του Κώστα Λαπαβίτσα
Η διάσκεψη κορυφής της Ευρωζώνης, τον Ιούνιο, αρχικά εξαγγέλθηκε ως ένα αποφασιστικό βήμα προς την επίλυση της κρίσης.
Η Ιταλία και η Ισπανία πέτυχαν μια συμφωνία που θα επέτρεπε στον ευρωπαϊκό μηχανισμό την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων.
Αλλά μόλις οι χρηματοπιστωτικές αγορές έριξαν μια προσεκτικότερη ματιά, έγινε φανερό ότι ελάχιστα επί της ουσίας, είχαν επιτευχθεί, και το κόστος δανεισμού της Ιταλίας και της Ισπανίας πλησίασε και πάλι, σε απαγορευτικά ύψη.
Εν τω μεταξύ, η ισπανική κυβέρνηση επέβαλε
νέα μέτρα λιτότητας, αθετώντας τις υποσχέσεις της προς το εκλογικό σώμα. Και η
ανεργία στην Ευρωζώνη συνεχίζει να αυξάνεται, υπερβαίνοντας το 11% κατά μέσο
όρο. Έχει πλέον επιβεβαιωθεί η εικασία, ότι η
Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση (ή η Ευρωζώνη) έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα και
οδεύει προς τη ρήξη ή την κατάρρευση.
