Είναι φανερό ότι διανύουμε την περίοδο όπου η πιο σφοδρή επίθεση από πλευράς κράτους/αφεντικών (άπαξ και το ντόπιο κεφάλαιο ήρθε σε «συνεργασία» με το πολυεθνικό και η συνεργασία αυτή απέφερε τρία Μνημόνια) θα πάρει σάρκα και οστά με εξοντωτικά αποτελέσματα.
Το σχέδιο ήταν μελετημένο και πολύ σωστά οροθετημένο: Τα μεσαία και χαμηλά στρώματα θα ισοπεδωθούν. Έννοιες όπως εργατική τάξη, σωματείο, συλλογικοποίηση, διεκδίκηση και εν τέλει «εργασία», όπως τη γνωρίζαμε μέχρι τώρα, πρέπει να εξαλειφθούν.
Από κοντά και η δαμόκλειος σπάθη του «ή συναινείτε ή πτωχεύουμε» Δεν θα πρωτοτυπήσουμε με το παρακάτω: τα ΜΜΕ έπαιξαν έναν πολύ βρώμικο ρόλο σε όλον αυτό τον φαύλο κύκλο. Εδώ όμως έχουμε και την εξής διαφοροποίηση: οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία των ΜΜΕ ήταν οι πρώτοι που έγιναν πειραματόζωα σε αυτό το ιδιότυπο «σφαγείο».
Εδώ και 3 χρόνια, η εργοδοτική επίθεση είναι μνημειώδης. Απολύσεις με το σωρό, απλήρωτη ή/και αδήλωτη εργασία, εκατοντάδες λουκέτα σε «μαγαζιά», αυθαίρετες μειώσεις μισθών και άλλα πολλά συνέθεταν την καθημερινότητα δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων. Μέχρι που αιφνιδιαστικά το «ως εδώ και μη παρέκει» πολλών εργασιακών κλάδων χτύπησε την πόρτα και των δημοσιογράφων, όταν ο υπουργός οικονομικών Στουρνάρας προσπάθησε να περάσει, με τροπολογία στη Βουλή, την ένταξη του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ στον ΕΟΠΠΥ. Και οι τόνοι οξύνθηκαν. Τα συνδικαλιστικά «τσεκούρια του πολέμου» ξεθάφτηκαν. Κάπως αργά: οι εργαζόμενοι του κλάδου έχουν φτάσει πριν από το ταμείο τους στο περιβόητο «κούρεμα».
Μια καταφανέστατη κρατική ληστεία έχει ξεκινήσει.
