Γιάννης Βαρουφάκης: Να σώσουμε τον καπιταλισμό!

του πάροικου

Ένας σύντομος σχολιασμός μιας προ μηνών ομιλίας του σημερινού υπουργού, με τίτλο
Yanis Varoufakis: Confessions of an Erratic Marxist /// 14th May 2013.

 

Αρχικά αναρωτηθήκαμε αν είναι σήμερα, εν όψει «διαπραγμάτευσης», η κατάλληλη στιγμή για έναν τέτοιο σχολιασμό. Και σκεφτήκαμε ότι μάλλον είναι πολύ κατάλληλη στιγμή, διότι είναι ενδεικτική του πραγματικού πλαισίου της σημερινής διαπραγμάτευσης που θέτουν όχι μόνο οι αρνητικές για τη χώρα συγκυρίες και οι απαιτήσεις των δανειστών αλλά και ο πολιτικός προσανατολισμός της ίδιας της ελληνικής κυβέρνησης.

 

Παρακολουθώντας την πιο πάνω ομιλία μπορεί κανείς εύκολα να συμφωνήσει με την επιλογή του τίτλου ως προς το "Erratic". Υπάρχουν σοβαρές επιφυλάξεις για το "Confessions", ενώ ψάχνουμε ακόμα να βρούμε την ουσία του "Marxist".

 

Διότι αυτό που μας λέει χωρίς περιστροφές ο κ. Βαρουφάκης είναι ότι πρέπει να σώσουμε τον καταρρέοντα καπιταλισμό από τον εαυτό του. Εδώ υπάρχουν ήδη τρεις κριτικές παρατηρήσεις:
Πρώτον, αν κάτι σχετικό με τον καπιταλισμό κινδυνεύει την περίοδο αυτή (ο όρος 'κατάρρευση' είναι υπερβολικός) δεν είναι, δυστυχώς, το ίδιο το καπιταλιστικό οικονομικό πλαίσιο, αλλά μόνο οι πιο επιθετικές και απάνθρωπες νεοφιλελεύθερες πρακτικές του των τελευταίων δεκαετιών που μετανάστευσαν στην Ευρώπη κυρίως μετά το 2008. Σε αυτές ακριβώς αφορά η διαπράγματευση που κάνει σήμερα ως υπουργός. Και μάλιστα, ακόμα και σε αυτές, συναντά τη λυσσαλέα αντίδραση των αρπακτικών, όπως ακριβώς αναμενόταν! Επομένως για ποια κατάρρευση του καπιταλισμού μας μιλάει; Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι οι πολιτικές ΣΥΡΙΖΑ κατάφερναν να οδηγήσουν σε απαλλαγή μας από τις πρακτικές αυτές, το αποτέλεσμα κατά Βαρουφάκη θα ήταν ακριβώς η διάσωση του καπιταλισμού. Θα προτείναμε λοιπόν να μην ανησυχεί. Ο καπιταλισμός δείχνει να τα καταφέρνει και χωρίς τη βοήθειά του!

Δεύτερον, αν όντως ήταν υπό κατάρρευση ο καπιταλισμός, αναρωτιόμαστε γιατί άραγε θα έπρεπε να τον σώσει ένας αριστερός, κι ένα αριστερό κόμμα, όταν μάλιστα υπάρχουν τόσοι άλλοι πρόθυμοι διασώστες του ανά τον κόσμο; Μας εξομολογείται, βέβαια, ο μαρξιστής ομιλητής ότι σε ένα από τα πανεπιστήμια που προσελήφθη, τον προσέλαβαν από λάθος, μιας και δεν κατάλαβαν ότι πρόκειται για αριστερό. Πώς να τους κατηγορήσει κανείς…

 

Κατά τις ναρκισσιστικές του «εξομολογήσεις», παραδέχεται ότι έσφαλε όταν προ δεκαετιών πίστευε ότι η αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα θα ωφελούνταν από την άνοδο της Θάτσερ στην Βρετανία, μιας και ο βρετανικός καπιταλισμός θα κατέρρεε ως αποτέλεσμα του θατσερισμού, προφανώς συμπαρασύροντας και τον παγκόσμιο. Κάθε χρόνος που περνούσε τον βεβαίωνε, όπως ομολογεί, ότι είχε κάνει λάθος, καθώς αντί να αποδυναμώνεται, ο καπιταλισμός εδραιωνόταν.
Τον συγχωρούμε για το λάθος. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι με την ίδια ακριβώς διορατικότητα, κάνει και σήμερα τις ίδιες ακριβώς προβλέψεις περί κατάρρευσης. Μας βεβαιώνει δε ότι ο ίδιος δεν βιάζεται καθόλου να τη δει, όπως δεν βιάζεται άλλωστε και όλη η ανέτοιμη να κυβερνήσει αριστερά (η οποία παρεμπιπτόντως, έστω στην εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ καλείται να κυβερνήσει σήμερα).
Μαθαίνουμε δηλαδή ότι η αριστερά –τουλάχιστον προς το παρόν- είναι καλύτερα ή να μην κυβερνά καθόλου καθότι ανέτοιμη, ή να κυβερνά εντός καπιταλιστικού πλαισίου και περιβάλλοντος.

 

Κι όταν τέτοια λέγονται για τον καπιταλισμό, τότε γιατί να περιμένει κανείς διαφορετικές τοποθετήσεις για το ευρώ: Πρέπει κι αυτό, όπως μας λέει, να διασωθεί, αλλιώς θα μπορούσαμε να μπούμε σε πανευρωπαϊκή ή και παγκόσμια οικονομική κρίση μεγαλύτερη του ‘29. Αυτό που δεν μας λέει είναι τι θα γίνει με το βάθεμα της σημερινής κρίσης, η οποία δεν είναι καθόλου υποθετική και η οποία αν για την Ελλάδα παίρνει τραγικές διαστάσεις, είναι ακριβώς αξαιτίας του ευρώ και της Ε.Ε.! Τι μέλλει γενέσθαι με την ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία αν το ευρώ και η πολιτική της Γερμανίας διασωθούν, ας πούμε με τη βοήθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, και με αυτονόητη πλέον τη θέση της Ελλάδας εντός τους;  Διότι κι ο ίδιος παραδέχεται ότι ο μόνος πραγματικός συνομιλητής του στην Ε.Ε. είναι η Γερμανία της Μέρκελ. Δέχεται δηλαδή απερίφραστα ότι ουσιαστικά πλέον Ε.Ε. = Μέρκελ, με την πολιτική της οποίας όμως διαφωνεί!

 

Είναι δύσκολο να βρει κανείς άκρη με τον συγκεκριμένο "erratic Marxist", καθώς η παραδοξολογία είναι κυρίαρχη σε όλη τη διάρκεια της εξομολόγησης. Πώς συνάδει π.χ. αυτή η προσκόλληση στο ευρώ με την ομολογία του πως «αυτό που μας χωρίζει στην Ευρώπη είναι το κοινό μας νόμισμα»;

 

Σε άλλο σημείο μας λέει ότι η Ελλάδα, δυστυχώς δεν είναι η Αργεντινή των μεγάλων αγροτοκτηνοτροφικών εκτάσεων και ούτε μπορεί να γίνει μια Νότια Κορέα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Θέλει να πει ότι οι δυνατότητές μας είναι πιο περιορισμένες και η θέση μας πιο δύσκολη στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα, άρα δεν είναι εύκολο να γυρίσουμε σε δικό μας νόμισμα και να καθορίσουμε μόνοι μας τις οικονομικές μας προτεραιότητες και τις εμπορικές μας σχέσεις. Σύμφωνοι, αρκεί να μας πει τι, κατά την άποψή του, μπορεί επιτέλους να κάνει η Ελλάδα, άλλο από το να δανείζεται με ληστρικούς ή λιγότερο ληστρικούς όρους, (αφού δεν παράγει και δεν εξάγει σχεδόν τίποτα, με αναμφισβήτητη ευθύνη της Ε.Ε. και του ευρώ) και άλλο από το να ξεπουλάει ό,τι έχει και δεν έχει! Να επιδιώξει συμμαχίες και κατανόηση εντός της Ε.Ε. προφανώς... Αλλά ποιο είναι το Σχέδιο Β αν δεν τις βρει (και μέχρι στιγμής δεν τις βρίσκει) και τι θα κάνει αν η Μέρκελ εξακολουθήσει προκλητικά να λέει όχι ακόμα και στις ελάχιστες αξιώσεις της ελληνικής πλευράς, ακόμα κι όταν αυτές δεν αμφισβητούν το μνημονιακό πλαίσιο και την κυρίαρχη πολιτική της;

Μιλάει για μια καταστροφή που θα έρθει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά παραδέχεται ότι υπάρχουν τεράστια ανεπένδυτα κεφάλαια και θα πρέπει να πειστούν οι τραπεζίτες να τα επενδύσουν. Ναι, αλλά πρώτον αυτοί δεν φαίνονται να πείθονται. Και δεύτερον, γιατί αλήθεια η πρόταση αυτή  ισχύει μόνο στο περιβάλλον του ευρώ και όχι σε περιβάλλον εθνικών νομισμάτων; Εκεί δεν μπορούν να γίνουν επενδύσεις; Τι γινόταν πριν την σύλληψη-κατασκευή του ευρώ; Δεν υπήρχαν ελληνική και ευρωπαϊκές οικονομίες;

Έχουμε και δύο ακόμα παραδοχές του σχεδόν ειλικρινείς: Η μία είναι περίπου ότι ενώ η οικονομία είναι κάτι απλό, η οικονομική επιστήμη υπάρχει μόνο για να μπερδεύει τους αμύητους πολίτες και να εξασφαλίζει δουλειά στους οικονομολόγους. Η δεύτερη αφορά κάποιο περιστατικό σε ένα αεροδρόμιο, όπου παρακάπτοντας, λόγω ειδικών προνομίων και πρώτης θέσης, την ουρά στο check in, έκανε την αμαρτωλή σκέψη ότι εδικαιούτο την ειδική αυτή μεταχείριση. Δεν άργησε, όπως μας λέει, να συνειδητοποιήσει πόσο εύκολο είναι να διαφθαρεί κανείς όταν κοιμάται με την εξουσία.

Τελικά, αναρωτιόμαστε αν χρειάζονται τόσα χρόνια σπουδών, τόσα μεταπτυχιακά, τόσες πανεπιστημιακές έδρες, διαλέξεις και ταξίδια σε όλον τον κόσμο, ομιλίες σε κοινοβούλια και συνομιλίες με ισχυρούς και σοφούς, για να κάνει ένας άνθρωπος τόσο απλές διαπιστώσεις για το γνωστικό του αντικειμένο, και αν ύστερα από όλα αυτά χρειάζεται και μια ουρά σε ένα αεροδρόμιο για συνειδητοποιήσει ο ίδιος άνθρωπος ότι το να κοιμάσαι με την εξουσία σε κάνει ή πουτάνα ή πελάτη της.

Eίναι ωραία να είσαι Ευρωπαία;

Eίναι ωραία να είσαι Ευρωπαία;

Συγγραφή: Efor, Ian Delta, Μιχάλης Θ

Μέσα στο πολιτικό χάος που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, δύο βασικές τάσεις ξεχωρίζουν: από τη μία, η σχετική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών να τάσσεται χωρίς δισταγμό υπέρ της παραμονής της Ελλάδας σε Ε.Ε. και ευρωζώνη, στηρίζοντας κόμματα και παρατάξεις που εφαρμόζουν με κάθε θυσία και κόστος τις νεοφιλελεύθερες συνταγές. 

Από την άλλη βλέπουμε να αναδύεται ένα έντονα ευρωσκεπτικιστικό (και δίχως ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση) ρεύμα, το οποίο αντιμετωπίζει τις ευρω-εκλογές ως αφορμή για να εκφράσει την αγανάκτησή του μέσω της κάλπης. 

Είναι σίγουρο ότι η διαδικασία αυτή στην πραγματικότητα αποτελεί μια ανακύκλωση των «διαφορών» των ελληνικών κομμάτων στα μάτια του χουλιγκανοποιημένου και βαθιά αποπολιτικοποιημένου ελληνικού εκλογικού κοινού που εν τοις πράγμασι αδιαφορεί για τις διαδικασίες που υποτίθεται ότι διαμορφώνουν τα πλαίσια λειτουργίας του μεγάλου ευρωπαϊκού κράτους – αυτού του (νεο)-«φιλελεύθερου» οικονομικοπολιτικού πατερούλη της Ευρώπης. 

Βέβαια η ελληνική περίπτωση είναι διττή, καθώς διαπιστώνεται παράλληλη ευρωλαγνεία αλλά και αδιαφορία για την Ε.Ε. Αδιαφορία η οποία όμως δεν οφείλεται σε κάποια παγιωμένη αντίληψη περί του ανούσιου των ευρωεκλογών ή του αντιπροσωπευτικού συστήματος εν γένει.

Η Κριμαία ανοίγει το κουτί της Πανδώρας

Η Κριμαία ανοίγει το κουτί  της Πανδώρας 

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Σε πρόσφατο άρθρο του στην Washington Post, ο Ντέιβιντ Ιγκνέισιους παραλλήλιζε τη δυναμική αντίδραση του Βλαντιμίρ Πούτιν στην ουκρανική κρίση με το «Σοκ και Δέος» που εξαπέλυσε ο Τζορτζ Μπους εναντίον του Ιράκ, το 2003. 

Και στις δύο περιπτώσεις, η εσωτερική κοινή γνώμη υποστήριξε τον πρόεδρο της χώρας σε κλίμα πατριωτικής έξαρσης, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος εντυπωσιαζόταν από την αποφασιστική επίδειξη δύναμης. Ωστόσο, ο γνωστός Αμερικανός αναλυτής σπεύδει να σημειώσει: «Αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο μπορεί να συμφωνήσει ο Πούτιν με τον πρόεδρο Ομπάμα, είναι ότι τα οφέλη της στρατιωτικής επέμβασης δεν κράτησαν πολύ».

Δεν αποκλείεται η προδιαγεγραμμένη, με το σημερινό δημοψήφισμα στην Κριμαία, «νίκη» του Ρώσου προέδρου να αποδειχθεί εξίσου πύρρεια με εκείνη του Τζορτζ Μπους στο Ιράκ.  

Η Κριμαία θα κηρύξει σήμερα τη θέλησή της να προσχωρήσει στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Ε.Ε.: Αυξάνονται οι υπογραφές για να μην ιδιωτικοποιηθεί το νερό

Ε.Ε.: Αυξάνονται οι υπογραφές για να μην ιδιωτικοποιηθεί το νερό 

 

Η πρόσβαση στο νερό έχει αναχθεί σε ανθρώπινο δικαίωμα από το 2010. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών διευκρινίζει ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα της πρόσβασης σε πόσιμο νερό, επαρκούς ποσότητας και αποδεκτής τιμής.

Η πρωτοβουλία «Το νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα», έχει ήδη συγκεντρώσει 1,84 εκατ. υπογραφές, πολιτών, 1,3 εκατ. ευρώ είναι οι υπογραφές από τη Γερμανία, που αντιδρούν στα σχέδια της Ε.Ε. για σταδιακή ιδιωτικοποίηση των φορέων ύδρευσης και αποχέτευσης.

Τη Δευτέρα η Κομισιόν ανακοίνωσε ότι παρακολουθεί με προσοχή την ευρωπαϊκή πρωτοβουλία των πολιτών, της οποίας βασικός υποστηρικτής είναι η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων των Εργαζομένων Δημοσίων Υπηρεσιών (FSESP).

Εργαζόμενοι στο Αττικό: Κάλεσμα για ξεσηκωμό μαζί με το λαό - διαλύουν την υγεία

Εργαζόμενοι στο Αττικό: Κάλεσμα για ξεσηκωμό μαζί με το λαό - διαλύουν την υγεία

Την αναγκαιότητα να ξεσηκωθούν οι υγειονομικοί φορείς και άμεση απεργιακή κλιμάκωση, μόλις το υπουργείο Υγείας ανακοινώσει απολύσεις, τονίζει το σωματείο εργαζομένων στο Αττικό Νοσοκομείο.

Στην ανακοίνωσή τους οι εργαζόμενοι στο Αττικό Νοσοκομείο τονίζουν ότι:

"Η κυβέρνηση και η τρόϊκα έχουν βάλει στόχο να διαλύσουν τα δημόσια νοσοκομεία, να παραδώσουν μισοτιμής στα μεγάλα συμφέροντα και τους κάθε λογής εργολάβους κάθε δημόσια παροχή. Να εξοντώσουν τους εργαζόμενους με απολύσεις, διαθεσιμότητες, κινητικότητα. Να γονατίσουν τους ασθενείς και τους πολίτες καλώντας τους να πληρώνουν όλο και περισσότερα από την τσέπη τους για νοσηλεία, εξετάσεις και φάρμακα. 

Γερμανικός θρήνος για την κυβέρνηση της Μολδαβίας

του Γ. Δελαστίκ

 

Θρήνος και οδυρμός στα σοβαρά μέσα ενημέρωσης της Γερμανίας για την κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού στη Μολδαβία και την ανατροπή του πρωθυπουργού αυτής της σχεδόν «αόρατης» μικρής βαλκανικής χώρας, Βλαντ Φιλάτ, μετά την υπερψήφιση στο κοινοβούλιο πρότασης μομφής που κατέθεσαν οι κομμουνιστές. «Ναυάγησε η κυβέρνηση της Μολδαβίας», «Κυβερνητική κρίση στη Μολδαβία», «Η αστάθεια μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ» είναι μερικοί μόνο από τους τίτλους που αναφέρονται στο θέμα της συντηρητικής «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Το περιοδικό «Σπίγκελ» προσπαθεί να... «εξευρωπαΐσει» το ζήτημα της Μολδαβίας: «Ήττα για την Ευρώπη» τιτλοφορεί σχόλιό του. Ένα σχόλιο εξαιρετικά εύστοχο και περιεκτικό, το οποίο εξηγεί πώς έβλεπε το Βερολίνο τη Μολδαβία, ενταγμένη δηλαδή σε ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο, ανεξάρτητο από το ασήμαντο πληθυσμιακό της μέγεθος καθώς οι κάτοικοι της χώρας αυτής μόλις και μετά βίας υπερβαίνουν τα 4 εκατομμύρια άτομα. «Με την ανατροπή της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Βλαντ Φιλάτ καταρρέει ένα φιλόδοξο ευρωπαϊκό σχέδιο: το όνειρο της εταιρικής σχέσης με την Ανατολή» ομολογεί το γερμανικό περιοδικό και εξηγεί τι εννοεί: Έξι κράτη έπρεπε να συνδεθούν στενότερα με την ΕΕ. 

Το σχέδιο όμως δεν προχώρησε ούτε με την Αρμενία, τη Γεωργία ή το Αζερμπαϊτζάν ούτε με τις αυταρχικά κυβερνώμενες Λευκορωσία και Ουκρανία. Όλες οι ελπίδες βασίζονταν λοιπόν στη μικρή Δημοκρατία της Μολδαβίας.

Κρίσιμοι μήνες στην ΕΕ

του Γιώργου Δελαστίκ

Aπό μια κλωστή κρέμεται πλέον η τύχη του ευρώ, μετά το ανατρεπτικό αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών. Το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο. Οι ψηφοφόροι της τρίτης σε μέγεθος οικονομίας της Ευρωζώνης, μετά από εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας, ψήφισαν σε ποσοστό 55% κόμματα είτε δεξιά (Μπερλουσκόνι) είτε κεντροαριστερά (Γκρίλο) που έβαλαν επί τάπητος το ζήτημα της εγκατάλειψης του ευρώ από την Ιταλία. 

Ελάχιστη σημασία έχει κατά πόσο είναι ειλικρινείς στο θέμα αυτό οι ηγέτες τους. 

Το ζήτημα είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ιταλικού λαού τάχθηκε δια της ψήφου κατά του ευρώ. Οι ψηφοφόροι μιας μεγάλης βιομηχανικής χώρας όπως η Ιταλία, για την οποία δεν μπορούν να ειπωθούν οι συνήθεις παρ΄ ημίν ανοησίες (δεν παράγει τίποτα, ζει με δανεικά, είναι καθυστερημένη κ.λπ.), αποδοκίμασαν ρητά την πολιτική υπεράσπισης του ευρώ.

Ένα βήμα πριν από το τέλος έχουμε φτάσει τώρα πια. Ξεκινήσαμε με την ασήμαντη, περιφερειακή, περιθωριακή Ελλάδα. Συνεχίσαμε με τις επίσης ασήμαντες, περιθωριακές χώρες της Ευρωζώνης Ιρλανδία και Πορτογαλία, οι οποίες υπήχθησαν και αυτές σε καθεστώς μνημονίου. Σε διαδικασία υπογραφής μνημονίου και η μηδαμινή για τους Ευρωπαίους Κύπρος.

…και τότε ρίξανε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί, «για να ξεβρωμίσει ο τόπος» (μέρος 2ο)

Οι (μέχρι τώρα) επιλογές του (ευρωπαϊκού) καπιταλισμού

Η «λύση του μεταναστευτικού» θα ήταν να υπάρξουν συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης με ελευθερία στις χώρες προέλευσης των μεταναστών. Αφού όμως το πλιάτσικο και η καταλήστευση των χωρών του τρίτου κόσμου είναι το βασικό στήριγμα του παγκόσμιου καπιταλισμού, αυτό είναι προφανώς ανέφικτο. Ειδικά στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, όπου οι πολιτικές ΔΝΤ που εφαρμόζονται σήμερα στην Ελλάδα εφαρμόστηκαν με ακόμα μεγαλύτερη αγριότητα στις χώρες από όπου προέρχονται οι μετανάστες, ο παγκόσμιος καπιταλισμός θέλει να διαχειριστεί τις μεταναστευτικές ροές (που ο ίδιος δημιουργεί) προς όφελός του και ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Το 2003 γίνεται γνωστή έρευνα των Ηνωμένων Εθνών σύμφωνα με την οποία αν η ΕΕ θέλει να διατηρήσει το επίπεδο ζωής του 1995 θα χρειαστεί ως το 2025 135 εκατομμύρια μετανάστες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στο πλαίσιο της κρίσης, καθώς επιλογή των αφεντικών είναι η καταβαράθρωση του επιπέδου ζωής στην Δύση, αυτή η προοπτική αλλάζει. Ενδεχομένως οι αριθμοί να αλλάζουν, όμως η γενική κατεύθυνση παραμένει. 

Έρευνα του 2008 του Βρετανικού Κοινοβούλιου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ποσοστό 17% της ανάπτυξης είναι αποτέλεσμα της μετανάστευσης.

Η δημοκρατία φθίνει στην Ε.Ε.

του Γ. Δελαστίκ

Ζοφερές εποχές για την Ευρώπη. Οι χώρες της Ευρωζώνης που υπάγονται σε καθεστώς Μνημονίου χάνουν την εθνική τους ανεξαρτησία με ταπεινωτικό και επώδυνο τρόπο ως αντάλλαγμα για τη δανειακή βοήθεια από τους εταίρους τους. Οι «συλλογικές» διαδικασίες των οργάνων της ΕΕ έχουν συρρικνωθεί σε γερμανογαλλικές συναντήσεις κορυφής και στη συνέχεια επιβολή των συμφωνιών Βερολίνου - Παρισιού επί των υπολοίπων κρατών. Ακόμη και στο εσωτερικό των χωρών-μελών της ΕΕ οι όλο και στενότερα ελεγχόμενες από τις χρηματοπιστωτικές αγορές κυβερνήσεις προσπαθούν επίμονα και πετυχαίνουν να περιθωριοποιούν σταδιακά μέχρι και τα κοινοβούλια των χωρών τους. Είναι πανθομολογούμενη πλέον η στραγγαλιστική συρρίκνωση της δημοκρατίας, όπως τη γνωρίσαμε. Έχουν φουντώσει οι συζητήσεις πάνω στο θέμα αυτό.

Για «μια διαδικασία, ήδη πολύ προχωρημένη, η οποία μεταβάλει τη δημοκρατία των πολιτών που δομήθηκε στη βάση της ιδέας του κοινωνικού κράτους σε μια δημοκρατία παράλυτη, καθοδηγούμενη από τους κανόνες της αγοράς» κάνουν λόγο σε ένα ενδιαφέρον κείμενό τους τρεις κορυφαίοι Γερμανοί: ο φιλόσοφος Γίργκεν Χάμπερμας, ο οικονομολόγος Πέτερ Μπόφινγκερ, ένας από τους «πέντε σοφούς» της χώρας του, και ο Γιούλιαν Νίντα – Ρίμελιν, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Από τη «δημοκρατία του κοινωνικού κράτους» στην «παράλυτη δημοκρατία των αγορών», λοιπόν.

Το ευρώ ως μαύρη τρύπα

του Jean Pisani- Ferry, «Η αφύπνιση των δαιμόνων: Η κρίση του ευρώ και πώς θα βγούμε από αυτήν»

 

Ο Σόρος αποκάλεσε το ευρώ φούσκα. Του έδωσε και τρεις μήνες ζωής, μήπως εν τω μεταξύ η ευρωκρατία αφυπνιστεί από τον νεοφιλελεύθερο δογματισμό της κι η γερμανική ηγεσία αποφασίσει ότι δεν τη συμφέρει και τόσο να μετατρέψει την Ευρωζώνη σε οικονομικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εγώ, που δεν είμαι άξιος ούτε τα κορδόνια του Σόρος να δέσω (αν το έκανα, πάντως, θα τα έδενα μεταξύ τους και θα περίμενα να δω πόσο μακριά θα πάει…), θα αποκαλούσα το ευρώ, πέρα από φούσκα, μαύρη τρύπα. 

Μια μαύρη τρύπα της παγκόσμιας οικονομίας. Δεν είναι η μόνη, βεβαίως, αλλά με δεδομένο ότι η Ευρωζώνη είναι η μόνη μεγάλη νομισματική ένωση του καπιταλιστικού σύμπαντος και το ευρώ παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, είναι η σημαντικότερη μαύρη τρύπα. Αυτή που μπορεί να καταπιεί σε ένα χάος υφεσιακής αντιύλης τους πάντες. Τους δύστυχους κατοίκους του Νίγηρα, που τόσο συμπονά η Λαγκάρντ, και τους κατά φαντασίαν ασφαλείς Γερμανούς, που τόσο σκέφτεται η Μέρκελ. 

Δεν είναι η μόνη, βεβαίως, αλλά με δεδομένο ότι η Ευρωζώνη είναι η μόνη μεγάλη νομισματική ένωση του καπιταλιστικού σύμπαντος και το ευρώ παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, είναι η σημαντικότερη μαύρη τρύπα. Αυτή που μπορεί να καταπιεί σε ένα χάος υφεσιακής αντιύλης τους πάντες. Τους δύστυχους κατοίκους του Νίγηρα, που τόσο συμπονά η Λαγκάρντ, και τους κατά φαντασίαν ασφαλείς Γερμανούς, που τόσο σκέφτεται η Μέρκελ.

Κοινές θέσεις του Κ. Κ. Πορτογαλίας και του Μπλόκου της Αριστεράς κατά της παρέμβασης του ΔΝΤ και της χρεοκοπίας

Οι αντιπροσωπίες των Κ.Κ. Πορτογαλίας και Μπλόκου της Αριστεράς συναντήθηκαν στο Κοινοβούλιο για να “ανταλλάξουν πληροφορίες και απόψεις” για την οικονομική και πολιτική πραγματικότητα, σε μια στιγμή που η πορτογαλική κυβέρνηση βρίσκεται στη Βουδαπέστη για να συζητήσει τις λεπτομέρειες της υπαγωγής της χώρας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και στο ΔΝΤ, που θα επιφέρει σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές κοινωνικών δαπανών, με αντίτιμο τα αργύρια  80 δισ. ευρώ, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για να πληρωθούν τα ομόλογα του πορτογαλικού χρέους που κρατούν οι τράπεζες.

Όπως δήλωσε μετά τη συνάντηση ο γ.γ. του ΚΚΠ Τζερόνιμο ντε Σούσα, η παρέμβαση του ΔΝΤ , “θα προκαλέσει μεγάλα βάσανα στους Πορτογάλους εργαζόμενους και στο λαό για πολλά χρόνια”.

Αποφασιστική καμπή για τη λιβυκή επανάσταση

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

ΒΕΓΓΑΖΗ. Σχεδόν ένα μήνα μετά την έναρξη της αιματηρής εξέγερσης στη Λιβύη, η «Επανάσταση της 17ης Φεβρουαρίου» οδεύει προς μια αποφασιστική καμπή. Στις 15 ημέρες που καλύπτουμε τις δραματικές πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις στην εξεγερμένη, ανατολική Λιβύη, διαπιστώσαμε πως ένα αρχικά περιορισμένο κίνημα δημοκρατικών δικαιωμάτων εξελίχθηκε με κινηματογραφική ταχύτητα σε πραγματική λαϊκοδημοκρατική επανάσταση, η οποία κλιμακώθηκε σε νικηφόρα, στη μισή χώρα, ένοπλη εξέγερση και, τελικά, σε έναν εμφύλιο πόλεμο χωρίς ορατή ημερομηνία λήξης.

Η λιβυκή επανάσταση αντιμετωπίστηκε με επιφυλακτικότητα από αρκετούς αριστερούς πολίτες, αναλυτές και ηγέτες. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο για επανάσταση, αλλά για εσωτερικό πραξικόπημα μερίδας του λιβυκού διευθυντικού στρώματος, με στόχο την προετοιμασία στρατιωτικής επέμβασης της Δύσης, την επαναποικιοποίηση της χώρας και τη διανομή της πολύτιμης πετρελαϊκής λείας της μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Το πολιτικό βραχυκύκλωμα της Ελλάδας

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όταν πια οι «Κασσάνδρες» επιβεβαιωθήκαμε και τα νούμερα αποδείχθηκε ότι δεν βγαίνουν με τίποτε, άρχισε η φιλολογία των πωλήσεων. Πανικόβλητες, ανεδαφικές προσεγγίσεις με ανήθικο πολιτικά περιεχόμενο. Όμως, μια και ούτε αυτό δεν «πουλάει» στην κοινή γνώμη και κυρίως στους επενδυτές, άρχισε το καθεστώς να ψελλίζει κάτι για μεταμοντέρνες δρομολογήσεις.

Το «learning by numbers» που εφαρμόζει το ΔΝΤ στην Ελλάδα, με μαθητή την κυβέρνηση και την ανώτερη διοίκηση, δεν κατασκευάζει την πολιτική οικονομία εξόδου από την κρίση, απλώς την περιγράφει. Πάνω σε αυτήν την περιγραφή γίνονται εκτιμήσεις και εκπονούνται σενάρια. 

Όλα έχουν έναν κοινό παρανομαστή που καθιστά αδιέξοδο το εγχείρημα βιώσιμης ανάπτυξης και ευημερίας στην χώρα. Είναι η διακύμανση του δημόσιου χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ. Όλα τα στοιχεία που διαθέτει ο γράφων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την ελληνική οικονομία επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα ότι με απορύθμιση δεν κάνεις ποτέ μεταρρύθμιση. Οι μεταρρυθμίσεις δεν πετυχαίνουν ποτέ εκεί όπου η οικονομία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση. Μεταρρυθμίσεις κάνουμε στην φάση της ανάπτυξης. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ δεν απασχολήθηκε με το τελευταίο. Εξειδικεύεται απλώς στην δημοσιονομική προσαρμογή για να διαμορφωθούν μεσοπρόθεσμα εγγυήσεις εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.

«Ολοι φτωχοί!» διατάζει η Μέρκελ

του Γιώργου Δελαστίκ

Οργή επικρατεί στους εργαζόμενους της Ευρώπης με τα νέα αντεργατικά σχέδια της Γερμανίας, τα οποία θα κυριαρχήσουν στις συζητήσεις της αυριανής έκτακτης συνόδου κορυφής της ΕΕ, παρόλο που επισήμως υποτίθεται ότι αυτή είναι αφιερωμένη στην ενέργεια και στην καινοτομία. «Ατζέντα για την Ευρώπη - Η καγκελάριος περνάει στην επίθεση» έγραφε τη Δευτέρα στους τίτλους του μεταξύ άλλων το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ».

Ο χθεσινός τίτλος σχετικού ρεπορτάζ της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παΐς» ήταν όμως πολύ πιο αποκαλυπτικός: «Η Γερμανία ζητάει από τους εταίρους του ευρώ να καταργήσουν τις μισθοδοτικές διατάξεις» έγραφε και εξηγούσε αυτό που θέλουν οι Γερμανοί: να καταργήσουν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης τη νομοθεσία, όπου υπάρχει, αλλά και την πρακτική των διαπραγματεύσεων για αυξήσεις των μισθών των εργαζομένων σε σύνδεση με τον πληθωρισμό.

Ποιος φτιάχνει, αλήθεια, τα μνημόνια;

του Nίκου Kοτζιά,

συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς.

Η παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα συνίσταται στην πραγματικότητα σε καμιά δεκαπενταριά μεσαίους υπαλλήλους υπερεθνικών οργανισμών (Ε.Ε., ΚΤΕ, ΔΝΤ) και σε πέντε πιο υψηλόβαθμους.

Ειδικευμένοι σε κρίσεις υπάλληλοι, αλλά μέχρι πριν από 4-5 μήνες παντελώς άσχετοι για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, ποιος είναι τι, πού υπάρχουν αντιθέσεις και πεδία σύγκρουσης. Αυτού του τύπου υπάλληλοι δεν θα μπορούσαν να καταστρώσουν από μόνοι τους λεπτομερειακό σχέδιο ως προς τα πόσα επαγγέλματα ανήκουν στα βαριά και ανθυγιεινά και τι κάνει κάθε εφορία. Δεν μπορούσαν από μόνοι τους να συνταγογραφούν ακριβείς δοσολογίες για κάθε μέτρο.

Το ελληνικό ηφαίστειο

του Κώστα Δουζίνα

Αντιπρύτανη του Birkbeck College, Πανεπιστήμιο Λονδίνου, Διευθυντή του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών

 

Το καλοκαίρι του 1918, ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης συνάντησε το μεγάλο Άγγλο συγγραφέα Ε. Μ. Φόρστερ στην Αλεξάνδρεια και έτσι ξεκίνησε μια μεγάλη φιλία. “Εσείς οι Άγγλοι δεν μπορείτε να καταλάβετε τους Έλληνες”, του λέει ο Καβάφης. “Εμείς χρεοκοπήσαμε εδώ και καιρό. Να προσεύχεστε εσείς οι Άγγλοι, με την τάση σας για περιπέτειες, να μην χάσετε το κεφάλαιό σας γιατί τότε θα γίνετε σαν κι εμάς, ανήσυχοι, ανήμποροι και ψεύτες”. Σχολιάζοντας αυτό το μυστηριώδες κείμενο, ο Giorgio Agamben γράφει το 1993: “το μόνο σίγουρο είναι ότι από τότε όλοι οι λαοί της Ευρώπης και πιθανόν όλου του κόσμου έχουν πτωχεύσει”. Εμείς οι Έλληνες και πιθανόν όλοι οι Ευρωπαίοι έχουμε χρεοκοπήσει: πολιτικά, πολιτισμικά και ψυχικά. Πολιτικά πρώτα.

H Ελλάδα προσφέρει σήμερα την καλύτερη εικόνα του ευρωπαϊκού μέλλοντος. Ότι η Ελλάδα επιλέχθηκε ως πειραματόζωο για το νέο τρόπο οικονομικής διακυβέρνησης, θεωρείται γενικά γνωστό. 

 

Αυτό που έχει αναλυθεί λιγότερο, είναι το είδος πολιτικής που εισάγεται χωρίς καμία συζήτηση. Οι εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, οι δημοσκοπήσεις και οι κομματικές αντιδικίες δίνουν την εντύπωση ότι η πολιτική ζωή συνεχίζεται όπως πάντα. Τα μέτρα όμως που παίρνονται εισάγουν την πλέον επιθετική παραλλαγή της γεωπολιτικής (που ορίζεται ως άσκηση εξουσίας στο ατομικό και κοινωνικό σώμα, εξουσίας που στοχοποιεί τη ζωή) στην Ευρώπη.

Ανήγγειλαν…πτώχευση!

Του Δημήτρη Καζάκη
οικονομολόγου - αναλυτή

«Η Ελλάδα έγινε και πάλι αξιόπιστος συνομιλητής, κάτι που κατορθώσαμε με σκληρή και συστηματική δουλειά. Ξέραμε ότι η κρίση στη χώρα μας είχε βασικά αίτια και ρίζες σε αντιλήψεις και πρακτικές που χρειάζονταν να αλλάξουν. Και αυτό κάνουμε. Αλλάζουμε την Ελλάδα». Τα παραπάνω δήλωσε ο πρωθυπουργός λίγο μετά τη λήξη της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ε.Ε. την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή στις Βρυξέλλες.

Λίγες ημέρες μετά, η Fitch Ratings ανακοίνωσε ότι η πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας δεν πρόκειται απλώς να υποβαθμιστεί ακόμη περισσότερο, αλλά ουσιαστικά θα μηδενιστεί. Αυτό θα συμβεί μέσα στις επόμενες έξι εβδομάδες, αφού οι ειδικοί της εξετάσουν την «πολιτική θέληση και την ικανότητα του ελληνικού κράτους» να προωθήσει τα μέτρα λιτότητας. Η Fitch είναι η μόνη που διατηρεί την Ελλάδα σε ΒΒΒ- βαθμό πιστοληπτικής ικανότητας, ο οποίος είναι ο χαμηλότερος στην κλίμακα της εταιρείας. Οι άλλες δύο εταιρείες που βαθμολογούν την πιστοληπτική ικανότητα των κρατών, η Moody’s Investors Service και η Standard & Poor’s, έχουν ήδη ουσιαστικά μηδενίσει την Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι οι πόρτες των διεθνών αγορών κεφαλαίου είναι και θα παραμείνουν κλειστές για την κυβέρνηση.

H άβυσσος του Ζίζεκ

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Την περασμένη Κυριακή, σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, ο Σλαβόι Ζίζεκ («ροκ σταρ» της φιλοσοφίας, showman του στοχασμού, performer της διανόησης και με πολλές άλλες ιδιότητες που άλλοι του τις αποδίδουν θαυμαστικά και άλλοι αποδοκιμαστικά) έδωσε μια διάλεξη - ποταμό που διοργάνωσε το «Αριστερό Βήμα».

Από τη διάλεξή του συγκρατώ μια αποστροφή. Περιφραστικά έχει ως εξής: Ζούμε σε μια περίοδο που το Παλιό πεθαίνει μέσα σε καταστροφικούς σπασμούς και το Καινούργιο εμφανίζεται σαν μια άβυσσος. Ακόμη κι αν είναι έτσι, η αριστερά, οι προοδευτικοί άνθρωποι, η κοινωνία οφείλουν να επιταχύνουν τον βηματισμό τους προς την άβυσσο του Καινούργιου. Έστω κι αν πρόκειται να υπερασπιστούν μόνο ό,τι ήταν καλό από το Παλιό (δημόσια υγεία και παιδεία, κοινωνικό κράτος κ.λπ.).

«Μας πυροβολήσατε, σκοτώσατε το μέλλον των παιδιών μας, μας πουλήσατε»

ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΡΟΥΜΑΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΠΕΛΕΞΕ ΤΟ ΕΣΧΑΤΟ ΜΕΣΟ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΕΙ: ΕΠΕΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Εργαζόμενος στην κρατική τηλεόραση έπεσε από μπαλκόνι της ρουμανικής Βουλής την ώρα που ήταν στο βήμα ο πρωθυπουργός Εμίλ Μποτς, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το πρόγραμμα λιτότητας.
Φορώντας μπλουζάκι το οποίο έγραφε: «Μας πυροβολήσατε, σκοτώσατε το μέλλον των παιδιών μας, μας πουλήσατε», ο άνδρας έπεσε από το μπαλκόνι του κοινοβουλίου την ώρα που στο βήμα βρισκόταν ο Ρουμάνος πρωθυπουργός, στο πλαίσιο της συζήτησης της πρότασης μομφής που κατέθεσε η αντιπολίτευση, για το νομοσχέδιο που ορίζει τους μισθούς στο δημόσιο τομέα.

Τι μέλλει γενέσθαι μετά τη χθεσινή συμφωνία των Βρυξελλών;

Μπορεί οι Ευρωπαίοι ηγέτες που συναντήθηκαν χθες στις Βρυξέλλες να συμφώνησαν για την σύσταση ενός  μόνιμου μηχανισμού στήριξης, όμως δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν για το αν χρειάζονται κάποιες πιο δραστικές δράσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους που πλήττει την ευρωζώνη. Μια κρίση που τουλάχιστον όσον αφορά στις ασθενέστερες οικονομίες, δεν δείχνει να υποχωρεί. Χθες, η Ισπανία αναγκάστηκε να δανειστεί με σημαντικά υψηλότερο επιτόκιο από ότι μόλις ένα μήνα πριν.  

 Νωρίτερα, ο επικεφαλής του ΔΝΤ Dominique Strauss-Kahn, δήλωσε πως πολύ φοβάται ότι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι «είναι πίσω από τα γεγονότα»,