Φαρμακονήσι

Φαρμακονήσι
 
«Δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες και όλοι οι μετανάστες να απολαμβάνουν άσυλο στη χώρα» είπε μεταξύ άλλων στον… σχολιασμό του ο υπουργός Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης αντικρούοντας τις μαρτυρίες των επιζώντων μεταναστών από την ανατροπή του σκάφους, στη θαλάσσια περιοχή κοντά στο Φαρμακονήσι.

Υπάρχουν οι πνιγμένοι, υπάρχει και ο υπουργός. Τα ενδιάμεσα δε θα βρεθούν ποτέ με βεβαιότητα. Εντάξει, πάντα θα πλανάται το ερώτημα «γιατί κάποιοι που γνώριζαν ότι πλέον θα παγιδευτούν στην Ελλάδα να κατηγορήσουν ψευδώς την Ελλάδα;». Το ερώτημα δεν τίθεται από την πλευρά της ηθικής ή της αχαριστίας, αλλά με τη λογική τού ποιος θα ήθελε να χειροτερέψει ακόμη περισσότερο τη θέση του μέσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου ήξερε ότι θα μεταφερθεί.

Αρκεί όμως αυτή η γραμμή στη δήλωση του Βαρβιτσιώτη γα να κατανοήσουμε πώς έχουν πλέον τα πράγματα. Κατέθετε ο υπουργός τη δική του άποψη για τον πνιγμό των μεταναστών όταν είπε: «Δεν πιστεύω ότι κανείς θέλει να ανοίξουμε τις πύλες και όλοι οι μετανάστες να απολαμβάνουν άσυλου στη χώρα». Δίχως να το καταλάβει – δε φημίζεται και για τη σπιρτάδα του – ομολόγησε χωρίς να ερωτηθεί  ότι οι ενέργειες του λιμενικού έγιναν στα πλαίσια της φρούρησης των πυλών της χώρας.

Δώρο στην τουρκική εταιρεία Dogus το Πασαλιμάνι!

της Βάλιας Μπαζού

Η ανάγνωση ενός νομοσχεδίου πίσω από τις γραμμές αποκαλύπτει περίεργες μεθοδεύσεις στο όνομα σχεδίων δήθεν ανάπτυξης βγαλμένων από το βαθύ παρελθόν και μια διάθεση ανέμελης υποταγής σε κάθε πρόταση που πέφτει ή μπορεί να πέσει στο τραπέζι από οποιονδήποτε παρατρεχάμενο.

Τελευταίο παράδειγμα το σχέδιο νόμου με τον αγαθό τίτλο «Απλούστευση διαδικασιών για την ενίσχυση της τουριστικής επιχειρηματικότητας, αναδιάρθρωση του ΕΟΤ και λοιπές διατάξεις» που όπως επισημαίνει η δημοτική παράταξη  το «Λιμάνι της Αγωνίας» με το άρθρο 36 επιχειρείται «να νεκραναστηθούν τα φαραωνικά σχέδια για κατασκευές, μεγάλες προβλήτες, σταθμούς καυσίμων στη Μαρίνα Ζέας του Πειραιά».

Το «όραμα» αυτό δεν είναι νέο αφού χρονολογείται από το 2000. Τότε η ιδέα ήταν ουσιαστικά το Πασαλιμάνι να αντιμετωπιστεί ως ένα «ιδιωτικό οικόπεδο» για θαλαμηγούς, μικρά κρουαζιερόπλοια και εκατοντάδες σκάφη.

Πολλοί, φαντάζομαι, θα σκέφτονται και τι κακό έχει μια τέτοια πρόταση, τη στιγμή μάλιστα που αυτού του τύπου τα σχέδια παρουσιάζονται πάντα με τον κοσμοπολίτικο κωδικό «ελληνική Ριβιέρα» που είναι κάτι σαν χάπι για πάσα νόσο.

Η Ιταλία «εκπλήσσει» και αμφισβητεί το ευρώ!

Η ιταλική ριζοσπαστική αριστερά πλήρωσε συμβιβασμούς και την υποταγή της σε ευρώ και ΕΕ!

Αυτό που συνέβη στις Ιταλικές εκλογές θα εθεωρείτο πριν από λίγα χρόνια, ίσως και πριν από λίγους μήνες, αδιανόητο.

Η πλειοψηφία, των Ιταλών πολιτών, που πήγαν στις κάλπες, αμφισβήτησε με εκείνη ή την άλλη μορφή και ένταση, το ευρώ αλλά και την Γερμανική ΕΕ!

Τόσο ο Σύλβιο Μπερλουσκόνι, εκφράζοντας σε σημαντικό βαθμό τα συμφέροντα και μεγάλων τμημάτων του Ιταλικού επιχειρηματικού κατεστημένου, όσο και κυρίως ο Μπέμπε Γκρίλο, εκφράζοντας περισσότερο λαϊκές τάξεις, έθεσαν, λίγο πολύ, σε αμφισβήτηση της προοπτική της Ιταλίας στην ευρωζώνη και υπό ερώτημα τις Γερμανικές επιλογές στην ΕΕ.

Αντίθετα, τα ακραιφνή φιλο-ευρώ και φιλο-ΕΕ κόμματα του σκληρού νεοφιλελεύθερου «μεταρρυθμιστικού» τόξου, όπως η Κεντροαριστερά του Μπερσάνι και το κεντρώο μόρφωμα του Μόντι, είδαν τα ποσοστά τους να υστερούν σε σχέση με τις προβλέψεις και σε ορισμένες περιπτώσεις να βυθίζονται!

Αστική ολοκληρωτική δημοκρατία

«Όταν χάνει την εξουσία ο καπιταλισμός, αντιδρά δεκαπλάσια», έγραφε ο Λένιν. Στις τελευταίες δεκαετίες ο καπιταλισμός δεν έχει χάσει πουθενά την εξουσία Απεναντίας, μετά το 1989 προσχώρησαν στο καπιταλιστικό σύστημα και στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση οι χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας και της Κίνας. 

Με το μονοπώλιο πλέον της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας, εξουδετερώνει με διάφορα προσχήματα, όχι μόνο με καπιταλιστική οικονομική πίεση αλλά και με την πολιτική των κανονιοφόρων τους όχι πάντα για τον ίδιο λόγο ανυπότακτους στο ιμπέριουμ. Απολαμβάνει μια πελώρια ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, έκρηξη των παραγωγικών δυνάμεων και υπερειδικευμένης (ιδίως πνευματικής) εργατικής δύναμης. Όχι μόνο στο διεθνές επίπεδο αλλά και στο εσωτερικό των εθνών – κρατών δεν αντιμετωπίζει σήμερα απειλητικούς αντιπάλους.

Εύλογη φαινόταν η εσχατολογική πρόβλεψη περί «αιωνιότητας» του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας. Όμως «άλλαι μεν αι βουλαί των καπιταλιστών, άλλα δε η ιστορική αναγκαιότητα κελεύει».

Ο καπιταλισμός απ” τα τέλη της δεκαετίας του 70 έχει εμπλακεί σε μια διαρκή δομική κρίση με αναιμικές ανόδους, διαρθρωτική ανεργία, αυξομειώσεις λιτότητας, συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών.

Ανορθολογισμός, υποταγή στην καθημερινή μιζέρια ή πίστη σε ένα νέο συλλογικό όραμα;

Πότε θα έρθει επιτέλους το τέλος αυτού του κόσμου;

του Θάνου Ανδρίτσου

Δεν ήρθε τελικά το τέλος του κόσμου στην 21η Δεκέμβρη. Υπήρξαν βέβαια κρίσιμες διαμάχες για τον τρόπο που θα καταστραφεί, ή για τη σωστή ερμηνεία των Μάγιας. Αντίστοιχης σημασίας συζητήσεις πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα σε τηλεοράσεις και εφημερίδες για θέματα όπως το αν η γραμμή που ακολουθεί τα αεροπλάνα είναι τα αέρια που μας ψεκάζουν και άλλα που συνήθως συγγενεύουν με εθνικιστικά, μυστικιστικά και φασιστικά ρεύματα. Προκαλεί θλίψη πώς σε συνθήκες οικονομικής καταβαράθρωσης και συνολικής ιδεολογικής, αξιακής, μορφωτικής καθίζησης ενισχύεται ο ανορθολογισμός, κατακρημνίζονται τα κριτήρια σκέψης και λογικής και αναβαθμίζεται η μαζική αποβλάκωση.

Παρά το μελάνι που χύθηκε ή τις συζητήσεις που έγιναν, αρκετά λίγοι πραγματικά πίστεψαν ότι θα ερχόταν η συντέλεια του κόσμου, ή κάτι παρόμοιο. Ούτε απεγνωσμένες οικογένειες έτρεχαν να κρυφτούν σε καταφύγια, ούτε μποτιλιαρίσματα ή καρδιακές προσβολές, σαν αυτές που βλέπουμε στις ταινίες και έλαβαν χώρα στη φάρσα του Όρσον Ουέλς για την εισβολή εξωγήινων το 1938.

Το μέλλον μπορεί να...διορθωθεί τώρα!

του Δημήτρη Μυ

Μάλλον δεν υπάρχουν μεγάλες διαφωνίες: Το μέλλον πλησιάζει απειλητικό. Αυτή η απειλητική αίσθηση μάλιστα, εντείνεται καθώς η κρίση βαθαίνει και αποτυπώνεται πια και στους στατιστικούς δείκτες (έρευνα BBC σε 23 χώρες) παγκοσμίως, όπου οι άνθρωποι ακόμη και στις υποτιθέμενες ευημερούσες δυτικές δημοκρατίες τρέμουν την ανεργία και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Το ερώτημα που προκύπτει ακούγεται παράξενο, είναι ωστόσο, πολύ απλό: Υπάρχει χρόνος για να «διορθώσουμε» το μέλλον;

Φτώχεια - συγκρούσεις- πόλεμοι

Το μέλλον δεν προκύπτει αυτόματα, από μόνο του. Διαμορφώνεται από τις επιλογές και τις αποφάσεις του παρόντος. Δεν είναι λοιπόν τόσο δύσκολο, ούτε απαιτούνται μεταφυσικές «ικανότητες», για να μπορέσει κάποιος να «δει» που πηγαίνει ο κόσμος... Συγκρούσεις, εξεγέρσεις και πολέμους στην Ευρώπη «είδε» την περασμένη βδομάδα ανώτατος Αμερικανός στρατιωτικός επιτελάρχης, εξ αιτίας της αδυναμίας να αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους.

Εξευρωπαϊσμός ως εργαλείο υποταγής

 

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη


Όταν ο Κοραής άλλαζε το όνομα του κράτους της Φραγκίας -που προερχόταν φυσιολογικά από το France- σε Γαλλία και τους κατοίκους του από Φράγκους σε Γάλλους, επιχειρούσε ουσιαστικά να αναβαπτίσει τη δυτική αποικιοκρατία, που σαν τέτοια ήταν οριστικά καταδικασμένη στη συνείδηση του ελληνικού έθνους.
Έτσι στα χρόνια που κύλησαν, κανείς δεν αναρωτιέται πλέον γιατί και με ποια ετυμολογία ο Φράγκος ονομάζεται πλέον Γάλλος. Αυτή η επιτυχής αναβάπτιση, είναι ένα ελάχιστο δείγμα, ενός ολοκληρωμένου συστήματος αποδόμησης του ελληνικού κόσμου και παρασιτικής πρόσδεσης του στο δυτικό Ιmperium.