του Jean Pisani-
Ferry, «Η αφύπνιση των δαιμόνων: Η κρίση του ευρώ και πώς θα βγούμε από αυτήν»
Ο Σόρος
αποκάλεσε το ευρώ φούσκα. Του έδωσε και τρεις μήνες ζωής, μήπως εν τω μεταξύ η
ευρωκρατία αφυπνιστεί από τον νεοφιλελεύθερο δογματισμό της κι η γερμανική
ηγεσία αποφασίσει ότι δεν τη συμφέρει και τόσο να μετατρέψει την Ευρωζώνη σε
οικονομικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εγώ, που δεν είμαι άξιος ούτε τα κορδόνια
του Σόρος να δέσω (αν το έκανα, πάντως, θα τα έδενα μεταξύ τους και θα περίμενα
να δω πόσο μακριά θα πάει…), θα αποκαλούσα το ευρώ, πέρα από φούσκα, μαύρη
τρύπα.
Μια μαύρη τρύπα της παγκόσμιας οικονομίας. Δεν είναι η μόνη, βεβαίως,
αλλά με δεδομένο ότι η Ευρωζώνη είναι η μόνη μεγάλη νομισματική ένωση του
καπιταλιστικού σύμπαντος και το ευρώ παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, είναι η
σημαντικότερη μαύρη τρύπα. Αυτή που μπορεί να καταπιεί σε ένα χάος υφεσιακής
αντιύλης τους πάντες. Τους δύστυχους κατοίκους του Νίγηρα, που τόσο συμπονά η
Λαγκάρντ, και τους κατά φαντασίαν ασφαλείς Γερμανούς, που τόσο σκέφτεται η
Μέρκελ.
Δεν είναι η
μόνη, βεβαίως, αλλά με δεδομένο ότι η Ευρωζώνη είναι η μόνη μεγάλη νομισματική
ένωση του καπιταλιστικού σύμπαντος και το ευρώ παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα,
είναι η σημαντικότερη μαύρη τρύπα. Αυτή που μπορεί να καταπιεί σε ένα χάος
υφεσιακής αντιύλης τους πάντες. Τους δύστυχους κατοίκους του Νίγηρα, που τόσο
συμπονά η Λαγκάρντ, και τους κατά φαντασίαν ασφαλείς Γερμανούς, που τόσο
σκέφτεται η Μέρκελ.
