του Άρη ΧατζηστεφάνουΤο ημερολόγιο έγραφε 1962 και μια βαριά σκιά κάλυπτε τον πλανήτη. Η αποτυχημένη εισβολή της CIA στον Κόλπο των χοίρων στην Κούβα και η κρίση των πυραύλων, που έφερε την ανθρωπότητα στο χείλος του πυρηνικού ολοκαυτώματος, δυναμίτιζαν τις σχέσεις της Ουάσινγκτον και της Μόσχας ενώ η Ευρώπη μετατρεπόταν σε βασικό θέατρο αντιπαλότητας του Ψυχρού Πολέμου.
Ήταν εκείνη τη χρονιά που ο Έβαν Χάινριχ φον Κλάστ Σμένζιν, ένας από τους Γερμανούς αξιωματικούς που είχαν επιχειρήσει να δολοφονήσουν τον Χίτλερ με μια βαλίτσα γεμάτη εκρηκτικά, πραγματοποίησε στο Μόναχο την πρώτη διάσκεψη ασφαλείας.
Σχεδόν πέντε δεκαετίες αργότερα θα περίμενε κανείς ότι η διάσκεψη του Μονάχου θα φάνταζε σαν ένα ψυχροπολεμικό απολίθωμα. Παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια οι διοργανωτές κατάφεραν να επαναφέρουν τη διάσκεψη στο προσκήνιο και μάλιστα να την μετατρέψουν στη συμβολική αποτύπωση των κυρίαρχων τάσεων του πλανήτη. Το 2012 ήταν η χρονιά των τραπεζιτών καθώς συγκεντρώθηκαν στο ίδιο πάνελ ο τεχνοκράτης, μη-εκλεγμένος, πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Μόντι, ο πρόεδρος της Deutsche Bank AG, Γιόζεφ Άκερμαν, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλικ και ο… αποσταθεροποιητής καθεστώτων Τζόρτζ Σόρος.
