Να γίνουμε μη κυβερνήσιμοι, μη διαχειρίσιμοι!

του Κώστα Χαριτάκη

Όταν πριν μερικά χρόνια βλέπαμε το The Take (Η Κατάληψη), το ντοκιμαντέρ για τα κατειλημμένα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια της Αργεντινής, αναρωτιόμασταν αν θα είχαμε ποτέ την τύχη να ζήσουμε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα ανάλογες στιγμές. Από τότε η ιδέα αυτή (ότι μπορούμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, ακόμη και μέσα στον σκληρό πυρήνα της οικονομίας, στην ίδια την παραγωγή) ταξίδεψε σε πλατείες και λαϊκές συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα, και συναντήθηκε με τις αγωνιώδεις αναζητήσεις που πήγαζαν από τις ήττες και τα αδιέξοδα που αντιμετώπιζε το εργατικό κίνημα απέναντι στην επέλαση, με ρυθμούς “δόγματος σοκ” (όπως το περιγράφει η Ναόμι Κλάιν στο γνωστό βιβλίο της) μιας πρωτοφανούς κοινωνικής λεηλασίας.

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα δεν έχει παράδοση τέτοιων προσπαθειών σε μεγάλη έκταση. Παρέμενε και παραμένει σε μεγάλο βαθμό εγκλωβισμένο στη λογική και την πρακτική της γενικής πολιτικής διαμαρτυρίας, της διεκδίκησης συγκεκριμένων αιτημάτων, και της διαπραγμάτευσης με το κράτος και τα αφεντικά. Επίσης, ο ασφυκτικός έλεγχός του, ιστορικά, από τις κρατικές και κομματικές γραφειοκρατίες το καθιστούσαν εχθρικό απέναντι σε εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης τα οποία απαιτούν ανεξαρτησία από κράτος και κεφάλαιο, και αυτονομία από γραφειοκρατικές καθοδηγητικές δομές.

Η μάχη του ίντερνετ – νεκρός ο αντάρτης της ανοικτής πρόσβασης

του Θωμά Σουνάπογλου

(δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 20/1/2013)

Στην αυτοκτονία οδήγησαν τον Άαρον Σβαρτζ οι διώξεις στις ΗΠΑ

Τον γύρο του κόσμου έκανε η είδηση του θανάτου ενός από τους πιο σημαντικούς ακτιβιστές του διαδικτύου. Πρόκειται για τον Άαρον Σβαρτζ (Aaron Swartz), ενός από τα παιδιά φαινόμενα της εποχής του, ο οποίος στις 11 Γενάρη βρέθηκε από τη σύντροφό του κρεμασμένος στο σπίτι του στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης. Αιτία θανάτου, η αυτοκτονία σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές. Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει τα χέρια της βαμμένα με αίμα. «Ο Άαρον δεν αυτοκτόνησε, η κυβέρνηση τον σκότωσε. Κάποιος που ήθελε να κάνει τον κόσμο καλύτερο σπρώχτηκε στον θάνατο“, δηλώνει με σαφήνεια ο Ρόμπερτ Σβαρτζ, αποχαιρετώντας τον 26χρονο γιο του. Σε λίγες μέρες θα ξεκινούσε η δίκη του Άαρον Σβαρτζ, ύστερα από μήνυση για «κλοπή» αρχείων από επιστημονική βιβλιοθήκη και ελεύθερη διάδοσή τους στο διαδίκτυο. Ο Άαρον Σβαρτζ έπασχε, όπως ο ίδιος είχε πει, από κατάθλιψη.
Ο θάνατος του Σβαρτζ τάραξε για τα καλά την κοινωνία των ΗΠΑ, με επίκεντρο το σύστημα δικαιοσύνης και τη διαπλοκή του με τις μεγάλες επιχειρήσεις. Όχι αδίκως ο Λάρι Λέσιγκ, γνωστός καθηγητής της νομικής σχολής του Χάρβαρντ και ειδικός σε θέματα πνευματικών δικαιωμάτων και στενός φίλος του Σβαρτζ, δήλωσε: «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι αρχιτέκτονες της οικονομικής κρίσης δειπνούν τακτικά στο Λευκό Οίκο… Ο Σβαρτζ δολοφονήθηκε από ένα σύστημα ‘’δικαιοσύνης’’ που προστατεύει απόλυτα τους πιο μεγάλους εγκληματίες, οι οποίοι είναι είτε μέλη είτε απλά χρήσιμοι στις δυνατότερες φατρίες του έθνους, ενώ τιμωρεί με απαράμιλλη σκληρότητα, ανηλεώς όσους δεν έχουν ιδιαίτερη ισχύ και, πάνω απ’ όλα, όσους αμφισβητούν την εξουσία.»

Το κίνημα Occupy επιστρέφει

Μέσα απ' το ταξί της, που ακινητοποιήθηκε απ' τους ακτιβιστές, η κ. Γουέντι Χάμιλτον έστειλε το μήνυμά της στον κόσμο: "Η πολιτική ανυπακοή είναι δύναμη. Δεν χρειαζόμαστε όπλα".

Με την περικύκλωση του χρηματιστηρίου και την κατάληψη αρκετών κεντρικών δρόμων του Μανχάταν, οι ακτιβιστές του Occupy επέστρεψαν χθες στους δρόμους της Νέας Υόρκης με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τις πρώτες διαδηλώσεις του κινήματος.

Η αστυνομία της Νέας Υόρκης απάντησε με δεκάδες συλλήψεις για παρακώλυση συγκοινωνιών και για ανάρμοστη συμπεριφορά. Σημειώνεται ότι από την έναρξη των διαδηλώσεων στις 17 Σεπτεμβρίου 2011 η αστυνομία έχει συλλάβει περισσότερους από 1.800 διαδηλωτές. Τον περασμένο Οκτώβριο καταγράφηκε μάλιστα το μέχρι σήμερα ρεκόρ, με τις δυνάμεις της τάξης να συλλαμβάνουν σε μια νύχτα 700 διαδηλωτές στη γέφυρα του Μπρούκλιν.