Στην κρίσιμη φάση που βρίσκεται όλη η μεσογειακή (προς το παρόν μόνο) Ευρώπη και ιδιαίτερα στη φάση όπου ο καπιταλισμός έριξε κάθε δημοκρατικό προσωπείο, η ελληνική αριστερά αναδεικνύεται πολύ κατώτερη των περιστάσεων.
Βουτηγμένη στο κοινοβουλευτικό, δήθεν, παιχνίδι, αναμένοντας την πολυπόθητη διακυβέρνηση μέσα από εκλογικούς μηχανισμούς, αδυνατώντας να πάρει σημαντικές πρωτοβουλίες και τρομαγμένη στη γωνιά από τη νεοφασιστική απειλή αλλά, κυρίως, από αυτό που δεν ήθελε ποτέ και δεν μπόρεσε να το προβλέψει, το ξεπέρασμά της δηλαδή από ένα μαζικό, αντιφασιστικό, αντικαπιταλιστικό κίνημα, έρχεται σήμερα να παρουσιάσει το πιο αποκρουστικό της πρόσωπο.
Σε μία κοινοβουλευτική κομματοκρατία όπου έχουν πλέον πέσει οι μάσκες, η αριστερά αναλώνεται σε παιχνίδια κινητοποιήσεων και υπερίσχυσης του (επιμέρους) δικού της λόγου. Όταν οι κυβερνήσεις αποκαλύπτονται ως στυγνές σπείρες τοκογλύφων, μιζαδόρων, ληστών και κοινών ποινικών εγκληματιών, περιμένουμε να συσπειρώσουμε, όσο το δυνατόν, περισσότερο κόσμο σε αδιέξοδες και επιδερμικές πολιτικές.
Η λαϊκή συσπείρωση απαιτεί κότσια και ιστορικές πρωτοβουλίες.
