Η μεταλλαγμένη πλέον δημοκρατία, εν είδει σαλιωμένης πιπίλας που βγαίνει από το στόμα των πολιτικών για να μπει στο στόμα της περιθωριοποιημένης κοινωνίας καταχωρίζεται ως βασικό νομιμοποιητικό λήμμα μιας κενής συνθηματολογικής ρητορείας.
του Σπύρου Ραυτόπουλου*
Οι θεωρητικές περιπλανήσεις γύρω από την ιδέα της δημοκρατίας και οι αλληλεπιδράσεις τους με την εφαρμοσμένη πολιτική θα μπορούσαν σήμερα να ιδωθούν είτε ως ένα από τα έπη του ανθρώπινου πολιτισμού (ανάγνωση που εξυπηρετεί κυρίως έδρες πολιτικής επιστήμης και έδρανα κοινοβουλίων) είτε απλώς ως ιστορικό επιστημονικό ευθυμογράφημα (ανάγνωση που οφείλει στον εαυτό του κάθε κριτικός νους με επαρκή αποθέματα σκωπτικότητας, όταν έρχεται σε επαφή με τους γνωσιακούς «θησαυρούς» των διάφορων εμπειρικών κυρίως θεωριών της δημοκρατίας, των μεθόδων μέτρησής της κ.α.). Τα θεωρητικά ναυάγια της ιδέας πάνω σε σκοπέλους της πολυτάραχης ιστορίας της ανθρωπότητας μοιάζουν αρχικά να συνηγορούν υπέρ της αντίληψης περί έπους και ίσως μάλιστα ομηρικού. Ωστόσο κάποιες σελίδες διαθέτουν μάλλον την ελαφρότητα του φθηνού λαϊκού αφηγήματος παρά την ποιότητα της μεγάλης αφήγησης.