Οι αλυσιδωτές αραβικές εξεγέρσεις, που ξεκίνησαν στις 14 Ιανουαρίου στην Τυνησία για να κορυφωθούν με την ανατροπή του τελευταίου Φαραώ και να εξαπλωθούν μέχρι τον Περσικό Κόλπο και το Άντεν, προκαλούν το θαυμασμό των αριστερών ανθρώπων, μαζί με την ενδόμυχη ευχή «και στα δικά μας» – κάτι που υποδηλώνει την προσμονή της μέρας που και ένας τρίτος αστέρας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μετά τους Μπεν Άλι και X. Μουμπάρακ, θα εγκαταλείψει την εξουσία σε χώρα της Μεσογείου.
του Πέτρου ΠαπακωνσταντίνουΥπάρχουν, βέβαια, και οι εξαιρέσεις εκείνων που υποτιμούν καίρια τη σημασία της αραβικής άνοιξης. Στην αρχή, πιθανολογούσαν ότι ενδεχόμενη πτώση των εκφυλισμένων μετα-αποικιακών καθεστώτων της Βόρειας Αφρικής θα έφερνε στην εξουσία τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Όταν αυτή η υπόθεση (ουσιαστικά, «αριστερή» διάθλαση της προπαγάνδας του ιμπεριαλισμού, που χρησιμοποιούσε την ισλαμοφοβία ως άλλοθι για να στηρίζει τους τοποτηρητές της Pax Americana) αποδείχθηκε εντελώς εσφαλμένη, βρέθηκε καινούργιος λόγος επιφυλακτικότητας: Να τη βράσουμε την εξέγερση, αν είναι να οδηγήσει σε στρατιωτική χούντα, λένε τώρα. Πέραν του ότι πρόκειται για χονδροειδή απλοποίηση μιας πολύ σύνθετης κατάστασης, δεν αντέχει κανείς στον πειρασμό να θυμίσει ότι και στη χούντα ήταν πάρα πολλοί εκείνοι που ελεεινολογούσαν το Πολυτεχνείο γιατί, τάχα, είχε ως βασικό αποτέλεσμα να ρίξει τον Μαρκεζίνη και να φέρει τον Ιωαννίδη.
