Φτύνοντας το ελληνικό πρόσωπο

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

 
Υπήρξαν Έλληνες δάσκαλοι που σε ανύποπτο (μνημονιακά) χρόνο υποστήριξαν με θέρμη την άποψη, ότι η κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην ελληνική και στη δυτική κοσμοαντίληψη, έγκειται απλά στο γεγονός ότι, τον Έλληνα πρέπει από παιδί να τον εκπαιδεύσεις να μην πετάει σκουπίδια στο δρόμο ή στην παραλία, ενώ τον Γερμανό πρέπει να τον εκπαιδεύσεις να μην σκοτώσει τη μάνα του.
Πιθανολογώ ότι, αυτή η αντίληψη πέρασε στους συνέλληνες, και μάλιστα σε όσους την αντιλήφθηκαν, ως εξυπνακίστικη ρητορική που περισσότερο γαργαλούσε ή βαυκάλιζε μιαν ασύνειδη μειονεξία έναντι της Ευρώπης, παρά εξέφραζε μιαν ειδοποιό  διαφορετικότητα.

Φιλελεύθερη ιδιότητα του πολίτη, σοσιαλισμός και κράτος

του Ed Rooksby
(πρώτη δημοσίευση: 13.01.2011 στην ιστοσελίδα του New Left Project)

μετάφραση: Μ. Κοντ.
επιμέλεια: Αλέξανδρος Χρύσης

 

Η ιδιότητα του πολίτη αποτέλεσε ένα τρέχον θέμα στη φιλελεύθερη πολιτική σκέψη τα τελευταία χρόνια. O Will Kymlicka πρότεινε δυο σημαντικούς λόγους για την αξιοσημείωτη ανανέωση του ενδιαφέροντος προς την έννοια του πολίτη, μεταξύ των θεωρητικών του φιλελευθερισμού (1). Πρώτον, αυτή η στροφή προς την έννοια του πολίτη αποτελεί τρόπον τινά την υποχώρηση των ιδεολογικών διαφωνιών μεταξύ των φιλελεύθερων αναφορικά με τις θεωρίες της θεσμικής και αναδιανεμητικής δικαιοσύνης, που είχαν αποδειχθεί ανεπίλυτες και είχαν ολισθήσει σε αδιέξοδες ανταλλαγές στέρεων απόψεων. Η ιδέα ήταν πως αν δεν μπορούσε να υπάρξει μια αμετακίνητη ή ουσιαστική συμφωνία σχετικά με τις βασικές αρχές της δικαιοσύνης, τότε ίσως να ήταν πιο αποδοτικό να αναπτυχθεί μια καλύτερη κατανόηση των ιδιαίτερων αρετών που θα έπρεπε να ενθαρρυνθούν μεταξύ φιλελεύθερων ατόμων –ένα είδος «καλού πολίτη»- έτσι ώστε οι πολίτες να είναι καλά εξοπλισμένοι με τις ικανότητες που είναι αναγκαίες για για την επίλυση διαφορών και διαφωνιών τους (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με τις θεωρίες της θεσμικής δικαιοσύνης), μέσω συζήτησης, διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού.