Τρομοκρατία του γερμανικού λαού για να πληρώσει τη σωτηρία του ευρώ

Δελτίο του ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού Μέγκα θυμίζει το τρέχον τεύχος του, υποτίθεται, σοβαρού γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ. «Όταν διαλυθεί το ευρώ – ένα σενάριο», είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος στο εξώφυλλο, ενώ το περιεχόμενό του είναι γραμμένο σαν να βγαίνει μέσα από τις πιο ζοφερές ταινίες τρόμου. Στις αντίστοιχες σελίδες όπου παρουσιάζεται το «σενάριο», δεσπόζει κύριο άρθρο με τον ανατριχιαστικό τίτλο «Ματιά στην άβυσσο», εννοώντας, φυσικά, τη διάλυση του ευρώ. Εκεί, κυριαρχούν λέξεις και φράσεις, όπως: Ευρωκράχ, το αδιανόητο γίνεται πραγματικότητα, εφιάλτης για την οικονομία, σενάριο τρόμου, επιταχυντής της πυρκαγιάς, τυφώνας, ημέρα Χ, τραπεζικός πανικός, καταποντισμός στο έδαφος, καταστροφή, απειλούμενες συνέπειες, ευρωσυντριβή και πολλά ακόμα ανάλογης ποιότητας.

του Κώστα Μάρκου

 

Για να εμπεδωθεί το σενάριο τρόμου, ανάμεσα στο κείμενο παρατίθενται δύο υπότιτλοι, που βγαίνουν μέσα από τα γραφόμενα. Ο πρώτος είναι: «Η έξοδος πολλών χωρών (από το ευρώ) θα κλόνιζε τα θεμέλια ύπαρξης των ευρωπαϊκών τραπεζών». Αλλά αυτός ο υπότιτλος, που θα αφορούσε ίσως μόνο τους τραπεζίτες και όσους έχουν παχυλές καταθέσεις, δεν είναι τίποτε μπροστά στον επόμενο: «Οι πολίτες της Γερμανίας δεν έχουν καν αντιληφθεί ότι βρίσκονται στο χείλος της αβύσσου»! Τι θα πάθει, λοιπόν, ο γερμανικός λαός εάν διαλυθεί το ευρώ; 

Ιδού μερικές από τις πληγές του Φαραώ, οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ τις δέκα:

Αφιέρωμα: Ακλόνητο «όχι» στην ιμπεριαλιστική επέμβαση

H τρομοκρατική ιμπεριαλιστική επιδρομή κατά της Λιβύης, κλιμακώθηκε, ενώ έχει ήδη λάβει και τη μορφή προετοιμασίας για χερσαία επέμβαση σωτηρίας των αντικανταφικών δυνάμεων με προοπτική καλυμμένης ή όχι κατοχής, όπως αποκάλυψε ο Ριζοσπάστης την Πέμπτη, επιβεβαιώνοντας τις μαρτυρίες δυτικών δημοσιογράφων για παρουσία στρατιωτικών συμβούλων και κομάντο.

Την εβδομάδα που πέρασε, εκδηλώθηκαν με οξύτητα οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για τη μοιρασιά της μελλοντικής λείας, από τη μια πλευρά, αλλά και οι υπόγειες ενδοαριστερές αντιθέσεις για τη στάση απέναντι στην επέμβαση, οι οποίες είχαν αρνητική επίδραση στις σχετικά υποτονικές διεθνείς λαϊκές αντιδράσεις, από την άλλη. 

Στο πεδίο των ιμπεριαλιστών, η κόντρα στους κόλπους του ΝΑΤΟ έφτασε στο σημείο να μην εκδοθεί, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, κοινή απόφαση, ενώ αποχώρησαν από τη συνεδρίαση της Κυριακής, οι πρεσβευτές Γαλλίας και Γερμανίας! Επίδικο της αντιπαράθεσης το ποιος θα έχει την ηγεσία της επίθεσης. 

Εντωμεταξύ, διάσπαση κορυφής μεταξύ Πούτιν - Μεντβέντεφ εκδηλώθηκε στη Ρωσία, ενώ, για την «αποχή» της Γερμανίας στον ΟΗΕ, χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι και Πράσινοι διχάστηκαν κάθετα. Αντίστοιχα, εκδηλώθηκαν και τα πρώτα ρήγματα για την ελληνική στάση, με άρθρα σε αστικές εφημερίδες.

Δυστυχώς, το λαϊκό κίνημα και η Αριστερά δεν ήταν σε θέση να εκμεταλλευθούν τις διαφωνίες των «επάνω». Αιτία για αυτό είναι οι αντιφατικές γραμμές, ιδίως της γαλλικής Αριστεράς, αλλά και εν γένει της ευρωπαϊκής, για την ιμπεριαλιστική επέμβαση. 

15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ : Σε νέα φάση ο αγώνας για ανατροπή της επίθεσης

Το Μουσείο δείχνει αλλαγή συσχετισμού μέσα στο μαζικό κίνημα

Η 15η Δεκέμβρη σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας φάσης παρατεταμένων αγώνων αντεπίθεσης, με κύριο επίδικο την ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ με αντικαπιταλιστική, εργατική σφραγίδα.

Η πρώτη φάση κορυφώθηκε με τη μεγάλη απεργία της 5ης Μάη 2010, η οποία χαρακτηρίστηκε από την προσπάθεια αποτροπής της ψήφισης του μνημονίου με μια γιγαντιαία μαζική πολιτική παρέμβαση των εργαζομένων δίκην αστραπής και με την αυταπάτη ότι το εργατικό κίνημα θα νικήσει χρησιμοποιώντας τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, όπως έγινε με την κατάργηση του νομοσχεδίου Γιαννίτση.

του Κώστα Μάρκου

 Από ’κει και πέρα, μέσα από υποχωρήσεις και παλινωδίες, που μεσολαβούνται από τη μαζική κοινοβουλευτική έκφραση της διαμαρτυρίας στις εκλογές της 7ης και 14ης Νοέμβρη, το εργατικό κίνημα περνά στην κατανόηση ότι η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα έρχονται αντιμέτωποι με μια επίθεση διαρκείας δέκα και πλέον ετών, που κλιμακώθηκε με ένα μπαράζ αντιδραστικών νόμων με στόχο να προκαλέσουν σοκ και δέος.