Η εκδίκηση της κοινωνίας

του Παναγιώτη Σωτήρη

Η εκδίκηση της κοινωνίας δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο εκκωφαντική. Δύο χρόνια συσσωρευμένης οργής και αγανάκτησης, πλειοψηφικών κινητοποιήσεων και συλλογικής πάλης βρήκαν την αντανάκλασή τους στην κάλπη της 6^ης Μαΐου.

Η καταβαράθρωση του δικομματισμού σε ένα άθροισμα που στο παρελθόν αποτελούσε από μόνο του ποσοστό συντριβής ενός κόμματος, η μειοψηφική καταγραφή των μνημονιακών δυνάμεων, το τεράστιο ποσοστό των ψηφοφόρων που προτίμησαν κόμματα που δεν πέρασαν το φράγμα του 3%, η απουσία προφανούς κυβερνητικής λύσης, όλα αυτά δείχνουν το βάθος της πολιτικής κρίσης και την τεράστια απόσταση που χωρίζει την ελληνική κοινωνία από την επίσημη πολιτική σκηνή, το ρήγμα ανάμεσα στο τι όντως συμβαίνει στην κοινωνία και την αντίληψη των πραγμάτων που έχουν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, οι καθεστωτικές δυνάμεις και ο μηχανισμός της επιτροπείας από την Τρόικα.

Έκθεση Προβόπουλου: εκβιασμός της κοινωνίας να αποδεχτεί την καταστροφή

του Παναγιώτη Σωτήρη  

Η Έκθεση του Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος – του επίσημου τοποτηρητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη χώρα μας – για την ελληνική οικονομία αποκαλύπτει ταυτόχρονα ένα τοπίο κοινωνικής και παραγωγικής ερήμωσης αλλά και τον κυνισμό και την αλαζονεία των μνημονιακών δυνάμεων.

 Από τη μια, τα στοιχεία της Έκθεσης παρουσιάζουν μια εικόνα βαθιάς οικονομικής κρίσης και απαξίωσης παραγωγικών δυνάμεων. Προβλέπει επιπλέον ύφεση 5% για το 2012, πράγμα που θα σημαίνει 5 συνεχόμενα χρόνια συρρίκνωσης. 

Παραδέχεται ότι θα συνεχιστεί η αύξηση της ανεργίας (αν και μιλάει για ανεργία 19% στο τέλος του 2012, όταν ήδη έχουμε 21,8 επίσημη ανεργία το Γενάρη). Αποτιμά την τεράστια μείωση της ζήτησης και της κατανάλωσης, την καταβαράθρωση της βιομηχανικής παραγωγής (με έτος αναφοράς το 2005, η μείωση είναι 22,8%), τη μείωση των επενδύσεων πάγιου κεφαλαίου κατά 20,7%, την τεράστια υποχώρηση του ποσοστού χρησιμοποίησης του εργοστασιακού δυναμικού στο ιστορικά χαμηλό 62,8% το Μάρτιο του 2012. Παραδέχεται τη μείωση του κόστους εργασίας και προβλέπει ακόμη μεγαλύτερη την επόμενη χρονιά. Μεταχρονολογεί την ανάπτυξη για το… τέλος του 2013.

Ώρα μάχης κι ευθύνης

του Παναγιώτη Σωτήρη

Ο κύβος πλέον ερρίφθη. 

Παρά την προσπάθεια ΝΔ και ΛΑΟΣ να παρουσιάσουν εικόνα «σκληρής διαπραγμάτευσης», είναι απόλυτα σαφές ότι μαζί με το πάντα πρόθυμο ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη αποδεχτεί τους εξοντωτικούς όρους της νέας δανειακής σύμβασης. Δεν είναι τυχαίο ότι από τον επίσημο λόγο έχει εξαφανιστεί κάθε αναφορά στην αδικία, τη φτώχεια ή τη ριζική επιδείνωση των όρων διαβίωσης και κυριαρχεί μόνο η επίκληση της επερχόμενης χρεοκοπίας με μόνη «διαφοροποίηση» με την Τρόικα το ζήτημα της ύφεσης.

Ας μην υπάρχει καμιά αυταπάτη: τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί ισοδυναμούν με πραγματική κοινωνική καταστροφή και ολοκλήρωση μιας χωρίς προηγούμενο ιστορικής οπισθοδρόμησης.

Τα ρομπότ του εκσυγχρονισμού

του Παναγιώτη Σωτήρη
 

Τα πολιτικά ρομπότ του εκσυγχρονισμού, αυτό το ιδιότυπο δημιούργημα της ύστερης μεταπολίτευσης, τα πολιτικά πρόσωπα, δηλαδή, που διαθέτουν τη μοναδική ικανότητα να εκστομίζουν ατάραχα κι ατσαλάκωτα τις πιο κυνικές και κοινωνικά ανάλγητες πολιτικές προτάσεις, έχουν και την ιδιότητα, εκτός των άλλων, να είναι και βαμπίρ της δημοσιότητας.
 

Πώς αλλιώς να κρίνουμε το γεγονός ότι η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, η μόνη Υπουργός που τα τελευταία… 60 χρόνια κατάφερε να ξεκινήσει σχολική χρονιά χωρίς σχολικά βιβλία, που συνέδεσε το όνομά της, με το μεγαλύτερο κύμα μείωσης εκπαιδευτικών μονάδων στη νεότερη ιστορία, που αδιαφορεί για το ότι τα πανεπιστημιακά κτίρια μετατρέπονται σε χώρους άσκησης χειμερινής διαβίωσης, επειδή δεν έχουν πετρέλαιο, έχει το θράσος να περιφέρεται στα κανάλια και τις διάφορες εκδηλώσεις του εσμού των καταναγκαστικά «εκσυγχρονιστών», εκφωνώντας πολιτικές διακηρύξεις για το μέλλον του τόπου, αυτή που είναι δομικά συνυπεύθυνη για την υπονόμευση αυτού του μέλλοντος.

Οι εξαγωγές της εξαθλίωσης

του Παναγιώτη Σωτήρη 

Πλάι στη μονίμως επαναλαμβανόμενη και εκνευριστικά ατεκμηρίωτη προπαγάνδα των τελευταίων μηνών για την υποτιθέμενη καταστροφή που θα έρθει εάν αποχωρήσουμε από το ευρώ και επιλέξουμε τη στάση πληρωμών σε ένα χρέος που είναι εμφανέστατα αδύνατο να αποπληρωθεί, το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια να αρθρωθεί μια «αφήγηση» για την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Σύμφωνα με αυτή την «αφήγηση» η ελληνική οικονομία έχει τη δυνατότητα εάν εφαρμόσει τα μέτρα που προβλέπονται στο Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο και τη νέα Δανειακή Σύμβαση, να μειώσει σημαντικά το κόστος εργασίας και να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της. Αυτό θα οδηγήσει σε μια αύξηση των εξαγωγών ελληνικών προϊόντων και κατά συνέπεια σε ένα νέο «ενάρετο κύκλο» ανάπτυξης και δημοσιονομικής σταθερότητας. 

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο νέος γύρος πιέσεων δεν αφορά δημοσιονομικά μέτρα αλλά τη δραστική μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα.

Ποιος θυμάται τη Λίντα Κατέχη;

του Παναγιώτη Σωτήρη

Μια ομάδα ειρηνικών διαδηλωτών κάθεται στο οδόστρωμα εντός μιας πανεπιστημιούπολης. Ένας αστυνομικός πλησιάζει και αρχίζει να τους ψεκάζει έναν-έναν, σχεδόν εξ επαφής, με δακρυγόνο παρά τις φωνές πόνου και διαμαρτυρίας που ακούγονται. 
Η διαδικασία ολοκληρώνεται με την βίαιη απομάκρυνσή τους από το οδόστρωμα. 

Η ανατριχιαστική αυτή σκηνή έλαβε χώρα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Davis ύστερα από αίτημα της πρυτάνεως Λίντας Κατέχη προς την αστυνομία να διαλύσει ειρηνική κινητοποίηση που ήταν σε εξέλιξη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι έχει ξεσπάσει πρωτοφανής σάλος, με το σχετικό βίντεο να έχει κάνει το γύρο του Κόσμου και τους φοιτητές να είναι εξοργισμένοι. Σε μια κίνηση σπάνια για τα αμερικανικά πανεπιστήμια την παραίτηση της Λίντας Κατέχη ζήτησαν ακόμη και οι ενώσεις των καθηγητών.

Η εποχή της μεταδημοκρατίας

Παναγιώτης Σωτήρης

 

Στη μυθολογία του καπιταλισμού, η αγορά, τα ατομικά δικαιώματα και η δημοκρατία είναι έννοιες αλληλένδετες. Υποστηρίζουν οι απολογητές του ότι μόνο μια οικονομία που στηρίζεται στην ανταγωνιστική επέκταση των οικονομικών πρακτικών και την αναζήτηση καινοτομιών διαμορφώνει ένα κοινωνικό κλίμα που ευνοεί την ελεύθερη πολιτική δράση και έκφραση και την δημοκρατική – κοινοβουλευτική διαχείριση της πολιτικής εξουσίας

Τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την ιστορική πραγματικότητα. Ο καπιταλισμός μπόρεσε να αναπτυχθεί μέσα σε ένα πλήθος από ιδιαίτερα αυταρχικές πολιτικές μορφές, συνυπάρχοντας άνετα με την απολυταρχία από τον 16^ο μέχρι και τον 19^ο αιώνα, με αυταρχικά αυτοκρατορικά συστήματα στην προεπαναστατική Ρωσία και στην προπολεμική Ιαπωνία, με άγριες στρατιωτικές δικτατορίες στη Λατινική Αμερική, αλλά με το σημερινό αυταρχικό σύγχρονο Κινεζικό σύστημα.

Ξαναδίνοντας στη λαϊκή κυριαρχία το πραγματικό της νόημα

του Παναγιώτη Σωτήρη

(παρέμβαση στο συνέδριο του περιοδικού Historical Materialism στο Λονδίνο, 10-13 Νοεμβρίου 2011)

Είτε το θέλουμε είτε όχι τις τελευταίες εβδομάδες εξελίχτηκε στην Ελλάδα ένα ιδιότυπο μεταμοντέρνο πραξικόπημα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, αφού εφάρμοσε πολιτικές εξοντωτικής λιτότητας, που οδήγησαν σε μια κοινωνική καταστροφή, και έχασε κάθε νομιμοποίηση, κλήθηκε με βάση τις συμφωνίες της 26/10 να εφαρμόσει ένα δεκαετές πρόγραμμα ακόμη μεγαλύτερης λιτότητας και περιορισμένης οικονομικής κυριαρχίας. Επέλεξε έτσι το δρόμο της «ηρωικής εξόδου» μέσα από ένα δημοψήφισμα.

Αν και σχεδιάστηκε για να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη για να αποδεχτεί τις πολιτικές της κοινωνικής βαρβαρότητας, το δημοψήφισμα εμπεριείχε το υπαρκτό ενδεχόμενο που επέβαλε η Τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ.

Μεταμοντέρνα πραξικοπήματα και προκλήσεις για την Αριστερά

του Παναγιώτη Σωτήρη

Η ιλαροτραγωδία που εξελίσσεται τις τελευταίες μέρες γύρω από μια κυβέρνηση συνεργασίας ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ  τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και τη Ντόρα Μπακογιάννη, δεν θα πρέπει να μας κάνει να παραβλέψουμε ότι στην πραγματικότητα παρακολουθούμε εδώ και αρκετές μέρες ένα μεταμοντέρνο πραξικόπημα σε ζωντανή μετάδοση.

Μια κυβέρνηση που είχε χάσει κάθε νομιμοποίηση εξαιτίας των δεσμεύσεων που ανέλαβε έναντι των πιστωτών αποπειράθηκε μια «ηρωική έξοδο» μέσα από ένα δημοψήφισμα, που, παρότι ξεκίνησε ως ένας χειρισμός για απόσπαση συναίνεσης, εντούτοις ενείχε τον πολιτικό κίνδυνο της απόρριψη της δανειακής σύμβασης και συνακόλουθα της αποσταθεροποίησης όχι μόνο του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου αλλά και συνολικά της σημερινής αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης.

Να ξαναδώσουμε σχήμα και περιεχόμενο στην ελπίδα

του Παναγιώτη Σωτήρη

Τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα γινόμαστε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς πειράματος. Σε μια χώρα της Ευρωζώνης, με μια οικονομία σχετικά αναπτυγμένη, χωρίς να έχει προηγηθεί πόλεμος, δικτατορία ή κάποια ανάλογη καταστροφική τομή, δοκιμάζεται όχι απλώς η εσωτερική υποτίμηση, αλλά η ισοπέδωση μιας ολόκληρης κοινωνίας. 

 Σαρωτικές περικοπές μισθών, ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, εκποίηση εθνικού πλούτου σε μια κλίμακα που μέχρι τώρα αποτελούσε απλώς οριακό αλλά όχι εφικτό ενδεχόμενο σε νεοφιλελεύθερα εγχειρίδια. Θυμίζει τις καταστροφικές «θεραπείες σοκ» που δοκιμάστηκαν σε χώρες όπως η Ρωσία μετά το 1991 και οδήγησαν σε πρωτοφανή αποτελέσματα, όπως τη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης μέσα σε λίγα χρόνια. Η οικονομική κρίση δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο στους αδύναμους κρίκους, εκεί όπου συμπυκνώνονται και πιο οριακά οι αντιφάσεις.

Η ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ αναγκαίος όρος της αριστερής πολιτικής

του Παναγιώτη Σωτήρη

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι σήμερα η «Ενωμένη Ευρώπη» εξελίσσεται σε ό,τι πιο αντιδραστικό, αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό έχει υπάρξει στη Γηραιά Ήπειρο από την εποχή του ναζισμού και μετά. 

Στο φόντο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, το οικοδόμημα της ΟΝΕ και του ευρώ βρίσκεται σε ανοιχτή κρίση, αποτέλεσμα και των αντιφάσεων που ούτως ή άλλως διαπερνούσαν εξ αρχής ένα σχέδιο που στηρίχτηκε στην επιβολή ενιαίου νομίσματος σε μια οικονομική ένωση που χαρακτηρίζεται από μεγάλες διαφορές στην παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα. 

Η απάντηση είναι μια ολόπλευρη μετάλλαξη σε ακόμη πιο αυταρχική και νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας επισημοποιείται και γίνεται τυπική θεσμική λειτουργία αυτό που ήδη δοκιμάζεται στην Ελλάδα «πειραματικά»: η κατάλυση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, η ενεργοποίηση μηχανισμών για την υποχρεωτική συμμόρφωση στις πιο κοινωνικά βάρβαρες πολιτικές, η δυνατότητα αλλεπάλληλων κυμάτων «εσωτερικών υποτιμήσεων» και «ελεγχόμενων χρεοκοπιών» στους σχηματισμούς που κρίνονται ως μη επαρκώς ανταγωνιστικοί. 

Δεν είναι απλώς μια νεοφιλελεύθερη ή μονεταριστική εμμονή, αλλά και προσπάθεια για να αποτυπωθούν με ακόμη πιο έντονο τρόπο ιεραρχίες ιμπεριαλιστικής οικονομικής και πολιτικής ισχύος εντός του «ευρωπαϊκού οικοδομήματος».

Ζώνη καταστροφής

του Παναγιώτη Σωτήρη

 

Ας μη γελιόμαστε: τα μέτρα που προτείνονται και η απαίτηση διάλυσης του δημόσιου τομέα, εκτίναξης της ανεργίας και καταβαράθρωσης του βιοτικού επιπέδου, συνολικά η συνθήκη κοινωνικής καταστροφής που μεθοδεύεται, σε μικρό βαθμό έχουν σχέση με την επαπειλούμενη χρεοκοπία. Αυτή θα έρθει έτσι κι αλλιώς, ως αποτέλεσμα της τρομαχτικής ύφεσης, της παγκόσμιας κρίσης χρέους και των δρακόντειων όρων της δανειακής «βοήθειας». 

Η σκοπιμότητα των μέτρων βρίσκεται αλλού: στην οριστική εμπέδωση μιας «θεραπείας-σοκ» που θα μετατρέψει την χώρα μας σε μια κοινωνία «μειωμένων προσδοκιών» και σε φτηνό και αποκαρδιωμένο πεδίο υποδοχής «επενδύσεων».

Κάτω τα χέρια από το πανεπιστημιακό άσυλο!

 του Παναγιώτη Σωτήρη

Το προετοίμασαν από καιρό. Με άρθρα και επιφυλλίδες στις εφημερίδες. Με απευθείας συνδέσεις και τηλεοπτική διεκτραγώδηση των «καταστροφών». Με ερωτήσεις και παρεμβάσεις στη Βουλή. Με τερατολογίες και ανυπόστατα ψεύδη. Κοινός τόπος ένας: το πανεπιστημιακό άσυλο πρέπει να καταργηθεί.

Είναι προφανές ότι το πανεπιστημιακό άσυλο ενοχλούσε. Όχι τόσο για τα επεισόδια ή τις καταστροφές που επικαλούνται οι πολέμιοί του. Άλλωστε, η εμπειρία έχει δείξει ότι πολύ μεγαλύτερες καταστροφές και βίαιες συγκρούσεις έχουν γίνει σε χώρους εκτός ασύλου· μια βόλτα στα γήπεδα μπορεί να το αποδείξει. 

Αυτό που ενοχλούσε ήταν υπήρχαν χώροι όπου μπορούσε να αναπτυχθεί, χωρίς δικαίωμα παρέμβασης των δυνάμεων καταστολής, συλλογική δράση, ανατρεπτική ιδεολογική αναζήτηση και μαχητική κινηματική παρέμβαση. Ενοχλούσε το γεγονός ότι από τη μεταπολίτευση και μετά συνδικάτα, πολιτικές πρωτοβουλίες, κινήματα μπορούσαν να κάνουν συνελεύσεις μέσα στα πανεπιστήμια, να καταφεύγουν για να αποφύγουν τη αποδεδειγμένα δολοφονική βία των δυνάμεων καταστολής, να πραγματοποιούν εκδηλώσεις, διαμαρτυρίες, να στεγάζουν απεργίες πείνας.

Η μάχη για το δημόσιο πανεπιστήμιο, υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας

του Παναγιώτη Σωτήρη

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προχωρήσει στην ψήφιση του νομοσχεδίου διάλυσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τον ίδιο πραξικοπηματικό τρόπο που ούτως ή άλλως πολιτεύεται το τελευταίο διάστημα. Τη μόνη νομιμοποίηση της κίνησής της έχει αναζητήσει στα αρνητικά αντανακλαστικά ενάντια στην ακαδημαϊκή κοινότητα, εκμεταλλευόμενη και υπαρκτές παθογένειες του πανεπιστημιακού χώρου, τις οποίες το πανεπιστημιακό κίνημα έχει καταγγείλει από καιρό. Υποστηρίζει ότι οι διαμαρτυρίες προέρχονται από τους πρυτάνεις που θέλουν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, τους καθηγητές που δεν θέλουν να κρίνονται, τις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις που θέλουν να συναλλάσσονται με τις πρυτανικές αρχές.   

Την ίδια ώρα, προβλήματα που έχει δημιουργήσει η ίδια η πολιτική της, όπως είναι η μεγάλη ανεργία των πτυχιούχων, σπεύδει να τα αποδώσει στο υποτιθέμενο… σοβιετικό (!) μοντέλο σχεδιασμού που επικράτησε, όπως μας είπε χτες ο κ. πρωθυπουργός. Ο στόχος είναι προφανής: η κυβέρνηση επιδιώκει οι αντιδράσεις να θεωρηθούν υπόθεση μόνο της πανεπιστημιακής κοινότητας και των φοιτητικών παρατάξεων, ενώ η ίδια παρουσιάζεται ως εκπρόσωπος των αναγκών της κοινωνίας για καλύτερη ανώτατη εκπαίδευση.

Το ερώτημα δεν είναι εάν, αλλά πότε

του Παναγιώτη Σωτήρη

Σύσσωμο το Βρετανικό πολιτικό σύστημα έσπευσε να βγάλει την ετυμηγορία του για τις ταραχές των προηγούμενων εβδομάδων: παραβατικότητα, εγκληματικότητα, ασέβεια προς το νόμο. Ιδού και η απάντηση: πρωτοφανώς αυστηρές ποινές, διαπόμπευση των υπόπτων, αστυνομοκρατία. Από κοντά και διάφοροι εγχώριοι συντηρητικοί σχολιαστές που δεν χάνουν την ευκαιρία να τονίσουν ότι αυτή έπρεπε να ήταν η αντιμετώπιση όσων συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις στις πλατείες και τις συγκρούσεις με την αστυνομία τους προηγούμενους μήνες.

Αυτό που αποσιωπάται είναι η ίδια η πραγματικότητα.

Το «οικόπεδο προς πώληση» μπορεί να ξαναγίνει πατρίδα

του Παναγιώτη Σωτήρη

Όταν ο πρωθυπουργός του τελευταίου εναπομείναντος Μεγάλου Δουκάτου στην Ευρώπη με περισσή ευκολία ανακοινώνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συνηθίσει να έχει μειωμένη κυριαρχία και αυτό γίνεται λίγο-πολύ αποδεκτό από την ελληνική κυβέρνηση, είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά με την «Ενωμένη Ευρώπη».

Το ίδιο ισχύει, όταν οι πολίτες αυτής της χώρας πληροφορούνται ότι με το πρόσχημα της «τεχνικής βοήθειας» προς την Ελλάδα, θα υπάρξει «ειδική ομάδα κρούσης», με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης, που θα επιτηρεί τη διαδικασία συμμόρφωσης της Ελλάδας προς τις επιταγές των δανειστών της και στην οποία θα λογοδοτεί η ελληνική κυβέρνηση. 

Αυτή η και με τυπικούς όρους πλέον εγκαθίδρυση μηχανισμού επικυριαρχίας και διεθνούς οικονομικού και πολιτικού ελέγχου έρχεται να επικυρώσει τη συνθήκη μειωμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας που ούτως ή άλλως εμπεριέχει όλο το πλέγμα του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης και του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.

Για την υπεράσπιση της κοινής λογικής

του Παναγιώτη Σωτήρη

Η απόπειρα του Υπουργού Οικονομικών να παρουσιάσει την επιλεκτική χρεοκοπία της χώρας μας ως κάτι όχι ιδιαίτερα επώδυνο, μπορεί να συγκριθεί με ένα γιατρό που αφού ανακοίνωσε στον ασθενή ότι του απομένουν μόνο λίγοι μήνες ζωής θα προσπαθούσε να τον πείσει ότι ο θάνατος δεν είναι κάτι το τόσο ανησυχητικό. 

Εκτός κι αν θεωρήσουμε ότι δεν είναι ανησυχητικό η υποτιθέμενα υπεύθυνη κυβέρνησή μας να διαχειρίζεται το δημόσιο λόγο της ως σενάριο για επεισόδιο των Μόντυ Πάιθονς.

Ανώτατη Εκπαίδευση: Ή αυτοί ή εμείς

του Παναγιώτη Σωτήρη

Τριάντα χρόνια συσσωρευμένης απέχθειας για οτιδήποτε κατέκτησε το φοιτητικό και το πανεπιστημιακό κίνημα βρίσκουν την έκφρασή τους στο νομοθετικό έκτρωμα που έδωσε στη δημοσιότητα το Υπουργείο Παιδείας. Με μεθοδικότητα κατ’ εξακολούθηση δολοφόνου το νομοσχέδιο επιδιώκει να αποδομήσει την ίδια την κατοχυρωμένη από δεκαετίες έννοια της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης και να επιβάλει μια βίαιη «αλλαγή παραδείγματος» και την πλήρη μετάβαση στην επιχειρηματική ανώτατη εκπαίδευση.

Καταρχάς, η προτεινόμενη «μεταρρύθμιση» σφραγίζεται από την αναγόρευση του αυταρχικού και ιεραρχικού τρόπου διοίκησης των επιχειρήσεων σε απόλυτο πρότυπο διαχείρισης των Πανεπιστημίων.  Ο παντοδύναμος Πρύτανης – μάνατζερ θα λειτουργεί ως διευθύνων σύμβουλος, θα συγκεντρώνει το σύνολο των αρμοδιοτήτων, λογοδοτώντας μόνο στο Συμβούλιο Διοίκησης, ενώ η Σύγκλητος γίνεται διακοσμητική. Ο Πρύτανης αποφασίζει, το Συμβούλιο εγκρίνει και η Σύγκλητος «γνωμοδοτεί», αυτή θα είναι πλέον η διαδικασία. 

Αντί για αιρετά όργανα που λογοδοτούν σε όσους τα ανέδειξαν κυριαρχεί η λογική του διορισμού, οδηγώντας στην υποχρεωτική παρουσία διορισμένων μελών στο «Συμβούλιο» και στο διορισμένο και όχι εκλεγμένο Πρύτανη. Η φοιτητική συμμετοχή πρακτικά καταργείται και οι φοιτητικοί σύλλογοι στερούνται τη δυνατότητα να ορίζουν τους αντιπροσώπους τους.

Η δημοκρατία του αγώνα θα νικήσει!

του Παναγιώτη Σωτήρη

Το όργιο αστυνομικής βίας που εξαπέλυσαν οι συμμορίες ένστολων κρατικών αλητών, τραμπούκων και υποψήφιων δολοφόνων στις 28 και 29 Ιούνη, οι τρομαχτικής έντασης και βαρβαρότητας επιθέσεις απέναντι σε δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, ο συνεχής βομβαρδισμός με χημικά της πλατείας, οι επελάσεις με μοτοσικλέτες, οι ανελέητοι ξυλοδαρμοί επιβεβαίωσαν ότι τους τελευταίους μήνες ζούμε μια εξελισσόμενη αντιδημοκρατική εκτροπή, τη μεγαλύτερη καταρράκωση κάθε έννοιας δημοκρατικής διαδικασίας και λαϊκής κυριαρχίας από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» έσπευσε να εφαρμόσει το μεγαλύτερο πρόγραμμα αφαίμαξης εισοδήματος των τελευταίων δεκαετιών. Η «Δανειακή Σύμβαση» και το Μνημόνιο συνοδεύονται από πρωτοφανή εκχώρηση πλευρών της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Ο πυρήνας της χάραξης πολιτικής ανήκει ρητά στους εκπροσώπους της Τρόικας.

Ο Γ. Παπανδρέου ανάμεσα στους δύο θανάτους

του Παναγιώτη Σωτήρη

Ο μεγάλος Γάλλος ψυχαναλυτής Ζακ Λακάν κάνει στο έργο του τη διάκριση

ανάμεσα στο συμβολικό θάνατο και τον πραγματικό θάνατο. 

Κάποιος ή κάτι μπορεί να έχει πεθάνει στο συμβολικό επίπεδο και απλώς να αναμένει τον τυπικό θάνατο για να μπορέσει να ολοκληρωθεί η ακολουθία. Για τον Λακάν  η ζώνη αυτή ανάμεσα στους δύο θανάτους χαρακτηρίζεται από μια απεριόριστη απαίτηση, από μια τυφλή ενόρμηση που δεν υπόκειται σε κανόνες και περιορισμούς.

Κάπως έτσι και ο Γιώργος Παπανδρέου, την ίδια μέρα που ανακοίνωσε το συμβολικό πολιτικό θάνατο της κυβέρνησής του, αφού πρότεινε ρητά κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» χωρίς τον ίδιο ως πρωθυπουργό, προφανώς παραδεχόμενος αδυναμία να κυβερνήσει, έσπευσε να δηλώσει ότι έχει την ευθύνη να παραμείνει πρωθυπουργός και προχωρά σε ανασχηματισμό. Είτε το θέλει είτε όχι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εισέρχεται σε αυτή τη γκρίζα ζώνη της τυφλής ενόρμησης, εν προκειμένω για την παραμονή σε μια εξουσία που την έχει χάσει, τη ζώνη ανάμεσα στους δύο θανάτους.