Σπύρος Ραυτόπουλος - Γιώργος Πάσογλου στο φεστιβάλ ΧΧΧΕ

Οι ομιλίες του Σπύρου Ραυτόπουλου και του Γιώργου Πάσογλου, στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ με τίτλο «7 ντοκιμαντέρ για την κρίση - Crisis on Film» του σωματείου Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ.

1. Σπύρος Ραυτόπουλος: Κρίση και Πολιτικοί θεσμοί

 

2. Ραυτόπουλος (συνέχεια) και
Γιώργος Πάσογλου: Χρέος του Δημοσίου ή Χρέος των τραπεζών;
 

http://nodebtnoeuro.wordpress.com/

Το νοσοκομείο ως χώρος αντίστασης

ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

της Λέτας Ζωτάκη

Η κατάληψη ενός νοσοκομείου είναι μια πολιτική πράξη που δε συμβαίνει κάθε μέρα, ή τουλάχιστον δε συνέβαινε μέχρι σήμερα. Αυτός είναι και ο λόγος που η κατάληψη του Γενικού Νοσοκομείου του Κιλκίς πήρε μεγάλη δημοσιότητα. Όμως είναι μάλλον παράδοξη η σπανιότητα αυτού του φαινομένου, διότι ένα νοσοκομείο είναι ένας μάλλον προνομιακός τόπος κατάληψης και αντίστασης.  

Όπως μας λέει ο σύντροφος συνθέτης Σπύρος Ραυτόπουλος, «ο χώρος του νοσοκομείου είναι ένας γόνιμος χώρος αντίστασης καθώς οι απόπειρες καταστολής σκοντάφτουν στο άβατο των χώρων περίθαλψης χωρίς ιατρική άδεια, σκοντάφτουν στις δικαιοδοσίες και διακριτικές ευχέρειες του ιατρικού προσωπικού, σκοντάφτουν σε θεμελιώδεις εγγυήσεις για την ανεμπόδιστη άσκηση των ιατρικών καθηκόντων, σε ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των ατομικών δικαιωμάτων, του κώδικα ιατρικής δεοντολογίας κ.τ.λ.». Το ανατρεπτικό περιεχόμενο αυτής της σκέψης σε συνδυασμό με την αναλγησία της κυβέρνησης και την κώφευσή της στις εκκλήσεις και τις διαμαρτυρίες μας, λειτούργησε καταλυτικά στην απόφασή μας να αντισταθούμε στην απαξίωση του  Γ.Ν. Κιλκίς και του ΕΣΥ γενικότερα, με τρόπο δυναμικότερο από αυτόν των στερεότυπων μορφών αντίστασης (απεργιών, στάσεων εργασίας, πορειών κ.τ.λ.).

Στην Ισλανδία βίωσαν την … χρεοκοπία που φοβόμαστε

Στην Ελλάδα σήμερα και όλη μέρα, ΜΜΕ και πολιτικοί παρουσιάζουν εικόνες από εμπάργκο τροφίμων φαρμάκων και καυσίμων και το αποκαλούν χρεοκοπία. 

Τερατολογούν για να στηρίξουν Σαμαρά,  ΓΑΠ και τραπεζίτες.

Ας δούμε τι συνέβη σε μια πραγματική πολύ πρόσφατη  χρεοκοπία σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Ας το διαβάσουμε το παρακάτω άρθρο σαν βιβλίο οδηγιών manual χρεοκοπίας.

Η ιστορία ή οποία αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό για την συνεχιζόμενη επανάσταση στην Ισλανδία είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λίγο τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο.

Νοσοκομείο Κιλκίς: Η κατάληψη αρχίζει από Δευτέρα!

Η κατάληψη που είχε προ-αποφασιστεί θα ξεκινήσει στο Γενικό Νοσοκομείο του Κιλκίς σε πείσμα των βολεμένων του ιατρικού, του πολιτικού και του συνδικαλιστικού κατεστημένου. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των μισθολογικών και συνδικαλιστικών ρετιρέ που αποχώρησαν υπό τις αποδοκιμασίες των λοιπών συναδέλφων τους από τη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στο νοσοκομείο, ελήφθη από τους παρόντες ομόφωνη απόφαση έναρξης της κατάληψης από το πρωί της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου και σχηματίστηκαν ομάδες εργασίας και ευθύνης που θα ελέγχονται αμεσοδημοκρατικά από τη Γενική Συνέλευση. 

Η είδηση κάνει ήδη το γύρο του κόσμου καθώς έχουν ενδιαφερθεί μέσα και δημοσιογράφοι της πραγματικής ενημέρωσης από διάφορες χώρες. Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν τη μεγάλη ευθύνη που έχουν αναλάβει απέναντι στους ασθενείς, στους πολίτες στην τοπική και ευρύτερη κοινωνία, απέναντι στους ίδιους τους εαυτούς τους και τους δικούς τους ανθρώπους, και είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν με ομοψυχία και αλληλεγγύη μέχρι την ευόδωση των στόχων τους. Αυτοί οι στόχοι δεν είναι στενά κλαδικοί. Είναι ευρύτεροι και εμπίπτουν στην πολιτική σφαίρα καθεαυτήν. Οι εργαζόμενοι στο Κιλκίς δεν αναγνωρίζουν τη δοτή και εθελόδουλη αυτή κυβέρνηση και κηρύσσουν το αυτοδιοίκητο του νοσοκομείου τους! 

Θέλουν κοντά τους όχι μόνο τους δημότες της πόλης, αλλά και τη συμπαράσταση ολόκληρης της κοινωνίας, την οποία καλούν σε μια ειρηνική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, μέσω της γενίκευσης του μέτρου των καταλήψεων των χώρων εργασίας σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας, σε όλους τους χώρους εργασίας σε όλους τους κλάδους. Η Ελλάδα που ξέραμε και ξέρανε πρέπει στιγμιαία να ακινητοποιηθεί πλήρως (μέσα από καταλήψεις, εργασιακών και δημόσιων χώρων) μέχρι να πέσει η κοινοβουλευτική χούντα που κυβερνά τη χώρα και να αναδειχτεί δημοκρατική κυβέρνηση που υπακούοντας στη λαϊκή απαίτηση θα ελευθερώσει τη χώρα από τα δεσμά του υποτιθέμενου χρέους της και θα την οδηγήσει σε ανασύνταξη και σε προοπτική ευημερίας.

Αν αυτό δεν είναι εύκολο, είναι διότι ο εχθρός δε βρίσκεται μόνον εκτός των τειχών, αλλά και εντός…. Κυρίως εντός! Αυτό διαπιστώθηκε και σήμερα στο Κιλκίς: Οι ανησυχούντες για την λόγω των κινητοποιήσεων απώλεια εσόδων τους διευθυντές, τα τσιράκια τους και κάποιοι εκβιαζόμενοι απ’ αυτούς γιατροί, προσπάθησαν αρχικά να βρουν στήριξη στη συντηρητική ηγεσία της ομοσπονδίας των νοσοκομειακών γιατρών. Ο φιλόδοξος πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ ο οποίος καταφανέστατα πέρασε ΣΥ.ΡΙΖ.Α από αυτό που σημαίνει ο όρος «αριστερά», προσπάθησε να παράσχει στήριξη όχι στους αγωνιζόμενους γιατρούς αλλά στα εν λόγω ρετιρέ. Ο κ. Δημ. Βαρνάβας «ανησύχησε» που λόγω επισχέσεων εργασίας των απλήρωτων γιατρών και λόγω καταλήψεων δε θα λειτουργούν …σωστά τα νοσοκομεία. Βλέπετε, μέχρι εδώ λειτουργούσαν άψογα… 

Αυτό θα πει κοινωνική συνείδηση! Όχι των ανεύθυνων και ασυνείδητων γιατρουδάκων που μαζί με το νοσηλευτικό, το παραϊατρικό και λοιπό προσωπικό ζητάνε τα δεδουλευμένα τους και δωρεάν δημόσια υγεία, και οι οποίοι μάλιστα ονομάστηκαν από κάποιον της συμμορίας «όχλος»! Ο ανεκδιήγητος κ. Βαρνάβας λοιπόν, προτίμησε τη συμμορία από τον όχλο. Παρέκαμψε τη μαχητική πρόεδρο της Ε.Ν.Ι.Κ. κα. Λέτα Ζωτάκη η οποία περίμενε να τον υποδεχτεί(!) όπως είχε άλλωστε συμφωνηθεί, και μετέσχε σε ιδιαίτερη συζήτηση με τον συντηρητικό αντιπρόεδρο και το διευθυντικό προσωπικό του νοσοκομείου που έγινε πριν από τη προγραμματισμένη Γενική Συνέλευση στον ίδιο χώρο. Ο κ. πρόεδρος της ομοσπονδίας των νοσοκομειακών γιατρών λοιπόν «θέλει τα νοσοκομεία ανοιχτά, για να έχουμε μαζί μας τον κόσμο» καθώς είπε. Αυτό που δεν είπε αργότερα, που άρχισε να καταφθάνει «ο όχλος»,  όταν ρωτήθηκε σχετικά, είναι το πώς αντιλαμβάνεται η Αυτού Μεγαλοφυΐα το συνδικαλιστικό αγώνα των γιατρών -ιδίως σήμερα- χωρίς επισχέσεις και χωρίς καταλήψεις! Τον αντιλαμβάνεται προφανώς με τις συνήθεις διαμαρτυρίες, τα διαβήματα προς την κυβέρνηση, την κούφια ρητορεία που έχει σιχαθεί ο κόσμος, ίσως και με μερικές 24ωρες απεργίες, με ό,τι δηλαδή αναποτελεσματικότερο έχει να επιδείξει σε εποχές πρωτοφανούς κρίσης όπως η σημερινή, η ανώδυνη για την εξουσία πρακτική των εργατοπατέρων. Έχουμε εδώ μία πρωτότυπη αντίληψη περί μαχητικού συνδικαλισμού, αλλά απολύτως ενδεικτική της στάσης των συνδικαλιστικών ηγεσιών, ιδίως των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων σωματείων.  Αν από αυτούς τους κυρίους περιμένει ο εργαζόμενος κόσμος να τον οδηγήσουν σε νικηφόρους αγώνες θα χρειαστεί να περιμένει για πάντα.

Οι εργαζόμενοι και οι πολίτες όλης της χώρας, όλης της Ευρώπης, του κόσμου όλου, πρέπει να παραδειγματιστούν από τις διαρκείς και όχι συμβολικές καταλήψεις που ξεκινούν στο Κιλκίς και αλλού, και από τις εξελισσόμενες εδώ και καιρό σε Χαλυβουργική, Λουκίσα, Άλτερ, σε δεκάδες μέρη στο εξωτερικό και στο εσωτερικό και να καταλάβουν όσο γίνεται συντομότερα και με συντονισμό τα πάντα, παραμένοντας επί τόπου μέχρι την πτώση της δοτής κυβέρνησης της χώρας και τη διάλυση των κομματικών μηχανισμών που για χρόνια απεργάστηκαν μεθοδικά και επέβαλαν το απάνθρωπο σημερινό καθεστώς. Ο λαός πρέπει να διεκδικήσει με εξωκοινοβουλευτικό τρόπο (δηλαδή με αγώνες στο δρόμο και χωρίς να περιμένει μάταια να τους παραχωρηθεί από την εξουσία) ισχυρό δημοκρατικό σύνταγμα και μια νέα μεταπολίτευση που θα βάλει τη χώρα σε τροχιά προόδου και θα τη ξανακάνει έναν τόπο δημοκρατίας, ισότητας, δικαιοσύνης και ευημερίας.

Από το Διακυβέρνηση και Πολιτική

Στο Σύνταγμα για νέο Σύνταγμα

του Σπύρου Ραυτόπουλου

     Διανύουμε μια κρίσιμη αλλά και άκρως ενδιαφέρουσα περίοδο, κατά την οποία οι λαοί δείχνουν πιο έτοιμοι για προοδευτικές πολιτικοκοινωνικές τομές από όσο οι εγνωσμένες πνευματικές και λοιπές τους ηγεσίες. Αυτό που κάνει πιο σημαντική την ιστορική στιγμή είναι ότι το πλήθος δεν περιορίζεται σε διαμαρτυρίες κατά των ακραίων μέτρων που επιβάλλει παγκοσμίως ο αποθρασυμένος πλέον νεοφιλελευθερισμός, αλλά προχωρά στο συσχετισμό των οικονομικών και λοιπών μας δεινών με εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού συστήματος. Αρχίζει να  πείθεται ότι η οικονομική και γενικότερη χρεοκοπία δεν οφείλεται σε επιμέρους λανθασμένους χειρισμούς και ατυχείς επιλογές των ιθυνόντων αλλά, συνειδητοποιώντας την παραπλάνηση από τους πολιτικούς του ταγούς και τα ΜΜΕ και βιώνοντας όλο και εντονότερα την καταδυνάστευσή του από το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, διαπιστώνει τη συνάρτησή τους με βαθύτερα συστημικά αίτια. Δεν αμφισβητεί απλώς οικονομικές παραμέτρους, επιλογές και διανεμητικές πρακτικές του συστήματος, αλλά επεκτείνεται και πέρα από αυτές, επισημαίνοντας δομικά αίτια της κρίσης και αποδίδοντάς τα ορθώς σε ένα ελλειμματικό δημοκρατικό οπλοστάσιο.  

     Το σημαντικότερο λοιπόν διακύβευμα των ημερών δεν είναι η μεσοπρόθεσμη οικονομική τύχη και πορεία των καταχρεωμένων στους τραπεζίτες κρατών και ιδιωτών, αλλά το μέλλον του ίδιου του πολιτικού συστήματος που λειτουργεί ως βιομηχανία χρεών και δημοσιονομικών και  λοιπών ελλειμμάτων. Οι κρίσεις είναι αναμφίβολα συστημικές, κάτι που μεγάλο μέρος του πληθυσμού αντιλαμβάνεται. Το σημαντικότερο μήνυμα από τις πλατείες δεν είναι το αίτημα διαγραφής των χρεών και η οργή απέναντι στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την ΕΕ και την κυβέρνηση, αλλά η απαίτηση για ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό. Και η απαίτηση αυτή αποτελεί το χειρότερο εφιάλτη του συστήματος, εξ ου και η αμηχανία, η απροκάλυπτη αρχικά δυσαρέσκεια, η αμφισβήτηση αλλά και η δυσφημιστική εκστρατεία κατά των αγανακτισμένων από πολιτικούς και κόμματα, που πλέον βρίσκονται σε δεινή θέση καθώς σύρονται σε μερική αναθεώρηση της στάσης και του δημόσιου λόγου τους υπό την απειλή της μόνιμης περιθωριοποίησής και απαξίωσής τους. Οι ανοιχτές συνελεύσεις των πολιτών όχι μόνον δεν είναι απολιτικές αλλά αντιθέτως είναι έκφραση ενός σύνθετου προοδευτικού πολιτικού μηνύματος.  

     Ωστόσο ο συνταγματικά κατοχυρωμένος θεσμικός αφοπλισμός της κοινωνίας επιτρέπει ακόμα στο σύστημα την αγνόηση της βούλησης του λαού και των αποφάσεων των ανοιχτών τοπικών συνελεύσεων αφού δεν έχουν ούτε καθολική ούτε υποχρεωτική για το κράτος ισχύ. Η ισχύς της λαϊκής βούλησης και κυριαρχίας θα αποκτούσε νομικό έρεισμα και κατοχύρωση μόνο στα πλαίσια ενός προοδευτικού σύγχρονου συντάγματος. Αυτή η διαπίστωση μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω σκέψεις και παρατηρήσεις.

1. Το θεωρητικά υφιστάμενο Σύνταγμα της Ελλάδας, αποδεικνύεται -και στην πράξη- ένα αναποτελεσματικό, ατελέστατο, συντηρητικό νομικό κατασκεύασμα που όχι μόνο δεν υπηρετεί τη δημοκρατία, αλλά αντιθέτως, την εξουδετερώνει εμμέσως προστατεύοντας από αυτήν το ολιγαρχικό πολιτικό καθεστώς. Πραγματώνει τον αφοπλισμό της δημοκρατίας παραλείποντας κάθε θεσμό ελέγχου των φορέων εξουσίας από μέρους της κοινωνίας, αφού δεν περιλαμβάνει ούτε ένα άρθρο που να προβλέπει συγκεκριμένο τρόπο υλοποίησης της λαϊκής κυριαρχίας την οποία απλώς εύχεται. Αφαιρεί δηλαδή από το δήμο την εξουσία εκείνη χωρίς την οποία είναι αδιανόητη η δημο-κρατία, της οποίας το όνομα σφετερίζεται στο πρώτο άρθρο.

2. Επιπλέον είναι ένας κοινωνικά ανάλγητος και ετεροβαρής θεμελιώδης χάρτης, απολύτως φειδωλός και αόριστος όταν αναφέρεται σε συγκεκριμένα πολιτικά και δημόσια αγαθά τα οποία υποτίθεται ότι έχει χρέος να διασφαλίζει, αλλά κατατοπιστικός και επαρκής όταν αναφέρεται στην προστασία του πολιτικού κατεστημένου ή ισχυρών κοινωνικών ομάδων. Π.χ. μνημονεύει την υποχρέωση κρατικής μέριμνας για την υγεία σε μία μόνο αόριστη πρόταση ενώ ασχολείται με τη θρησκεία και τα εκκλησιαστικά σε δέκα παραγράφους και τέσσερα άρθρα! Δεν ορίζει πουθενά τον τρόπο άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας στο όνομα της οποίας έχει συνταχθεί, αλλά θεωρεί απαραίτητη την μνεία της δυνατότητας μυστικών συνεδριάσεων της Βουλής με μη ανακοινώσιμο περιεχόμενο, ενώ είναι επίσης αρκούντως σαφής έως και αναλυτικός σε ζητήματα σχετικά με τη βουλευτική ιδιότητα, τα απορρέοντα δικαιώματα και τις ασυλίες βουλευτών κ.λπ.

3. Το σύνταγμα αυτό έχει ήδη καταλυθεί στην πράξη, αφού παραβιάζεται ανοιχτά και κατά βούληση από τους ίδιους τους βουλευτές και την κυβέρνηση. Για την κατάλυσή του υπάρχει και το κίνητρο και η δυνατότητα. Διαρκές κίνητρο είναι η περαιτέρω εξυπηρέτηση των διαπλεκόμενων συμφερόντων, η «αξιοποίηση» όλων των πολιτειακών κενών που το ίδιο το σύνταγμα διαθέτει, η στεγάνωση του πολιτικού κυκλώματος, ο εξοστρακισμός της δημοκρατίας και η διαιώνιση της υπάρχουσας αντικοινωνικής πολιτικής τελετουργίας. Τη δυνατότητα παρέχει το γεγονός ότι την προστασία του το Σύνταγμα την αναθέτει -ρητορικά μόνο- στον πατριωτισμό των Ελλήνων από τους οποίους όμως έχει φροντίσει προηγουμένως να αφαιρέσει όλα τα κατάλληλα όπλα, για να τα παραδώσει δια χειρών ανέλεγκτων υποτιθέμενων εθνικών αντιπροσώπων σε εκείνους που δεν έχουν καμιά διάθεση να σεβαστούν κανένα θεμελιώδη χάρτη, ιδίως έναν ανυπεράσπιστο!

4. Κατά την κρίσιμη αυτή περίοδο, ας είμαστε φιλύποπτοι απέναντι στην εντεινόμενη σεναριολογία περί συνταγματικών αλλαγών, διότι αν οι αλλαγές δεν είναι οι δέουσες, θα εδραιωθεί και θα παραταθεί η νομιμοποίηση του διεφθαρμένου αυτού πολιτικού συστήματος μέχρι να ολοκληρωθεί η άλωση της χώρας, η εκποίησή της  και η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους.

5. Ειδικά οποιοδήποτε σενάριο απλής αναθεώρησης του συντάγματος είναι φρονιμότερο να απορρίπτεται ασυζητητί, καθώς προφανώς αποτελεί ελιγμό που αποσκοπεί σε δημιουργία εντυπώσεων που θα προκληθούν από ήσσονος μόνο σημασίας αλλαγές, αν όχι επί τα χείρω. Τέτοια σενάρια θα επιχειρήσουν την έμμεση αποδοχή των βασικών αρχών λειτουργίας ενός πολιτεύματος που στηρίζεται ακριβώς στην περιθωριοποίηση της κοινωνίας.

6. Επίσης οφείλει να απορριφθεί για τους ίδιους λόγους κάθε ιδέα περί νέου συντάγματος το οποίο δε θα επιβάλει με ρητό τρόπο το σεβασμό της γνώμης και της βούλησης της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που πρέπει να εκφράζονται με άμεσο τρόπο, και τον επίσης άμεσο κοινωνικό έλεγχο του κράτους με την εισαγωγή νέων, αποτελεσματικών, και τολμηρών θεσμών εκδημοκρατισμού. Οι θεσμοί αυτοί διασφάλισης της λαϊκής κυριαρχίας θα πρέπει να περιγράφονται με σαφείς και μη παρερμηνεύσιμες διατυπώσεις και όχι με αοριστίες και γενικότητες στα πλαίσια ενός ακόμα συνταγματικού ευχολογίου.

7. Δημοκρατικοί θεσμοί  είναι όσοι αποσκοπούν στην πολιτική ενεργοποίηση της κοινωνίας, στην ενθάρρυνση της λαϊκής πρωτοβουλίας και αυτοργάνωσης, στην επιδίωξη πολιτικής, διοικητικής και λοιπής αποκέντρωσης, στην κοινωνική ευημερία και συνοχή, στην επιβολή συγκεκριμένων μέτρων κρατικής μέριμνας, κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας. Δημοκρατικοί είναι οι θεσμοί που καθιστούν το κράτος υπηρέτη της κοινωνίας -και όχι το αντίθετο- αναθέτοντας στη δεύτερη αληθινό ρόλο εντολοδότη. Είναι αυτοί που καταγράφουν με ακρίβεια τις ευθύνες του κράτους απέναντι στο λαό που είναι και ο μόνος αρμόδιος να καθορίζει τα εθνικά συμφέροντα και τους στόχους. Είναι όσοι με ρητές διατάξεις επιβάλλουν την άρση των ανισοτήτων και την ακύρωση προκλητικών για το λαό ειδικών προνομίων και ασυλιών.
Στους νέους θεσμούς θα πρέπει να περιλαμβάνονται οπωσδήποτε:
      - ο θεσμός των δημοψηφισμάτων όλων των τύπων (υποχρεωτικών, προαιρετικών, με πρωτοβουλία των πολιτών, τακτικών και έκτακτων) τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, μαζί με τη διασφάλιση ότι αυτά δε θα εμποδίζονται στην πράξη από απαγορευτικά πλαφόν, χρονικές κωλυσιεργίες και άλλα προσκόμματα,
      - ο θεσμός του συχνού απολογισμού και της λογοδοσίας τακτικής και έκτακτης κατ’ απαίτηση της κοινωνίας και απ’ ευθείας σε αυτήν των δημοσίων λειτουργών και των όποιων αντιπροσώπων της,
      - ο θεσμός της ανακλητότητας των λειτουργών αυτών,
      - και γενικώς κάθε μέτρο που στοχεύει στον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος και την απόδοσή του στην αρμόδια να αποφασίζει κοινωνία των ελεύθερων πολιτών, δηλαδή το δήμο. 

8. Η διενέργεια εκλογών οιουδήποτε τύπου και με οποιοδήποτε εκλογικό σύστημα, της απλής αναλογικής συμπεριλαμβανομένης, δε συνεπάγεται τη δημοκρατία. Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει ακόμα και χωρίς εκλογές (π.χ. με κλήρωση πολιτικών εντολοδόχων), ενώ εκλογές μπορεί να υπάρξουν και χωρίς δημοκρατία, όπως ακριβώς σήμερα. Οι εκλογές δεν εγγυώνται καν την αντιπροσώπευση, διότι η αντιπροσώπευση δε εξαντλείται στην εκλογή αντιπροσώπου. Προαπαιτεί την ύπαρξη εντολής με συγκεκριμένο περιεχόμενο που καθορίζεται από τον εντολέα και όχι από τον εντολοδόχο, και στη συνέχεια ανάληψη δράσης από μέρους του δεύτερου για την πιστή εκτέλεσή της. Η αντιπροσώπευση άρα παύει μόλις πάψει ή ολοκληρωθεί η εκτέλεση της εντολής. Το εκλογικό πρόγραμμα ενός κόμματος δεν ισοδυναμεί με λαϊκή εντολή προς τον αντιπρόσωπο, διότι:
     α) συντάσσεται χωρίς λαϊκή συμμετοχή, δηλαδή από τον ίδιον τον κομματικό εντολοδόχο και όχι από τον κοινωνικό εντολέα,
     β) δεν προσφέρει προς ψήφιση ξεχωριστά κάθε προγραμματικό σημείο αλλά προσφέρεται ως ολοκληρωμένο πακέτο υποσχέσεων με την έννοια της συνολικής αποδοχής ή απόρριψης («take it or leave it») και άρα περιορίζει την ελεύθερη πολιτική επιλογή, αντικαθιστώντας τη διαρκή  κοινωνική παρέμβαση σε επίπεδο ειδικής πολιτικής απόφασης, με την στιγμιαία επιλογή κόμματος και προσώπου, δηλαδή με μια πράξη σχεδόν συμβολική,
     γ) η προεκλογική του δημοσιοποίηση είναι ανεπαρκής σε αντίθεση με εκείνη που αφορά τα προφίλ των πολιτικών και των κομμάτων και
     δ) έτσι κι αλλιώς στο τέλος μπορεί να μην εκτελείται -και τις περισσότερες φορές όντως δεν εκτελείται- λόγω των θεσμικών κενών!
Η ισχύουσα εκλογική διαδικασία επομένως αποτελεί επίφαση αντιπροσώπευσης και επιχείρηση έμμεσης νομιμοποίησης ενός ανακυκλούμενου αδιέξοδου πολιτικού παιχνιδιού, στο οποίο η κοινωνία καλείται να συμμετάσχει την ημέρα των εκλογών και να το παρακολουθεί αμέτοχη όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Κι όταν το πολιτικό αυτό παιχνίδι δεν μπορεί να ονομαστεί καν αντιπροσώπευση, είναι προκλητικό να το ονομάζουν δημοκρατία.

9. Στην κρίσιμη αυτή ιστορική στιγμή καλούνται τα πιο προοδευτικά μέλη της ελληνικής κοινωνίας, μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, συνταγματολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες, άνθρωποι των γραμμάτων και του πνεύματος αλλά και απλοί πολίτες να καταθέσουν ανοιχτά στον ελληνικό λαό είτε στις ελεύθερες δημοκρατικές του συνελεύσεις, είτε γενικώς με δημόσιες παρεμβάσεις, τις σκέψεις και προτάσεις τους για την σύνταξη ενός νέου προοδευτικού καταστατικού χάρτη της χώρας που θα εγγυάται ένα ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα και την εθνική ανεξαρτησία, που θα στηρίζει και θα στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία και τον άμεσο έλεγχο του πολιτικοοικονομικού συστήματος από το λαό, ένα σύνταγμα που θα αναθέτει τέλος την ίδια την προάσπισή του στο θεσμικά πλήρως εξοπλισμένο κοινωνικό σώμα.

10. Οποιαδήποτε συνταγματική αλλαγή θα πρέπει αρχικά να συζητηθεί και να εγκριθεί από τις τοπικές ανοιχτές συνελεύσεις κι από όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό πολιτών και στη συνέχεια να τεθεί επισήμως στην κρίση της ελληνικής κοινωνίας με δημοψήφισμα. Οι πολίτες πρέπει να απορρίψουν σε πρώτο ή δεύτερο χρόνο κάθε σχέδιο συντάγματος που θα έχει ασαφείς και παρερμηνεύσιμες διατάξεις, μη ξεκάθαρο δημοκρατικό χαρακτήρα και προσανατολισμό, ή άτολμα και συντηρητικά μέτρα. Επίσης οφείλει να απορρίψει την ιδέα οιασδήποτε συνταγματικής αλλαγής που θα προέρχεται ή θα ψηφιστεί από υποτιθέμενους αντιπροσώπους και όχι απ’ ευθείας από το σύνολο του ελληνικού λαού. Η χώρα χρειάζεται νέο σύνταγμα που μέσα από  επαρκείς καινοτόμους τολμηρούς και προοδευτικούς θεσμούς, θα πραγματώσει την επαναφορά της πολιτικής εξουσίας του τόπου στο φυσικό της φορέα, την ελληνική κοινωνία.

Ο Σπύρος Ραυτόπουλος είναι συνθέτης.

Πηγή: Διακυβέρνηση και Πολιτική