπορεί», σύμφωνα με τον Μεϊμαράκη, «να κινείται με ελευθερία στο Αιγαίο μας», έδωσε μια απίστευτη ευκαιρία στον Αχμέτ Νταβούτογλου να διακηρύξει: «Επιθυμούμε το Αιγαίο, ως μία θάλασσα ειρήνης και φιλίας, να είναι ανοικτό σε κάθε είδους συνεργασία». Πολλοί θα ήθελαν αυτό το περιστατικό να είναι απλώς μια γκάφα. Δυστυχώς είναι αντίληψη.
Ύστερα από πολλά χρόνια άσκησης της πολιτικής «κατευνασμού της Τουρκίας», μπορούμε να μιλάμε για εδραιωμένη υποχωρητική εξωτερική πολιτική έναντι μιας χώρας που συστηματικά και εμπράκτως αμφισβητεί εθνικά κυριαρχικά δικαιώματά μας.
Όμως, μια χώρα που ζητιανεύει τον κατευνασμό ενός επεκτατικού γείτονα δεν έχει μοίρα.
Μια µέρα νωρίτερα η Άνγκελα Μέρκελ ήλθε στην Αθήνα για να στηρίξει την κυβέρνηση. Και όντως... τη στήριξε. Όχι για να ανορθώσει τη χώρα ύστερα από τη συντελούμενη οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή, αλλά για να εντείνει τη διάλυση. Απειλώντας μάλιστα με «ακόμη πιο δραματικές» ημέρες και επικυρώνοντας ότι χώρα και κυβέρνηση δεν ασκούν κυριαρχικά δικαιώματα. Αυτά είναι αρμοδιότητα του «αφεντικού».
