Italian revolution

Από τη Μπολόνια ως τη Ρώμη μεγαλώνει το κίνημα των νέων «χωρίς σημαία» που ζητούν δουλειά, στέγη και πολιτικές από τα κάτω, με μεθόδους που τις χαρακτηρίζουν η άμεση δημοκρατία και η μη βία, σε σύνδεση με τη Μαδρίτη, την Αθήνα, αλλά και τις αραβικές εξεγέρσεις  

Η πλατφόρμα τους προς το παρόν ονομάζεται  Ιtalian revolution. Όλα ξεκίνησαν από μια ομάδα ισπανούς φοιτητές Erasmus που ήθελαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στο κίνημα 15-M, ή διαφορετικά DRY (da democracia real ya). Σιγά-σιγά προέκυψαν οι ομοιότητες με την Ιταλία και γι’ αυτό δημιουργήθηκε και στη Μπολόνια «ένας τόπος όπου όλοι να μπορούν να συζητούν πολιτικά».

Αραβικές εξεγέρσεις: Ασταθής και απρόβλεπτη πάντα η άνοιξη

Πολιτικά συμπεράσματα από τους λαϊκούς ξεσηκωμούς

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Το τελευταίο διάστημα, τα σύννεφα στον ουρανό της αραβικής άνοιξης πυκνώνουν. 

Στο Μπαχρέιν, η εξουσία της βασιλικής οικογένειας φαίνεται να σταθεροποιείται χάρη στα τανκς της Σαουδικής Αραβίας, η οποία έπνιξε στο αίμα διαδηλωτές και οδηγεί σε βασανιστήρια και στρατοδικεία γιατρούς και φοιτητές, με τη σιωπηρή συγκατάθεση της Αμερικής.  

Σταθεροποίηση μέσω στυγνής καταστολής προσδοκούν και ο επί δεκαετίες σύμμαχος της Ουάσινγκτον Σάλεχ στην Υεμένη, αλλά και ο Άσαντ στη Συρία, τον οποίο οι Αμερικανοί επίσης ανέχονται, παρά την αντιιμπεριαλιστική και αντισιωνιστική ρητορεία του, καθώς φοβούνται ότι η διάδοχη κατάσταση (των Αδελφών Μουσουλμάνων; Η μήπως των αριστερών Μπααθιστών;) θα είναι ακόμη χειρότερη γι’ αυτούς.

Αραβικές εξεγέρσεις εν τάφω

του Γιώργου Δελαστίκ

Μελαγχολικός είναι ο απολογισμός των επιτευγμάτων μέχρι στιγμής των αραβικών εξεγέρσεων που τόσες ελπίδες ριζικής αλλαγής προς το καλύτερο γέννησαν. 

Στις δύο όλες κι όλες περιπτώσεις που οι λαοί που εξεγέρθηκαν πέτυχαν την απομάκρυνση διεφθαρμένων και αυταρχικών ηγετών, του Χόσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο και του Μπεν Αλί στην Τυνησία, οι εξεγέρσεις δεν μπόρεσαν να μετεξελιχθούν σε επαναστάσεις και να επιφέρουν αλλαγή καθεστώτος.

Στην Αίγυπτο ειδικά, παρά τη μεγαλειώδη εξέγερση εκατομμυρίων λαού με εκατοντάδες και ίσως χιλιάδες νεκρούς, δεν άλλαξε ουσιαστικά τίποτα περισσότερο από τον Μουμπάρακ και το πολύ στενό του περιβάλλον.

Ανακοίνωση του Δικτύου ΠΔ για τις αραβικές εξεγέρσεις

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ | 1η ΜΑΡΤΗ 2011

---

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΔ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ

---

1) Το δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας χαιρετίζει τις λαϊκές εξεγέρσεις που συγκλονίζουν όλο τον Αραβικό κόσμο ενάντια στα πελατειακά καθεστώτα της υπερεθνικής και σιωνιστικής ελίτ που για δεκαετίες έσφαζαν, βασάνιζαν, και λήστευαν τους λαούς τους για χάρη των ξένων και ντόπιων ελίτ. Οι λαοθάλασσες στην Τυνησία, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν, την Υεμένη και αλλού, στην αρχή καταπνίγηκαν στο αίμα με εκατοντάδες (διαπιστωμένους) νεκρούς σε Τυνησία και Αίγυπτο και πολλούς «εξαφανισμένους».

Έχει μέλλον η εξέγερση στην Αίγυπτο

Οι αλυσιδωτές αραβικές εξεγέρσεις, που ξεκίνησαν στις 14 Ιανουαρίου στην Τυνησία για να κορυφωθούν με την ανατροπή του τελευταίου Φαραώ και να εξαπλωθούν μέχρι τον Περσικό Κόλπο και το Άντεν, προκαλούν το θαυμασμό των αριστερών ανθρώπων, μαζί με την ενδόμυχη ευχή «και στα δικά μας» – κάτι που υποδηλώνει την προσμονή της μέρας που και ένας τρίτος αστέρας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μετά τους Μπεν Άλι και X. Μουμπάρακ, θα εγκαταλείψει την εξουσία σε χώρα της Μεσογείου.

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Υπάρχουν, βέβαια, και οι εξαιρέσεις εκείνων που υποτιμούν καίρια τη σημασία της αραβικής άνοιξης. Στην αρχή, πιθανολογούσαν ότι ενδεχόμενη πτώση των εκφυλισμένων μετα-αποικιακών καθεστώτων της Βόρειας Αφρικής θα έφερνε στην εξουσία τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Όταν αυτή η υπόθεση (ουσιαστικά, «αριστερή» διάθλαση της προπαγάνδας του ιμπεριαλισμού, που χρησιμοποιούσε την ισλαμοφοβία ως άλλοθι για να στηρίζει τους τοποτηρητές της Pax Americana) αποδείχθηκε εντελώς εσφαλμένη, βρέθηκε καινούργιος λόγος επιφυλακτικότητας: Να τη βράσουμε την εξέγερση, αν είναι να οδηγήσει σε στρατιωτική χούντα, λένε τώρα. Πέραν του ότι πρόκειται για χονδροειδή απλοποίηση μιας πολύ σύνθετης κατάστασης, δεν αντέχει κανείς στον πειρασμό να θυμίσει ότι και στη χούντα ήταν πάρα πολλοί εκείνοι που ελεεινολογούσαν το Πολυτεχνείο γιατί, τάχα, είχε ως βασικό αποτέλεσμα να ρίξει τον Μαρκεζίνη και να φέρει τον Ιωαννίδη.