του Παναγιώτη Σωτήρη
Όταν ο πρωθυπουργός του τελευταίου εναπομείναντος Μεγάλου Δουκάτου στην Ευρώπη με περισσή ευκολία ανακοινώνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συνηθίσει να έχει μειωμένη κυριαρχία και αυτό γίνεται λίγο-πολύ αποδεκτό από την ελληνική κυβέρνηση, είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά με την «Ενωμένη Ευρώπη».
Το ίδιο ισχύει, όταν οι πολίτες αυτής της χώρας πληροφορούνται ότι με το πρόσχημα της «τεχνικής βοήθειας» προς την Ελλάδα, θα υπάρξει «ειδική ομάδα κρούσης», με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης, που θα επιτηρεί τη διαδικασία συμμόρφωσης της Ελλάδας προς τις επιταγές των δανειστών της και στην οποία θα λογοδοτεί η ελληνική κυβέρνηση.
Αυτή η και με τυπικούς όρους πλέον εγκαθίδρυση μηχανισμού επικυριαρχίας και διεθνούς οικονομικού και πολιτικού ελέγχου έρχεται να επικυρώσει τη συνθήκη μειωμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας που ούτως ή άλλως εμπεριέχει όλο το πλέγμα του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης και του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.
Αυτή η και με τυπικούς όρους πλέον εγκαθίδρυση μηχανισμού επικυριαρχίας και διεθνούς οικονομικού και πολιτικού ελέγχου έρχεται να επικυρώσει τη συνθήκη μειωμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας που ούτως ή άλλως εμπεριέχει όλο το πλέγμα του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης και του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.
