ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
της Λέτας Ζωτάκη
Η κατάληψη
ενός νοσοκομείου είναι μια πολιτική πράξη που δε συμβαίνει κάθε μέρα, ή
τουλάχιστον δε συνέβαινε μέχρι σήμερα. Αυτός είναι και ο λόγος που η κατάληψη
του Γενικού Νοσοκομείου του Κιλκίς πήρε μεγάλη δημοσιότητα. Όμως είναι μάλλον
παράδοξη η σπανιότητα αυτού του φαινομένου, διότι ένα νοσοκομείο είναι ένας
μάλλον προνομιακός τόπος κατάληψης και αντίστασης. Όπως μας λέει ο σύντροφος συνθέτης Σπύρος Ραυτόπουλος, «ο χώρος του νοσοκομείου είναι ένας γόνιμος χώρος αντίστασης καθώς οι απόπειρες καταστολής σκοντάφτουν στο άβατο των χώρων περίθαλψης χωρίς ιατρική άδεια, σκοντάφτουν στις δικαιοδοσίες και διακριτικές ευχέρειες του ιατρικού προσωπικού, σκοντάφτουν σε θεμελιώδεις εγγυήσεις για την ανεμπόδιστη άσκηση των ιατρικών καθηκόντων, σε ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των ατομικών δικαιωμάτων, του κώδικα ιατρικής δεοντολογίας κ.τ.λ.». Το ανατρεπτικό περιεχόμενο αυτής της σκέψης σε συνδυασμό με την αναλγησία της κυβέρνησης και την κώφευσή της στις εκκλήσεις και τις διαμαρτυρίες μας, λειτούργησε καταλυτικά στην απόφασή μας να αντισταθούμε στην απαξίωση του Γ.Ν. Κιλκίς και του ΕΣΥ γενικότερα, με τρόπο δυναμικότερο από αυτόν των στερεότυπων μορφών αντίστασης (απεργιών, στάσεων εργασίας, πορειών κ.τ.λ.).
