της Βάλιας Μπαζού
Η ανάγνωση
ενός νομοσχεδίου πίσω από τις γραμμές αποκαλύπτει περίεργες μεθοδεύσεις στο
όνομα σχεδίων δήθεν ανάπτυξης βγαλμένων από το βαθύ παρελθόν και μια διάθεση
ανέμελης υποταγής σε κάθε πρόταση που πέφτει ή μπορεί να πέσει στο τραπέζι από
οποιονδήποτε παρατρεχάμενο.
Τελευταίο παράδειγμα το σχέδιο νόμου με τον αγαθό τίτλο «Απλούστευση διαδικασιών για την ενίσχυση της τουριστικής επιχειρηματικότητας, αναδιάρθρωση του ΕΟΤ και λοιπές διατάξεις» που όπως επισημαίνει η δημοτική παράταξη το «Λιμάνι της Αγωνίας» με το άρθρο 36 επιχειρείται «να νεκραναστηθούν τα φαραωνικά σχέδια για κατασκευές, μεγάλες προβλήτες, σταθμούς καυσίμων στη Μαρίνα Ζέας του Πειραιά».
Το «όραμα» αυτό δεν είναι νέο αφού χρονολογείται από το 2000. Τότε η ιδέα ήταν ουσιαστικά το Πασαλιμάνι να αντιμετωπιστεί ως ένα «ιδιωτικό οικόπεδο» για θαλαμηγούς, μικρά κρουαζιερόπλοια και εκατοντάδες σκάφη.
Πολλοί, φαντάζομαι, θα σκέφτονται και τι κακό έχει μια τέτοια πρόταση, τη στιγμή μάλιστα που αυτού του τύπου τα σχέδια παρουσιάζονται πάντα με τον κοσμοπολίτικο κωδικό «ελληνική Ριβιέρα» που είναι κάτι σαν χάπι για πάσα νόσο.
Τελευταίο παράδειγμα το σχέδιο νόμου με τον αγαθό τίτλο «Απλούστευση διαδικασιών για την ενίσχυση της τουριστικής επιχειρηματικότητας, αναδιάρθρωση του ΕΟΤ και λοιπές διατάξεις» που όπως επισημαίνει η δημοτική παράταξη το «Λιμάνι της Αγωνίας» με το άρθρο 36 επιχειρείται «να νεκραναστηθούν τα φαραωνικά σχέδια για κατασκευές, μεγάλες προβλήτες, σταθμούς καυσίμων στη Μαρίνα Ζέας του Πειραιά».
Το «όραμα» αυτό δεν είναι νέο αφού χρονολογείται από το 2000. Τότε η ιδέα ήταν ουσιαστικά το Πασαλιμάνι να αντιμετωπιστεί ως ένα «ιδιωτικό οικόπεδο» για θαλαμηγούς, μικρά κρουαζιερόπλοια και εκατοντάδες σκάφη.
Πολλοί, φαντάζομαι, θα σκέφτονται και τι κακό έχει μια τέτοια πρόταση, τη στιγμή μάλιστα που αυτού του τύπου τα σχέδια παρουσιάζονται πάντα με τον κοσμοπολίτικο κωδικό «ελληνική Ριβιέρα» που είναι κάτι σαν χάπι για πάσα νόσο.
