Γκρίλο: Οι Ιταλοί τον ψηφίζουν, η Ευρωζώνη τον τρέμει

Το κίνημά του ξεκίνησε από το Διαδίκτυο το 2008. Η επιρροή του στα πολιτικά πράγματα καθιερώθηκε κατά τη διάρκεια μιας αυθόρμητης συμμετοχής στην περίφημη «V-Day» που παρέπεμπε στο «V όπως Vendetta» με μία όμως μεγάλη διαφορά. Το «V-Day» προέρχεται από το «vaffanculo-Day» που σημαίνει «η ημέρα του να πα να γ......τε».

Πρόκειται για μία κραυγή απόρριψης των ισχυρών, των λαμόγιων και των βαρόνων της εξουσίας που λεηλάτησαν τον πλούτο της Ιταλίας. Δεν είναι πολιτικός αλλά κωμικός ηθοποιός. Είναι σάρκα εκ της σαρκός αυτής της μεγάλης μικρομεσαίας μάζας της χερσονήσου των Απεννίνων. Λέγεται Μπέμπε Γκρίλο και έχει κάνει την Ευρωζώνη να τρέμει με την σκέψη και μόνο ότι μπορεί να κερδίσει από 15% έως 20% στις εκλογές, να είναι τρίτο ή ακόμη και δεύτερο κόμμα και να διαθέτει στην Κάτω Βουλή από 80 έως 100 βουλευτές με αποτέλεσμα να είναι ο απόλυτος ρυθμιστής.

Υπόσχεται κατώτατο μισθό 1.000 ευρώ, εγγυημένο από το Κράτος. Υπόσχεται υψηλές συντάξεις, αλλά και σύνταξη για όλους στα 60. Απαιτεί να εγκαταλείψουν την πολιτική σκηνή όλα τα πολιτικά πρόσωπα που συμμετείχαν στο μεγάλο «πάρτι». Επιθυμεί να επιβάλλει έλεγχο σε όλους όσους άμεσα ή έμμεσα συμμετείχαν σε δημόσιες δαπάνες. Με λίγα λόγια ο Μπέπε Γκρίλο, ο οποίος ήρθε από το πουθενά εκφράζει την πλήρη απαξίωση που αισθάνονται εκατομμύρια Ιταλοί για το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Η δημοκρατία και η πολιτειολογία της αθλιότητας

Η μεταλλαγμένη πλέον δημοκρατία, εν είδει σαλιωμένης πιπίλας που βγαίνει από το στόμα των πολιτικών για να μπει στο στόμα της περιθωριοποιημένης κοινωνίας καταχωρίζεται ως βασικό νομιμοποιητικό λήμμα μιας κενής συνθηματολογικής ρητορείας.

του Σπύρου Ραυτόπουλου*

Οι θεωρητικές περιπλανήσεις γύρω από την ιδέα της δημοκρατίας και οι αλληλεπιδράσεις τους με την εφαρμοσμένη πολιτική θα μπορούσαν σήμερα να ιδωθούν είτε ως ένα από τα έπη του ανθρώπινου πολιτισμού (ανάγνωση που εξυπηρετεί κυρίως έδρες πολιτικής επιστήμης και έδρανα κοινοβουλίων) είτε απλώς ως ιστορικό επιστημονικό ευθυμογράφημα (ανάγνωση που οφείλει στον εαυτό του κάθε κριτικός νους με επαρκή αποθέματα σκωπτικότητας, όταν έρχεται σε επαφή με τους γνωσιακούς «θησαυρούς» των διάφορων εμπειρικών κυρίως θεωριών της δημοκρατίας, των μεθόδων μέτρησής της κ.α.). Τα θεωρητικά ναυάγια της ιδέας πάνω σε σκοπέλους της πολυτάραχης ιστορίας της ανθρωπότητας μοιάζουν αρχικά να συνηγορούν υπέρ της αντίληψης περί έπους και ίσως μάλιστα ομηρικού. Ωστόσο κάποιες σελίδες διαθέτουν μάλλον την ελαφρότητα του φθηνού λαϊκού αφηγήματος παρά την ποιότητα της μεγάλης αφήγησης.